الف. هوش‌یار
پنجشنبه ۲۱ آبان ۱۴۰۵
انتخابات سوم نوامبر ۲۰۲۶ (۱۲ آبان) آمریکا با پیروزی گستردهٔ دموکرات‌ها همراه شد. جمهوری‌خواهان کنترل هر دو مجلس کنگره را از دست دادند، چندین فرمانداری به دموکرات‌ها رسید، و در مجالس قانون‌گذاری ایالتی نیز جابه‌جایی‌های مهمی رخ داد. هم‌زمان، نظرسنجی‌ها از تغییر چشمگیر رفتار رأی‌دهندگان جوان، لاتین‌تبارها، و بخش‌هایی از طبقات متوسط و کم‌درآمد حکایت داشتند.
این نتایج به‌سرعت در چارچوب یک روایت ملی قرار گرفت: آمریکایی‌ها از دونالد ترامپ و جمهوری‌خواهان روی برگردانده و به دموکرات‌ها بازگشته‌اند.
اما آیا واقعاً می‌توان تغییر رفتار انتخاباتی جامعه‌ای با بیش از ۳۳۰میلیون جمعیت را در چنین گزاره‌ای خلاصه کرد؟ آیا رأی‌دهندگان تگزاس، ویسکانسین، آریزونا، و کالیفرنیا در فرایند سیاسی واحدی، با انگیزه‌هایی مشابه، و در پاسخ به مسائل یکسانی تصمیم گرفته‌اند؟ و آیا پیروزی یک حزب در انتخابات لزوماً به معنای تغییر پایدار گرایش‌های سیاسی جامعه است؟
برای پاسخ دادن به این پرسش‌ها باید از «واشنگتن» فاصله گرفت و به ساختار سیاسی خاص کل آمریکا نگاه کرد که در آن رقابت ملی دو حزب بر بستری از نظام‌های سیاسی ایالتی، تفاوت‌های جغرافیایی، مناسبات طبقاتی، شکاف‌های نسلی، جنسیتی، و نژادی جریان دارد.
آمریکا: یک کشور، یا پنجاه جامعهٔ سیاسی؟
آمریکا کشوری واحد است. اما برخلاف بسیاری از کشورها با دولت‌های متمرکز، زندگی سیاسی در آمریکا فقط در سطح دولت فدرال سازمان نمی‌یابد. پنجاه ایالت این کشور قوانین اساسی، حکومت‌ها، مجالس قانون‌گذاری، نظام‌های قضایی، و مجموعه‌ای گسترده از اختیارات مستقل برای خودشان دارند. بخش مهمی از سیاست‌های آموزشی، مالیاتی، اجتماعی، انتظامی، و انتخاباتی در سطح ایالت‌ها تعیین می‌شود.
برای درک این ویژگی می‌توان، با احتیاط، از اتحادیهٔ اروپا کمک گرفت. اگر نتایج انتخابات فرانسه، آلمان، ایتالیا، و اسپانیا را با یکدیگر جمع کنیم و از تغییر چنددرصدی آرای حزب‌ها نتیجه بگیریم که «جامعهٔ اروپا به راست چرخیده» یا «مردم اروپا به چپ بازگشته‌اند»، بخش بزرگی از واقعیت را از دست داده‌ایم. در هر یک از این کشورها حزب‌های سیاسی در بستر تاریخی و اجتماعی متفاوتی فعالیت می‌کنند و حتی مفاهیمی مانند راست و چپ لزوماً معنای سیاسی یکسانی ندارند.
البته ایالت‌های آمریکا را نمی‌توان با کشورهای مستقل اتحادیهٔ اروپا یکی گرفت. آمریکا قانون اساسی فدرال، نظام پولی واحد، دولت مرکزی نیرومند، و هویت ملی مشترک دارد. بااین‌حال، فدرالیسم آمریکایی نیز عرصه‌های سیاسی متفاوتی پدید آورده که شناخت آنها برای فهمیدن رفتار انتخاباتی آمریکایی‌ها ضروری است.
در یک ایالت ممکن است اختلاف اصلی بر سر مالیات و حقوق مالکیت باشد؛ در ایالتی دیگر ممکن است مهاجرت، حقوق باروری، نظام آموزشی، یا مناسبات نژادی در مرکز رقابت قرار گیرد.
از همین رو، معمولاً هیچ «رأی آمریکایی» یکدستی وجود ندارد که بتوان آن را مستقل از محل زندگی، موقعیت اجتماعی، نسل، و تجربهٔ تاریخی رأی‌دهندگان توضیح داد.
دو حزب بزرگ، اما نه دو تشکیلات یکدست
در ظاهر، عرصهٔ انتخاباتی آمریکا عمدتاً به رقابت دو حزب دموکرات و جمهوری‌خواه محدود است. اما هر یک از این حزب‌ها بیش از آنکه سازمانی کاملاً متمرکز با اعضایی دارای گرایش‌های یکسان باشد، مجموعه‌ای گسترده از سازمان‌های ایالتی و محلی، ائتلاف‌های اجتماعی، شبکه‌های مالی، و گروه‌های بانفوذ است.
در حزب دموکرات آمریکا اتحادیه‌های کارگری، اقلیت‌های قومی، نیروهای ترقی‌خواه شهری، متخصصان تحصیل‌کرده، و بخش‌هایی از سرمایه‌داران و طبقات متوسط در ایالت‌های متعدد وزن متفاوتی دارند.
در حزب جمهوری‌خواه نیز محافظه‌کاران مذهبی، شبکه‌های کسب‌وکار، گروه‌های روستایی، نیروهای طرفدار کاهش مالیات، و جریان‌های پوپولیستی در ترکیب‌های متنوعی حضور دارند.
به همین دلیل، یک دموکرات محافظه‌کار در یک ایالت جنوبی ممکن است در بعضی موضوع‌های اجتماعی و اقتصادی از یک جمهوری‌خواه میانه‌رو در ایالتی در شمال‌شرقی کشور بسیار راست‌گراتر باشد. البته قطبی شدن شدید سیاست آمریکا در دو دههٔ اخیر این تفاوت‌ها را کاهش داده است. حزب‌ها بیش از گذشته حول هویت‌های ملی و مواضع ایدئولوژیک مشخص سازمان یافته‌اند، اما تفاوت‌های محلی همچنان پابرجاست.
این ساختار به این دو حزب نوعی دوام نهادی می‌دهد. حتی هنگامی که یکی از آنها در انتخابات شکست می‌خورد، شبکه‌های محلی، منابع مالی، نهادهای حزبی، و پیوندهای اجتماعی‌اش برجا می‌ماند. در واقع، انتخابات فقط لحظهٔ سنجش قدرت حزب‌هاست؛ خودِ قدرت حزبی در فاصلهٔ میان انتخابات‌ها و در مناسبات اجتماعی و نهادی تولید و بازتولید می‌شود.
ثبات ساختاری: واقعیتی در پس نوسان آرا
برای شناختن انتخابات آمریکا باید میان سه پدیده تمایز گذاشت: تغییر سهم آرای حزب‌ها، تغییر کنترل نهادهای انتخابی، و دگرگونی پایگاه اجتماعی حزب‌ها. این سه لزوماً هم‌زمان رخ نمی‌دهد. جابه‌جایی پنج‌درصدی آرا در یک ایالت ممکن است به تغییر کامل قدرت منجر شود، درحالی‌که جابه‌جایی مشابه در ایالتی دیگر اکثریت تثبیت‌شدهٔ حزب حاکم را تغییر ندهد. داده‌های انتخابات مجلس‌های ایالتی نشان می‌دهد که در سال‌های اخیر کنترل حزبی این نهادها از ثبات چشمگیری برخوردار بوده است.
تغییر کنترل حزبی مجلس‌های قانون‌گذاری ایالتی
در چند چرخهٔ انتخاباتی ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۴، به‌طور متوسط کنترل حدود چهار مجلس در هر چرخه میان این دو حزب جابه‌جا شد. اما در انتخابات ۲۰۲۶ کنترل این یا آن حزب در دوازده مجلس ایالتی تغییر کرد که از نظر تحولات چند سال اخیر چشمگیر است، هرچند به میانگین تاریخی بلندمدت آمریکا، یعنی حدود یازده تا دوازده مجلس در هر چرخهٔ دوساله، نزدیک است.
اما حتی پس از این جابه‌جایی گسترده، از ۸۸ مجلس قانون‌گذاری ایالتی که در انتخابات ۲۰۲۶ شرکت داشتند، دست‌کم در ۷۳ مجلس، یعنی حدود ۸۳درصد، کنترل حزبی پیشین حفظ شد. فقط در ۱۲ مجلس تغییر کنترل یکی از دو حزب تغییر کرد و وضع سه مجلس هنوز روشن نشده است. به بیان دیگر، با وجود موج کلی انتخاباتی به سود دموکرات‌ها در انتخابات نوامبر ۲۰۲۶، ساختار قدرت حزبی در بیش از چهارپنجم مجلس‌های ایالتی برگزارکنندهٔ انتخابات تغییر نکرد. این واقعیت نشان می‌دهد که نوسان آرای انتخاباتی و دگرگونی ساختارهای تثبیت‌شدهٔ قدرت دو پدیدهٔ متفاوت‌اند.
از سوی دیگر، سنجش صرفِ تعداد مجلس‌هایی که اکثریت در آنها تغییر کرده کافی نیست. ممکن است حزب حاکم چند کرسی از دست بدهد، اما همچنان اکثریت را حفظ کند. یا برعکس، کنترل مجلس با جابه‌جایی تنها چند کرسی تغییر کند.
پس برای سنجش واقعی ثبات و تغییر باید هم سهم آرا، هم تعداد کرسی‌ها، و هم موقعیت نهادی حزب‌ها را بررسی کرد.
تگزاس: وقتی مسائل نژادی، جغرافیا، و اقتصاد به هم می‌رسند
نمونهٔ تگزاس در انتخابات ۲۰۲۶ مثال روشنگری است. این ایالت چند دهه از مهم‌ترین پایگاه‌های جمهوری‌خواهان بود. اما در انتخابات امسال جینا اینوخوسا (Gina Hinojosa)، نامزد حزب دموکرات، فرمانداری را از گرگ اَبوت گرفت و دموکرات‌ها برای نخستین بار از انتخابات ۲۰۰۲ کنترل مجلس نمایندگان ایالتی را به دست آوردند. درعین‌حال، مجلس سنای این ایالت همچنان در اختیار جمهوری‌خواهان باقی ماند.
آنچه این تحول را جالب‌تر می‌کند تغییر رفتار رأی‌دهندگان لاتین‌تبار است. در انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ ترامپ توانسته بود در میان لاتین‌تبارها، به‌ویژه در مناطق جنوبی تگزاس و نزدیک مرز مکزیک، پیشروی چشمگیری داشته باشد. اما در انتخابات ۲۰۲۶، در شهرستان‌هایی مانند استار، زاپاتا، ماوریک، هیدالگو، و وب حاشیهٔ پیروزی دموکرات‌ها نسبت به ۲۰۲۴ بیش از ۳۸درصد افزایش یافت.
گزارش تگزاس تریبیون نشان می‌دهد که رشد مشارکت در شهرستان‌های مرزی و مناطق شهری، همراه با افزایش حمایت از دموکرات‌ها در حومه‌های شهرهای بزرگ، نقشی اساسی در این چرخش داشت.
چرا چنین تغییری رخ داد؟
نظرسنجی گستردهٔ آسوشیتدپرس نشان می‌دهد که نگرانی از تورم و هزینه‌های زندگی یکی از عوامل مهم بود. در رقابت سنای آمریکا در تگزاس حدود شش نفر از هر ده رأی‌دهندهٔ لاتین‌تبار از جیمز تالاریکو، نامزد حزب دموکرات، حمایت کردند. همچنین، در میان رأی‌دهندگانی که تورم فشار شدید اقتصادی بر خانواده‌هایشان وارد کرده بود، حدود سه‌چهارم به تالاریکو رأی دادند.
به نوشتهٔ تگزاس تریبیون، «با وجود این چرخش چشمگیر، دموکرات‌ها نتوانستند اکثریت سنای ایالتی تگزاس را به دست آورند. در همان انتخاباتی که نامزد دموکرات کرسی سنای فدرال و فرمانداری را تصاحب کرد و حزبش اکثریت مجلس نمایندگان ایالتی را به دست آورد، جمهوری‌خواهان کنترل یکی از دو مجلس قانون‌گذاری ایالت را حفظ کردند. این تفاوت نشان می‌دهد که حتی در یک ایالت و در یک روز انتخاباتی تغییر ترجیح‌ها و اولویت‌های رأی‌دهندگان لزوماً به جابه‌جایی یکسان قدرت در همهٔ نهادها منجر نمی‌شود.»
این یافته‌ها تصویر رایج از رأی لاتین‌تبارها را پیچیده‌تر می‌کند. این قشر از جمعیت نه بلوکی ثابت و همواره وفادار به دموکرات‌ها هستند و نه حمایتشان از ترامپ در ۲۰۲۴ لزوماً نشانهٔ چرخش ایدئولوژیک پایدار به راست بود.
تغییر شرایط اقتصادی، سیاست‌های مربوط به مهاجرت، تجربهٔ محلی اجرای قوانین، ترکیب جمعیتی، و میزان مشارکت همه می‌توانند در هر انتخابات ائتلاف متفاوتی بسازند.
نکتهٔ مهم‌تر اینکه تغییر سهم آرای یک حزب لزوماً به معنای جابه‌جایی مستقیم همان تعداد رأی‌دهنده میان دو حزب نیست؛ بخشی از تغییر ممکن است حاصل حضور رأی‌دهندگان تازه و غیبت رأی‌دهندگان پیشین باشد.
ویسکانسین: وقتی نقشهٔ انتخاباتی هم بخشی از سیاست است
ویسکانسین نمونه‌ای متفاوت عرضه می‌کند. دموکرات‌ها در این ایالت کنترل هر دو مجلس قانون‌گذاری را به دست آوردند، که از سال ۲۰۱۰ تا کنون رخ نداده بود. اما توضیح این تحول فقط در افزایش محبوبیت دموکرات‌ها خلاصه نمی‌شود.
تا سال‌ها یکی از موضوع‌های اصلی سیاست در ویسکانسین مرزبندی حوزه‌های انتخاباتی بود. نقشه‌های پیشین به جمهوری‌خواهان امکان می‌داد با سهمی از آرای نزدیک به دموکرات‌ها اکثریت بزرگ‌تری از کرسی‌های مجلس را حفظ کنند. تغییر نقشهٔ حوزه‌های انتخاباتی در سال ۲۰۲۴ باعث شد رقابت برای کنترل مجلس‌های ایالتی به توازن آرای دو حزب در این ایالت نزدیک‌تر شود. در انتخابات ۲۰۲۶ دموکرات‌ها هشت کرسی مجلس نمایندگان ایالتی و سه کرسی سنا را از چنگ جمهوری‌خواهان درآوردند. این پیروزی‌ها فقط در شهرهای بزرگ رخ نداد؛ حومه‌های میلواکی، منطقهٔ فاکس ولی، و چند شهر کوچک‌تر در شمال ایالت نیز شاهد تغییر بودند.
جان جانسون، پژوهشگر دانشکدهٔ حقوق دانشگاه مارکت، در بررسی حوزه‌به‌حوزهٔ انتخابات نشان می‌دهد که دموکرات‌ها در تمام حوزه‌های رقابتی مجلس نمایندگان نسبت به سال ۲۰۲۴ عملکرد بهتری داشتند. او درعین‌حال نقش نقشه‌های جدید حوزه‌های انتخاباتی و تفاوت ترکیب مشارکت‌کنندگان در انتخابات ریاست‌جمهوری و میان‌دوره‌یی را برجسته می‌کند.
این مثال نشان می‌دهد که نتیجهٔ انتخابات فقط تابع ترجیح‌ها و اولویت‌های رأی‌دهندگان نیست. قواعد نهادی و نحوهٔ تبدیل آرا به کرسی نیز می‌تواند تعیین کند که تغییر انتخاباتی چه اثری بر توزیع قدرت می‌گذارد.
آریزونا: شکاف‌های اجتماعی در ایالتی مرزی
آریزونا نیز شاهد جابه‌جایی مهمی بود. دموکرات‌ها کنترل هر دو مجلس قانون‌گذاری را به دست آوردند و همراه با فرمانداری ایالت، برای نخستین بار از دههٔ ۱۹۶۰ کنترل یکپارچهٔ حکومت ایالتی را کسب کردند. اما در این ایالت مرزی سیاست را نمی‌توان صرفاً به رقابت ملی ترامپ و مخالفانش محدود کرد. مهاجرت، تأمین آب، هزینهٔ انرژی، افزایش قیمت مسکن، و گسترش شهرهای بزرگ مجموعه‌ای از مسائل خاص آریزونا را تشکیل می‌دهند.
در یک نظرسنجی ایالتی پیش از انتخابات ۵۷درصد رأی‌دهندگان احتمالی گفتند عقب ماندن مزدها از هزینه‌های زندگی مانع مهم پیشرفت اقتصادی است و ۵۴درصد به هزینهٔ سنگین مسکن اشاره کردند. در میان جوانان ۱۸ تا ۲۹ سال، نگرانی دربارهٔ مزدها و مسکن به‌ترتیب ۶۷ و ۶۲درصد بود. در همان بررسی، ۸۶درصد پاسخ‌دهندگان از ایجاد مسیر قانونی روشن‌تر برای کسب شهروندی مهاجران واجد شرایط حمایت کردند، موضوعی که میان دموکرات‌ها، جمهوری‌خواهان، و مستقل‌ها نیز از حمایت چشمگیری برخوردار بود.
این ارقام و آمار نشان می‌دهد که مواضع جامعهٔ آریزونا دربارهٔ مهاجرت یا اقتصاد را نمی‌توان به دو موضع حزبی کاملاً متضاد فروکاست. پس از انتخابات نیز در نظرسنجی یونیدوس از رأی‌دهندگان لاتین‌تبار آریزونا دیده شد که افزایش قیمت مواد غذایی، قبض خدمات عمومی، و نگرانی از عملکرد نهادهای اجرای قوانین مهاجرت از عوامل برجسته در تصمیم انتخاباتی این قشر از جمعیت است.
این شواهد با توضیحی چندعاملی از چرخش انتخاباتی در آریزونا سازگارند، هرچند برای تعیین سهم دقیق هر عامل در تغییر کنترل مجالس به بررسی‌های بیشتری نیاز است.
نسل جدید: آیا وفاداری‌های حزبی در حال تغییر است؟
افزون بر جغرافیا، شاید مهم‌ترین تحول انتخابات ۲۰۲۶ را باید در رفتار نسل جوان جست‌وجو کرد. نظرسنجی آسوشیتدپرس از بیش از صدهزار رأی‌دهنده نشان می‌دهد که جوانان زیر سی سال با فاصله‌ای زیاد از نامزدهای دموکرات حمایت کرده‌اند. این تغییری آشکار نسبت به انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۴ بود، زمانی که ترامپ توانسته بود در میان جوانان، به‌ویژه مردان جوان، حمایت بیشتری جلب کند.
بر اساس برآورد مرکز پژوهش مشارکت مدنی جوانان دانشگاه تافتس، حدود ۲۷درصد از جوانان ۱۸ تا ۲۹ سال در انتخابات میان‌دوره‌یی ۲۰۲۶ شرکت کردند که دومین میزان مشارکت بزرگ این گروه سنّی در سه دههٔ اخیر، پس از مشارکت ۳۱درصدی در انتخابات ۲۰۱۸ بود. از میان جوانانی که در انتخابات مجلس نمایندگان فدرال رأی دادند، ۶۶درصد به دموکرات‌ها و ۳۱درصد به جمهوری‌خواهان رأی دادند، فاصله‌ای ۳۵درصدی که از تفاوت آرای دو حزب در میان دیگر گروه‌های سنّی بیشتر بود. این در حالی است که در انتخابات ۲۰۲۴ فاصلهٔ حمایت جوانان از دو حزب در رقابت‌های مجلس نمایندگان تنها ۱۴درصد بود. چنین تغییری اهمیت رفتار سیاسی نسل جوان را نشان می‌دهد، هرچند به‌تنهایی نمی‌توان آن را نشانهٔ شکل‌گیری وفاداری حزبی پایدار دانست.
سهم رأی دموکرات‌ها در انتخابات مجلس نمایندگان آمریکا، ۲۰۲۶
برحسب گروه سنی رأی‌دهندگان، برآورد CIRCLE
اما اهمیت این تحول فقط در افزایش حمایت جوانان از دموکرات‌ها نیست.
در انتخابات ۲۰۲۴، بخش چشمگیری از مردان جوان از ترامپ حمایت کرده بودند. در انتخابات ۲۰۲۶، طبق داده‌های CIRCLE، حدود ۵۹درصد مردان جوان و ۷۰درصد زنان جوان به نامزدهای دموکرات مجلس نمایندگان رأی دادند.
این تفاوت نشان می‌دهد که شکاف جنسیتی همچنان مهم است، اما رفتار سیاسی مردان جوان نیز ثابت نیست. مسئلهٔ اقتصادی در این میان برجسته بود. در پژوهش تافتس، ۵۲درصد جوانان اقتصاد و اشتغال را در میان سه مسئلهٔ مهم کشور قرار دادند. هزینه‌های درمان، جنگ ایران، مهاجرت، و آموزش نیز در رتبه‌های بعدی قرار داشتند. در میان جوانانی که احساس می‌کردند از نظر اقتصادی عقب افتاده‌اند، نزدیک به سه‌چهارم از دموکرات‌ها حمایت کردند.
بنابراین نمی‌توان چرخش نسل جوان را صرفاً به تغییر ارزش‌های فرهنگی یا گرایش ایدئولوژیک نسبت داد. تجربهٔ اقتصادی نسل جدید، از دشواری تأمین مسکن و اشتغال گرفته تا هزینه‌های زندگی و نااطمینانی به آینده، بخشی از زمینهٔ شکل‌گیری ترجیح‌های سیاسی آنان است.
بااین‌حال، نباید از نتایج یک انتخابات نتیجه گرفت که نسل جوان وفاداری پایداری به یک حزب پیدا کرده است. نسل‌ها نیز بلوک‌های یکدست نیستند و در میان جوانان سفیدپوست و سیاه‌پوست و لاتین‌تبار، زنان و مردان، تحصیل‌کردگان و فاقد تحصیلات دانشگاهی، تفاوت‌های چشمگیری دیده می‌شود.
تغییر رفتار جوانان در دو انتخابات پی‌درپی می‌تواند نشانهٔ حساسیت بیشتر آنان به شرایط سیاسی و اقتصادی باشد، نه لزوماً شکل‌گیری وفاداری حزبی تازه‌ای که دهه‌ها دوام خواهد داشت.
نژاد و جنسیت: شکاف‌هایی که از مرز ایالت‌ها عبور می‌کنند
بررسی انتخابات آمریکا تنها بر اساس جغرافیا نیز کافی نیست. در درون هر ایالت تفاوت‌های نژادی، جنسیتی، طبقاتی، و نسلی بر رفتار انتخاباتی اثر می‌گذارد.
در انتخابات ۲۰۲۶، طبق نظرسنجی آسوشیتدپرس، حدود ۶۰درصد رأی‌دهندگان لاتین‌تبار و نزدیک به ۹۰درصد رأی‌دهندگان سیاه‌پوست از نامزدهای دموکرات مجلس نمایندگان حمایت کردند. تغییر رفتار مردان سیاه‌پوست و لاتین‌تبار، نسبت به انتخابات ۲۰۲۴، از یافته‌های مهم این بررسی بود.
اما این تغییرات در همهٔ مناطق یکسان نبود و نمی‌توان گروه‌های نژادی را دارای منافع سیاسی همگن دانست.
به‌عنوان مثال، مسئلهٔ مهاجرت برای یک خانوادهٔ لاتین‌تبار ساکن جنوب تگزاس ممکن است با تجربهٔ خانواده‌ای لاتین‌تبار در کالیفرنیا تفاوت داشته باشد. همچنین، تجربهٔ اقتصادی کارگر صنعتی سفیدپوست در ویسکانسین لزوماً با تجربهٔ متخصص جوان سفیدپوست در حومهٔ فینیکس مشابه نیست.
شکاف جنسیتی نیز با سن، نژاد، و تحصیلات پیوند می‌خورد. پژوهش دانشگاه تافتس نشان می‌دهد که حمایت از دموکرات‌ها در میان گروه‌های متفاوت جوانان از حدود ۵۴درصد در میان مردان جوان سفیدپوست تا ۸۶درصد در میان زنان جوان سیاه‌پوست تفاوت داشته است.
از این منظر، جامعهٔ آمریکا را نه می‌توان صرفاً به پنجاه جامعهٔ ایالتی تقسیم کرد و نه به چند گروه جمعیتی بزرگ. واقعیت سیاسی در محل تلاقی این تقسیم‌بندی‌ها شکل می‌گیرد، در جایی که نسل، جنسیت، نژاد، طبقهٔ اجتماعی، میزان تحصیلات، و جغرافیا بر یکدیگر اثر می‌گذارند.
همه‌پرسی‌ها: رأی‌دهندگان همیشه مطابق خطوط حزبی تصمیم نمی‌گیرند
در کنار انتخابات مجلس‌های ایالتی، چند همه‌پرسی هم انجام شد. همه‌پرسی‌های ایالتی شاید یکی از روشن‌ترین شواهد پیچیدگی جامعهٔ آمریکا باشد.
در نوادا، رأی‌دهندگان در انتخابات ۲۰۲۶ دو اصلاحیهٔ قانون اساسی را تصویب کردند: یکی برای حمایت از حق سقط‌جنین و دیگری برای الزام به ارائهٔ مدرک هویت هنگام رأی دادن. اولی معمولاً با مواضع دموکرات‌ها و دومی بیشتر با مواضع جمهوری‌خواهان همخوانی دارد. اما هر دو در یک ایالت رأی آوردند.
در میزوری نیز رأی‌دهندگان پیشنهاد بازگرداندن محدودیت‌های سقط‌جنین را رد کردند، درحالی‌که در آیداهو پیشنهاد گسترش حقوق باروری شکست خورد.
این نتایج نشان می‌دهد که ترجیح‌های اجتماعی را نمی‌توان به‌سادگی از برچسب حزبی یک ایالت استخراج کرد. البته این تفاوت‌ها به معنای بی‌اهمیت شدن حزب‌های سیاسی نیست. هویت حزبی همچنان یکی از مهم‌ترین عوامل تعیین‌کنندهٔ رفتار انتخاباتی است. اما رابطهٔ حزب و رأی‌دهنده رابطه‌ای مطلق نیست و بسته به موضوع، شرایط، و تجربهٔ اجتماعی تغییر می‌کند. همه‌پرسی‌ها از این لحاظ اهمیت دارند که امکان مشاهدهٔ ترجیح‌های سیاسی را بیرون از چارچوب انتخاب میان نامزدهای دو حزب فراهم می‌کنند.
مسئلهٔ اصلی: تغییر رأی یا تغییر جامعه؟
از مجموع نتایج انتخابات ۲۰۲۶ می‌توان نتیجه گرفت که دموکرات‌ها توانسته‌اند از نارضایتی گسترده در مورد سیاست‌های دولت ترامپ، به‌ویژه در حوزهٔ هزینه‌های زندگی، بهره ببرند و در عرصه‌های متعددی قدرت سیاسی‌شان را افزایش دهند. اما این نتیجه هنوز روشن نمی‌کند که چه میزان از این تغییر پایدار خواهد بود.
آیا جوانانی که در ۲۰۲۶ به دموکرات‌ها رأی داده‌اند در انتخابات بعدی نیز همین انتخاب را خواهند داشت؟ آیا چرخش لاتین‌تبارهای تگزاس نشانهٔ بازسازی ائتلاف اجتماعی دموکرات‌هاست یا واکنشی به شرایط اقتصادی و سیاست‌های جاری؟ آیا تغییر کنترل حزبی در مجلس‌های ویسکانسین حاصل دگرگونی اجتماعی عمیق است یا ترکیبی از تغییر قواعد انتخاباتی و نوسان مقطعی آرا؟
داده‌های فعلی به‌تنهایی پاسخ قطعی این پرسش‌ها را نمی‌دهند.
درعین‌حال، نارضایتی از جمهوری‌خواهان را نباید با رضایت از دموکرات‌ها یکسان گرفت. نظرسنجی آسوشیتدپرس نشان می‌دهد که با وجود پیروزی دموکرات‌ها، تنها حدود نیمی از رأی‌دهندگان نگاه مساعدی به این حزب داشته‌اند. بسیاری از رأی‌دهندگان از عملکرد هر دو حزب ناراضی بوده‌اند.
این نکته برای فهم دوام نظام دو حزبی آمریکا اهمیت دارد: نارضایتی اجتماعی لزوماً به شکل‌گیری یک نیروی سیاسی تازه منجر نمی‌شود. ساختارهای انتخاباتی، شبکه‌های حزبی، و منابع سازمانی موجود بخش بزرگی از نارضایتی را دوباره در رقابت میان همان دو حزب جذب می‌کنند.
ازاین‌رو، ممکن است رأی‌دهندگان در چند انتخابات پیاپی میان دو حزب جابه‌جا شوند، بی‌آنکه ساختار اصلی رقابت حزبی دگرگون شود. ثبات نظام حزبی و نوسان رفتار رأی‌دهندگان نه‌تنها متناقض نیستند، بلکه می‌توانند دو ویژگی هم‌زمان یک ساختار سیاسی باشند.
فراتر از روایت پیروزی و شکست
اشتباه نیست اگر انتخابات ۲۰۲۶ را موفقیتی مهم برای دموکرات‌ها و شکستی چشمگیر برای جمهوری‌خواهان بدانیم. نتایج انتخاباتی چنین تصویری را تأیید می‌کنند.
اشتباه از جایی آغاز می‌شود که این نتیجه به گزاره‌ای فراگیر دربارهٔ تغییر جهت سیاسی «مردم آمریکا» تبدیل شود، بدون آنکه روشن باشد کدام گروه‌های اجتماعی، در کدام مناطق، و تحت تأثیر چه عواملی رفتارشان را تغییر داده‌اند. انتخابات آمریکا را باید در چند سطح هم‌زمان تحلیل کرد: رقابت ملی دو حزب، توازن قدرت در ایالت‌ها، ساختارهای پایدار سازمانی، تفاوت‌های محلی، و شکاف‌های نسلی، جنسیتی، نژادی، و طبقاتی.
در این چارچوب، انتخابات ۲۰۲۶ هم از توانایی تغییر توازن قدرت حکایت می‌کند و هم از اهمیت ساختارهایی که این تغییرات در درون آنها رخ داده است.
شاید مهم‌ترین نتیجه همین باشد: برای شناختن تحولات سیاسی آمریکا کافی نیست بدانیم چنددرصد از آرا میان دو حزب جابه‌جا شده است؛ باید بدانیم چه کسانی، در کجا، به چه دلیل، در کدام انتخابات، و در درون چه مناسبات اجتماعی و نهادی رأی داده‌اند.