سهشنبه ۱۲ خرداد ۱۴۰۵
کانون نویسندگان ایران در بیانیهای نوشت که مردم تنها مالکان سرنوشت خودشاناند. در این بیانیه سرکوبهای حکومتی، جنگ، مداخلههای بینالمللی، و شرایط اقتصادی دهشتناک محکوم شده و اعلام شده است که مردم قادر به ساختن آیندهای بهترند. کانون نویسندگان ایران افزود که اکنون راه بهتری در مقابل «اوهام گذشته» وجود دارد.
متن کامل این بیانیه به نقل از کانال تلگرام این کانون چنین است:
اکنون تصویر منجیگونهٔ جنگ بهتمامی از هم پاشیده است. در میانهٔ سرکوب خونین آخرین خیزش مردم، «مداخلهٔ نظامی بشردوستانه» با بمب و موشک از آسمان نازل شد تا ثابت کند که «آزادی» موعود قدرتهای غارتگر معنایی جز «محو شدن تمدن» و «بازگشت به عصر حجر» نخواهد داشت. حاصل تجاوز آمریکا و اسرائیل به ایران تنها مرگ کودکان و مردم بیدفاع، ویرانی زیرساختها، و فروپاشی سازوکارهای نیمهجان اقتصادی نبود؛ همانگونه که بیم آن میرفت، دستاوردهای سالها مبارزهٔ آزادیخواهانه و برابریطلبانه نیز رنگ باخت و به حاشیه رانده شد. مردمی که آزادی را به بهای خون میطلبیدند، اکنون به مرزهای تلاش برای بقا رانده شدهاند.
موج گستردهٔ بیکاری، تورم افسارگسیخته، و فقر فزاینده گواه شرایط دهشتناک معاش و سقوط بیش از پیش جامعهٔ جنگزده است. جمهوری اسلامی در گیرودار وضعیت جنگی قوانین سرکوبش را تشدید کرد و جامعه را به آستانهٔ فروپاشی اجتماعی و اقتصادی کشاند؛ قریب به سه ماه اینترنت را قطع کرد، شاهرگهای حیات اقتصادی مردمان بسیاری را برید، و رسانههای حکومتی و جریان اصلی به تنها صدای موجود بدل شدند. در این خاموشی و انسداد، شیوههای دیرینهٔ سرکوب حکومتی، از جمله مصادرهٔ اموال، پخش اعترافهای تلویزیونی، بازداشت و ناپدیدسازی قهری، و اعدام زندانیان سیاسی شمایلی هولناکتر از پیش یافت. «حاکمیت» پس از چندی حق دسترسی به اینترنت را به مردم برگزیدهاش فروخت و همزمان، با هیاهوی حکومتساختهٔ «وفاق و وحدت»، بر این خفقان سرپوش گذاشت. راهی که جمهوری اسلامی در این هنگامه میجوید واپس راندن جنبشهای مترقی و تشکلهای مستقل، سرکوب بیش از پیش معترضان و آزادیخواهان، و هموار کردن مسیر استثمارگران تازهنفس است.
بر زمین فرسوده از غارت و سوخته از جنگ بذر آزادی نمیروید. اکنون در برزخ «نه جنگ، نه صلح» قدرتهای غارتگر همچنان بر طبل منافع خودشان میکوبند؛ یکی پس از دههها اشغال و نسلکشی خیال «خاورمیانهٔ جدید» را در سر میپروراند و دیگری با فرمان «کمک در راه است» میخواهد دروازهٔ غارت دیگری بگشاید. جمهوری اسلامی نیز که پیش از این در دههٔ ۶۰ مخالفانش و آزادیخواهان را در سایهٔ جنگ قتلعام کرده بود، این بار نیز جنگ را «نعمت» میداند و همزمان که مشغول اعدام و «پاکسازی» معترضان است، برای منافع اقتصادی و بقای سیاسیاش مذاکره میکند. در این میانه، نیروی عظیمی که به پشتوانهٔ ۴۷ سال جنبشهای آزادیخواهانه آماجش به چنگ آوردن سرنوشت خویش بود به محاق رفته است، زیرا که جنگ خود زایندهٔ حصر و استثناست.
کانون نویسندگان ایران، به تأسی از بیانیههای پیشین خود، تجاوز آمریکا و اسرائیل به ایران و سانسور و سرکوب دهشتناک حکومتی را محکوم میکند و بار دیگر بر این حقیقت پای میفشارد که مردم هرگز ناچار نیستند میان قدرتهای غارتگر و حکومت سرکوبگر یکی را برگزینند. سرنوشت محتوم جامعه رجعت از سیهروزی اکنون به اوهام گذشته نیست. مردم تنها مالکان سرنوشت خویشاند و حتی از پس این ویرانی عظیم نیز سر برمیآورند، نیروی خودشان را آگاهانه سازمان میدهند، راهشان را بهسوی آزادی و برابری مییابند، و آینده را دیگرگونه رقم میزنند.
کانون نویسندگان ایران
۱۲ خرداد ۱۴۰۵