چهارشنبه ۲۷ آبان ۱۴۰۵
اعتراض به گرانی حق انسانی همگان است، خصوصاً اگر عامل آن حاکمیت [حکومت] باشد.
پاسخ به اعتراض نمایانگر نوع حکمرانی حاکمان بر مسند حکومت است.
اما پاسخ حکومت به مردم تحت ستم در آبان خونین ۹۸ چه بود؟
پاسخ حاکمان هیچگاه از مجرای خرد بیرون نیامده؛ یا از دهانهٔ تفنگ بیرون آمده، یا از شکنجههای مرگبار یا از برپا ساختن دار اعدام.
آبان ۹۸ فریاد مردمانی فرودست و مطرود بود که جز زندگی چیزی نمیخواستند. جوانانی که آینده میخواستند، پدرانی که سفرهٔ بدون شرم آرزو داشتند و مادرانی که به انتظار برگشت فرزندان معترض خود نشسته بودند. و این انتظار در زندان و دار و مزار به سر آمد.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران ضمن گرامیداشت یاد و نام آسیبدیدگان، زندانیان، خصوصاً جانباختگان و اعدامشدگان آبان خونین ۹۸، اعلام میکند:
برای شکستن این چرخهٔ خونبار « اعتراض – کشتار» و گذار از استبداد، ورود به مسیر سازمانیابی آگاهانه، ایجاد همبستگی میان قشرهای مختلف مردم، شکلدهی به تشکلهای صنفی و مدنی، گسترش نافرمانیهای مدنی، مقاومت هماهنگ، زنده نگه داشتن صدای دادخواهی، و آگاهیبخشی مستمر اصلیترین ابزارها برای محدود کردن قدرت سرکوب و تحقق حاکمیت واقعی مردم بر سرنوشت خویش است.