چهارشنبه ۳۱ تیر ۱۴۰۵
ایلنا در گزارشی به قلم سعید حسام‌الدینی که روز چهارشنبه ۳۱ تیر منتشر کرد تصویری گسترده و میدانی از وضع صیادان جنوب ایران ارائه داد. در میانهٔ جنگ، کمبود سوخت، فقر ساختاری، و سیاست‌های ناکارآمد حکومت، صیادان جنوبی برای تأمین حداقل معاش خانواده‌هایشان هر روز جانشان را در دریا به خطر می‌اندازند. روایت از هرمزگان آغاز می‌شود، جایی که صیادان می‌گویند «کار نکردن از موشک خطرناک‌تر است». حمله‌های آمریکا از ۲۰ تیر بندرها و قایق‌های صیادان را هم هدف قرار داده است، اما مشکلات این مردم بسیار پیش‌تر از این تاریخ آغاز شده است: از ۹ اسفند ۱۴۰۴ که جنگ شروع شد و کارگران پتروشیمی ماهشهر، بندر امام، عسلویه، و پارس جنوبی زیر بمباران‌ها کشته شدند. اکنون تولید فقط با ۳۰درصد ظرفیت ادامه دارد و قطع شدن اضافه‌کار کارگران پیمانی و ارکان ثالث را در این صنایع به مرز فقر رسانده است.
گزارش ایلنا سپس به وضع صیادان می‌پردازد که پیش از جنگ نیز بدون بیمه، امنیت شغلی، و درآمد کافی بودند. سهمیهٔ سوخت دولتی حتی برای تأمین نیم‌ماه نیاز صیادان هم کافی نیست و صیادان مجبورند هر ۲۰ لیتر بنزین آزاد را با قیمت ۲٫۵ تا ۳ میلیون تومان بخرند. در بسیاری روزها درآمد صید حتی هزینهٔ سوخت را هم جبران نمی‌کند. نمونه‌ای از این وضع کارگری در روستای بنود است که پس از اخراج شدن از کار با هزار سختی قایقی خریده بود، اما همان قایق در حمله‌های اخیر آمریکا از بین رفت.
در چابهار، فصل مونسون (باران‌های موسمی سیل‌آسا) صید را متوقف کرده، اما برخی لنج‌ها تا مرداد در آب‌های دوردست می‌مانند. در حمله‌های اخیر آسیبی به صیادان چابهار نرسیده است، اما در حمله‌های اسفند ۱۴۰۴ یک صیاد کشته شد. ناوهای آمریکایی دو لنج صیادی را هدف قرار دادند. در یکی خدمه مجروح شدند، و لیج دیگر پس از حملهٔ دوم مفقود شد. اکنون ۱۷ ملوان گم شده‌اند و هیچ اطلاعی از سرنوشت آنان در دست نیست.
در بخش اقتصادی این گزارش تأکید می‌شود که درآمد صیادان ثابت نیست و به میزان صید روزانه وابسته است. میانگین درآمد ماهانهٔ این صیادان از ۲۰میلیون تومان فراتر نمی‌رود و ادعاهای درآمدهای ۲۰۰ تا ۳۰۰میلیونی «شایعه»ای بیش نیست. در لنج‌های فراساحلی، پس از کسر هزینه‌ها، دو سهم به مالک و یک سهم میان ۱۵ ملوان تقسیم می‌شود؛ مزد دو ماه کار سخت در حدود ۴۰ تا ۵۰میلیون تومان است.
گزارش ایلنا سپس به خوزستان می‌پردازد، جایی که مشکلات ساختاری، بخشنامه‌های انقباضی، و توقف صدور مجوزهای جدید صیادی نسل جوان ساحل‌نشین را در بن‌بست معیشتی قرار داده است. این جوانان بدون مجوز هیچ سهمیهٔ سوختی ندارند و مجبورند تمام سوخت مورد نیازشان را آزاد تهیه کنند. درآمد ملوانان خوزستانی اغلب کمتر از حداقل حقوق ۲۲ تا ۲۳میلیون تومان است و گاهی به ۱۸میلیون می‌رسد. این صیادان فقط ۲۱ روز در ماه اجازهٔ فعالیت دارند. تراکم شناورها بسیار زیاد است و فشار سنگینی بر ذخایر آبزیان وارد می‌کند. با وجود کیفیت بسیار خوب ماهی خوزستان، درآمد صیادان همچنان ناچیز است.
در پایان گزارش ایلنا تأکید شده است که زندگی کارگران و صیادان جنوب پیش از جنگ نیز نبردی دائمی برای بقا بوده است. مسئولان، نمایندگان، و تصمیم‌گیرانی که امروز به‌خاطر شرایط جنگی یادِ جنوب افتاده‌اند باید بدانند که کارگران این خطه نیازی به پیام‌های تسلیتِ از سرِ رفع‌تکلیف ندارند. این مردم خوب می‌دانند چگونه زخم‌هایشان را تاب بیاورند. راه‌حل معیشت این زحمتکشان صدقه و پیام‌های تسلیت نیست، بلکه برآوردن مطالبه‌های تاریخی آنهاست: احقاق حقوق صیادان بدون مجوز و سهمیه سوخت، روشن شدن وضع ۱۷ ملوان گم‌شده، پرداخت مزدهای عقب‌افتاده، و پایان دادن به استثمار شرکت‌های پیمانکاری.
کارگران جنوب حقشان را می‌خواهند؛ رپورتاژ و تصاویر خوش‌رنگ‌ولعاب رسانه‌یی به کارشان نمی‌آید.