پنجشنبه ۲۰ فروردین ۱۴۰۵
در شرایطی که جنگ همزمان تولید و اشتغال و معیشت را زیر فشار قرار میدهد، نوع مواجههٔ دولت و نهادهای کارگری با این بحران اهمیتی تعیینکننده پیدا میکند. در این میان، برخی مواضع نهادهایی چون خانه کارگر ظاهراً در دفاع از کارگران بیان میشود، اما با نگاهی دقیقتر میتوان دید که منطق اصلی آنها بر حفظ تداوم تولید و کاهش هزینههای ساختاری دولت و کارفرما استوار است. این متن تلاشی است برای خوانش این شکاف میان ظاهر حمایتی و جهتگیری واقعی سیاستها.
محمد حسن موسیوند، دبیر اجرایی خانهٔ کارگر لرستان و رئیس کانون بازنشستگان خرمآباد، به ایلنا گفت:
. در شرایط جنگی، دولت موظف است از واحدهای تولیدی و کارگران آسیبدیده حمایت کند
. تعطیلی واحدهای تولیدی میتواند بحران اقتصادی ناشی از جنگ را تشدید کند
. اکثریت کارفرمایان تلاش میکنند تولید را حفظ کنند، اما برخی از شرایط جنگی و افزایش مزد برای تعدیل نیرو استفاده میکنند
. حمایت همهجانبهٔ دولت از طریق ابزارهای مالیاتی، بیمهیی، و تسهیلاتی برای جلوگیری از اخراج کارگران ضروری است
. دولت میتواند با کاهش فشار اقساط و ارائهٔ وام به کارفرمایان کمک کند تا نیروی کار را حفظ کنند
. کارگرانی که بهطور مستقیم از جنگ آسیب دیدهاند باید از مقرری، ازکارافتادگی، و سایر مزایای قانونی برخوردار شوند
. کارگرانی که بهدلیل تخریب کارگاه بیکار شدهاند باید بدون توجه به سابقهٔ بیمه مشمول بیمه بیکاری شوند
. استفاده از بیمهٔ بیکاری باید به مواردی محدود شود که بازگشت کارگر به کار در کوتاهمدت ممکن نیست
. در صورت عدمحمایت دولت، موج گستردهای از تعدیل نیرو در واحدهای تولیدی شکل خواهد گرفت
. بیمهٔ بیکاری نباید به ابزار اصلی حمایت تبدیل شود و باید آخرین راهحل در نظر گرفته شود
. فشار بیش از حد بر صندوق بیمهٔ بیکاری و تأمین اجتماعی میتواند به بحران مالی در این صندوقها منجر شود
. اولویت اصلی در شرایط بحران باید حفظ واحدهای تولیدی و جلوگیری از اخراج کارگران باشد
در مقایسه، نمایندگان کارگری در ترکیه چه میگویند؟
در مقایسه، ادبیات تقابلی و دفاع تمامقد سندیکالیستها از کارگران در کشورهایی- نه چندان ایدهآل برای فعالیت مدنی و صنفی- جایی مثل ترکیه، که حتی با وجود فشار دولت، هنوز سندیکاهای واقعی وجود دارند و فعالیت میکنند، ما را بیشتر بهجای خالی تشکلها در کشورمان آگاه میکند.
برای نمونه، ارگون آتالای، رئیس کنفدراسیون کارگری TÜRK-İŞ، بارها در بحرانهای اقتصادی و تورمی به نفع کارگران موضع گرفته است.
او با تأکید مستقیم بر افزایش مزد متناسب با تورم واقعی و نه ملاحظات کارفرما،
و استفاده از ابزارهایی مانند اعتصاب، تجمع، و فشار اجتماعی برای تحقق مطالبات کارگران با کارفرماهای قدرتمند کشور خود بارها در افتاده است.
او بر اساس باورش به اینکه «هزینه بحران اقتصادی نباید بر دوش کارگر بیفتد»، در برخی موارد حتی در برابر دولت نیز موضعگیری کرده و مذاکرات را مشروط به تأمین منافع کارگران کرده است.
دفاع مستقیم و محکم او از کارگر حتی بهصورت تقابلی عمدتاً مبتنی بر افزایش سهم نیروی کار از اقتصاد است.
از کانال تلگرام داوطلب