دریادار دونگ جون، وزیر دفاع ملی چین. عکس از X.
یکشنبه ۲۴ فروردین ۱۴۰۵
فریبرز شایگان – اندیشهٔ نو: دریادار دونگ جون، وزیر دفاع ملی چین، با انتشار یادداشتی در شبکهٔ اجتماعی ایکس حمایت قاطع چین از توافقهای تجاری و انرژی با ایران را اعلام کرد و هشدار داد که هیچ کشوری نباید در امور دوجانبهٔ چین و ایران دخالت کند. این اظهارات در حالی مطرح میشود که تنشها پیرامون آزادی رفتوآمد کشتیها از تنگهٔ هرمز و تهدیدهای احتمالی محاصرهٔ دریایی آمریکا افزایش یافته است.
وزیر دفاع چین در این یادداشت تأکید کرد:
«ما به صلح و ثبات در جهان متعهدیم. تحولات خاورمیانه را به دقت زیر نظر داریم. کشتیهای ما آزادانه در آبهای تنگهٔ هرمز تردد میکنند. ما با ایران توافقهای تجاری و انرژی داریم. ما به این توافقها احترام میگذاریم و انتظار داریم دیگران در امور ما دخالت نکنند. ایران تنگهٔ هرمز را کنترل میکند و این مسیر برای ما باز است.»
این موضعگیری چین، که در رسانههای اجتماعی و اخبار بینالمللی بازتاب گستردهای داشته است، پاسخی مستقیم به تحولات اخیر در منطقه، از جمله تهدیدهای آمریکا درخصوص اعمال محدودیت یا محاصرهٔ دریایی تنگهٔ هرمز، تفسیر میشود. تنگهٔ هرمز، یکی از حیاتیترین مسیرهای انتقال نفت و گاز و کالا در جهان، نقشی مهم در تأمین انرژی جهان ایفا میکند. همچنین، گفتنی است که بخش عمدهٔ صادرات نفت ایران پیش از تنشهای اخیر به چین ارسال میشد.
چین، بزرگترین واردکنندهٔ نفت خام جهان، منافع اقتصادی قابل توجهی در امنیت تردد کشتیها از تنگهٔ هرمز دارد. دونگ جون با اشاره به ادامهٔ تردد کشتیهای چینی، بر حفظ ثبات و جلوگیری از هرگونه اختلال در جریان انرژی تأکید کرده و آن را در راستای منافع جامعهٔ بینالمللی دانسته است.
این اظهارات همزمان با گزارشهایی از فعالیتهای دریایی آمریکا در منطقه مطرح شده و نشاندهندهٔ موضع مستقل و قاطع چین در برابر فشارهای خارجی است. چین بارها بر لزوم حلوفصل اختلافها از طریق گفتوگوی سیاسی و دیپلماتیک تأکید کرده و از تشدید تنشها ابراز نگرانی کرده است.
کارشناسان معتقدند این بیانیهٔ دریادار چین علامت روشنی به طرفهای درگیر میدهد که چین مصمم به حفاظت از منافع اقتصادی و استراتژیکش در خاورمیانه است و هرگونه اقدام یکجانبهای که جریان تجارت جهانی را مختل کند با واکنش مواجه خواهد شد.
تاکنون هیچ واکنش رسمی از سوی آمریکا به این اظهارات منتشر نشده است، اما تحلیلگران آن را بخشی از رقابت ژئوپلیتیک گستردهتر میان قدرتهای بزرگ میدانند.