رضا اسلامی، استاد حقوق دانشگاه بهشتی
یکشنبه ۱۰ آبان ۱۴۰۵
در ایام سالروز کوروش بزرگ، که نام او با صلح و مدارا و حقوق مردمان گره خورده است و استوانهٔ حقوق بشر او میراث ایران باستان است، بار دیگر کشور در آستانهٔ جنگی دیگر قرار گرفته است، جنگی که مجدداً کشتار و ناامنی در پی خواهد داشت و ایران و ایرانی را دچار خسارت و ویرانی خواهد کرد.
انتظار عقلانی و منطقی و به دور از تعصب و توهم از مسئولان کشور این است که منافع ایران و ایرانیان را اصل عام حاکم بدانند؛ رهایی و نجات ایران از شرایط فعلی را تنها اولویت خود قرار دهند؛ و برای پرهیز از جنگ و آشوب، هر تدبیر و درایتی را به کار بندند و چاره‌اندیشی کنند تا شاید کشتی آسیب‌دیدهٔ کشور از میان امواج تجاوز و حمله‌های دشمن به ساحل امن برسد.
دفاع از مرز و بوم ایران و مقاومت در برابر دشمنان وظیفهٔ مسلّم هر ایرانی است، اما پیش‌بینی راه‌های مسالمت‌آميز و صلح‌محور و مذاکره با طرف‌های درگیر در راستای منافع و مصالح ایران وظیفهٔ خطیر مسئولان است.
صلح تسلیم نیست، مسئولیت است. مسئولیتی برای حفظ ایران و ایرانیان، برای تأمین منافع و رفاه نسل‌های آسیب‌دیدهٔ حاضر و نسل‌های نگران آینده، برای تضمین زندگی شایستهٔ انسانی به دور از ترس و فقر و ناامنی.
تسلیم [شدن] امتیاز [دادن] به دشمن است، اما صلح امتیاز [دادن] به ملت است. اگر می‌خواهیم هیچ امتیازی به دشمن ندهیم، باید همهٔ امتیازها را به ملت تقدیم کنیم. ملتی که منبع هر قدرت و منشأ هر مشروعیتی است. می‌توان آنان را در حکمرانی مشارکت داد؛ آزادی‌های عمومی را حمایت کرد؛ حضور همهٔ عقاید و نظرات در رسانهٔ ملی را که شبانه‌روز بر طبل جنگ می‌کوبد تسهیل بخشید؛ دسترسی بدون فیلترینگ به اینترنت را تضمین کرد؛ زندانيان سیاسی و عقیدتی را آزاد کرد؛ و شرایط برگزاری انتخابات واقعی و آزاد را فراهم کرد.
این امتیازها همه از مصادیق بازدارندگی در برابر دشمن است، زیرا که مسیر صلح و حمایت قاطع اکثریت ملت را هموار می‌کند و دشمن را از پهنهٔ زمین و آسمان کشور دور می‌سازد.
در این روزهای خطیر، صدای رسای صلح (و نه تسلیم) باشیم و از طعن جنگ‌طلبان نهراسیم.
از کانال نویسنده