بهمن دارالشفایی
جمعه ۱۳ شهریور ۱۴۰۵
همه حرفهای این نوشته تکرار استدلال کسانی است که فکر میکنند حمله نظامی خارجی اوضاع مردم ایران را بهتر از قبل نمیکند (گرچه امیدوارم واضح باشد که موضعم چقدر از افراد موسوم به محورمقاومتی -چه علنی و چه مخفی- دور است)
دیشب امریکا به یک عروسی در کوهستک استان هرمزگان موشک زد و چند نفر از جمله دستکم یک کودک را کشت. اگر در بیستوچند سال اخیر اخبار خاورمیانه را دنبال کرده باشید بارها به خبر مشابهی در افغانستان، عراق، یمن و کشورهای دیگر بر خوردهاید. اگر عقبتر بروید، به نیکاراگوئه و شیلی و ویتنام هم میرسید. هر بار هم بهانهای هست. یادم است یکبار گفتند مراسم عروسی را با گردهمایی رهبران القاعده اشتباه گرفتهاند. اینبار هم ظاهراً بهانهشان این بود که میخواستهاند یک دکل مخابراتی در آن نزدیکی را بزنند، اما از پنج موشکی که زدهاند چهارتایش به خانههای مردم خورده و یکیش به دکل. دکل مخابراتی هم که میدانید چیست؟ در واقع هر کسی در ایران که موبایلش آنتن میدهد در فاصله چندده یا حداکثر چندصدمتری یک دکل مخابراتی است.
این را هم احتمالاً میدانید که طبق قوانین امریکا کشتن غیرنظامیان در جنگ جرم است و برای همین واحدی برای حفاظت از حان غیرنظامیان در ارتش امریکا وجود دارد (گرچه در جنگهای قبلی هم این واحد مانع کشتن غیرنظامیان نبوده ولی در دوره اخیر، این دفتر بهشدت کوچکتر از قبل هم شده که نتیجهاش افزایش فجایعی مثل کشتار مدرسه میناب است).
بحث درباره انگیزههای امریکا در حملههای نظامیاش بحثی به درازای دستکم هفتادوپنجسال است و در فضای بهشدت قطبی این سالهای ایران حتماً به نتیجهای نمیرسد. ولی امیدوارم دستکم برای کسانی که به حمله امریکا دل بسته بودند این یک نکته روشن شده باشد که انگیزههای امریکا در حمله به ایران ربط مستقیمی به منافع مردم ایران ندارد. میدانم عدهای استدلال میکردند الان در لحظهای تاریخی منافع مردم ایران و امریکا و اسرائیل همراستا شده و باید از این فرصت کمال استفاده را کرد. فکر میکنم الان روشن شده باشد که این تصور چقدر اشتباه بوده. هدف امریکا هرچه هست در نهایت این حمله به ضعیفتر شدن مردم ایران منجر میشود کما اینکه در همین شش ماه هم شده. صادقانه بگویم حس استیصال بهخصوص بعد از ۱۸و۱۹دی و چنگزدن به هر امکان ممکن را درک میکنم، گرچه با آن موافق نیستم، میبینم عده زیادی از عزیزترین هموطنانم که به نیت خوبشان مطمئنم چنین امیدی داشتهاند یا هنوز دارند، این امید را هم نه نتیجه تبلیغات ایراناینترنشنال و اسرائیل و … که نتیجه تبعیض و فساد و طلم این سالها میدانم، ولی امیدوارم این تجربه تلخ جنگ که چندهزار کشته روی چندینهزار کشته قبلی گذاشت، نگاه بعضی از ما را تغییر داده باشد.
من هم مثل خیلیهای دیگر فکر میکنم مردم ایران با حکومت فعلی به رفاه و آزادی نمیرسند. بله، راهی برای عبور از این بنبست به ذهنم نمیرسد ولی این را مطمئنم که حمله امریکا و اسرائیل ما را به جایی بهتر از جایی که امروز هستیم نمیرساند. فقط باعث میشود با حاکمشدن شرایط جنگی در کشور، اعدام و تورم و بازداشت و بیکاری و … گستردهتر شود و حکومت هم حتی کمتر از قبل خودش را ملزم به پاسخگویی بداند.
میدانم نه من مخالف و نه فلان رفیق موافق جنگ نقشی در این جنگ نداریم، اما نگاه ما به این مسئله روی شکل زندگی جمعیمان در سالهای آینده تاثیر مستقیمی دارد و امیدوارم این نگاه به سمت همدلی بیشتر و تلاش برای پیدا کردن راههایی اخلاقی برای رسیدن به اهداف اخلاقی همهمان باشد.
در هر حال اگر قصد خودکشی یا مهاجرت نداریم (که من ندارم و امیدوارم شما هم نداشته باشید)، محکومیم به زندگی و تلاش برای ساختن و امید به بهبود زندگی مردم ایران، که «امید را برای روزهای بد ساختهاند، چراغ را برای تاریکی.»
منبع: کانال تلگرام نگارنده