پنجشنبه ۱۲ شهریور ۱۴۰۵
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، همه می گویند پیروزیم، تاب آوری مردم ایران زیاد شده است، قدرت چهارم جهانیم، کالاها در فروشگاهها بسیار زیاد است، . . . .
همهی این حرفهایِ قشنگ، وقتی به سفرهی کارگر میرسد، به یک پرسشِ ساده تبدیل میشود: “با این همه پیروزیِ نظامی، چرا هنوز برای خریدِ نانِ شب، قدرت خرید نداریم؟!؟
پاسخِ ما این است:«تا وقتی پیروزیِ نظامی، به “عدالتِ اقتصادی” و “امنیتِ معیشتی” تبدیل نشود، فقط یک “پیروزیِ روی کاغذ” است. کارگر، «صلح» را در «سفرهیِ پربرکت» میبیند، نه در «موشکهایِ افتخارآمیز».
کارگران و اقشار کمدرآمد، در شرایطی که تورم نقطهبهنقطه به ۸۸.۶ درصد رسیده و سبد معیشت یک خانواده کارگری به ۹۰ میلیون تومان افزایش یافته است، «موشکهایِ افتخارآمیز» را نمیبینند؛ بلکه «سفرههایِ خالی» و «صفهایِ طولانیِ نان» را میبینند. کارگری که با حقوق ۲۵ میلیون تومانی، باید ۹۰ میلیون تومان هزینه زندگی را تأمین کند، «پیروزیِ نظامی» را در «عدالتِ اقتصادی» جستوجو میکند، نه در «ادعاهایِ سیاسی».
اگر میخواهیم «پیروزِ واقعی» باشیم، باید «قدرتِ موشکی» را به «قدرتِِ تولیدی»، و «قدرتِ سیاسیِ منطقهای» را به «قدرتِ اقتصادیِ سفرهها» تبدیل کنیم. «قدرتِ تولیدی»، یعنی «اشتغالِ پایدار»، «حقوقِ عادلانه» و «امنیتِ شغلی» برای کارگران. «قدرتِ اقتصادیِ سفرهها»، یعنی «کنترلِ تورم»، «توزیعِ عادلانهیِ ثروت» و «دسترسیِ همه به نیازهایِ اولیه».
فراموش نکنیم وقتی پیروزیم، که «نان» سر سفره محرومین و طبقه کارگر به وفور یافت شود. «نان»، نمادِ «امنیتِ معیشتی» و «عدالتِ اقتصادی» است. تا زمانی که «کارگر» برای تأمین «نانِ شب» خود، در «صف» بماند، «صلحِ واقعی» برقرار نشده است و «پیروزی»، فقط یک «ادعایِ توخالی» خواهد بود.
کارگر گرسنه، سفره بی نان، بیمار بدون دارو، کارگر جوان بیکار، بچه ترک تحصیل کرده، افزایش خودکشی، رشد بی سابقه فقر، عادی شدن تن فروشی نشان از شکست در همه عرصه هاست حتا اگر قدرت چهارم جهانی هم باشیم، یک طبل توخالی بیش نیستیم.
زمانی پیروزیم که اقتصاد بدون فساد، رانت و آقازادگی داشته باشیم، بودجه به جای واردات پورشه به واردات اصلی مواد اولیه کارخانه ها اختصاص داده شود، دارو و درمان در دسترس همگانی باشد، بیکاری از جامعه زدوده شود، کودک کاری وجود نداشته باشد، تن فروشی ریشه کن شده باشد و طناب داری در کشور برپا نشود.
آری آنگه پیروزیم!
کشوری که دومین منابع گازی داشته باشد و چهارمین قدرت نفتی، اما وارداتش پوست خربزه و چوب بستی و کش شلوار و دسته بیل، باشد، پیروز نیست بازنده ای است که خود را به حماقت زده است.
طبقه کارگر در همه دوران ها ثابت کرده است تا آخرین نفس پای استقلال، آزادی، و برابری اجتماعی ایستاده است و پا پس نخواهد کشید.
قفس سرمایه داری نئولیبرال را درهم خواهیم شکست چون بیشماریم و جهانی بدون سیستم سرمایه داری هم ممکن.
تا آخرین نفر، تا آخرین نفس
کوشیم و بشکنیم ، دیوار این قفس
سردبیر نشریه کارگری پیام سندیکا
۱۲ شهریور ۱۴۰۵
کانال سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران