چهارشنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۵
سوگند صیادی، ۱۶ساله، دانشآموزان یکی از مدرسههای کرمانشاه، روز ۲۳ آبان ۱۴۰۵، بود. مدیر و معاونان مدرسه بهسبب پی بردن به مسائل خصوصی، عاطفی، و انسانی او تصمیم میگیرند که با خانوادهاش تماس بگیرند، سوگند با شناختی که از پدرش دارد اصرار میکند مسئله را فاش نکنند، چون میترسد او را بکشند. اما مسئولان نادان و شنیع مدرسه با پدر تماس میگیرند. او به مدرسه میآید و با شنیدن ماجرا، سوگند را مورد ضربوشتم شدید قرار میدهد، بعد به خانه میبرد. در خانه خشونت تکرار میشود و پدر با تکیه بر قوانین منحطی که به سود اوست سوگند را از طبقهٔ پنجم به خیابان پرت میکند و او در دم جان میسپارد.
این قتل جانکاه لکهٔ ننگی بر پیشانی وزارت آموزش و پرورش تا همیشهٔ تاریخ است.
مدرسه که باید امنترین مکان برای رشد، آگاهی، و بلوغ عاطفی دانش آموزان باشد تا بتوانند با امنیت کامل مسائل خاص خودشان را مطرح کنند و راه عقلانی را بیاموزند به محیطی امنیتی تبدیل میشود. بهجای اینکه با عقلانیت و تدبیر آنان را برای زیستن در جامعه آماده کنند و با قوانین انسانی آشنا سازند، با سبُعیت آنان را به قوانین مرگآفرین نرینهسالاری میسپارند که مرگ را تدارک دیده است.
وقتی مدرسهها با قوانین ارتجاعی و ایدئولوژیک حکومتی اداره میشوند و از وزیر تا مدیر به بردهٔ تمام عیار این دمودستگاه امنیتی و خردستیز مبدل میشوند، سپردن سوگندها به قربانگاه «ناموسپرستی» وقیحانه امری عادی و معمولی تلقی میشود.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران ضمن محکوم کردن این جنایت هولناک و مخالفت صریح با رویههای نابخردانه در سیستم ناکارآمد آموزشی، همگام با دانشآموزان و معلمان و مردم آگاه اعلام میکند:
هر قانونی، برگرفته از هر منبعی، که چنین جنایتکارانی را تبرئه میکند باید از دستگاه قضایی برچیده شود.
وزارت آموزش و پرورش باید
پاسخگوی عملکرد ناانسانی خودش، ادارهٔ کل، و کادر اجرایی مدرسهٔ مذکور باشد،
به نگاه امنیتی و انضباطی و مداخلهٔ ضدّانسانی در زندگی خصوصی دانشآموزان باید پایان دهد،
قوانین خشونتبار مردسالارانه را در مدرسهها مُلغی اعلام کند،
از مشاوران متخصص و آگاه به مسائل نوجوانان بهصورت ویژه و حرفهیی استفاده شود، و
برای ایجاد تشکلهای دانشآموزی مستقل توأم با تقویت نهادهای حمایتی مرتبط اقدام کند.
از کانال تلگرام شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان