شنبه ۲۵ مرداد ۱۴۰۴
حتی اگر پرستاران خود را در محیط بیمارستانی به آب و آتش هم بزنند، نمیتوانند حداقل استانداردهای سازمان جهانی بهداشت در خدمات پرستاری را تأمین کنند.
آ. نعمتزاده – اندیشهٔ نو: کانال خبری پرستاران به نقل از یک پرستار شاغل در بیمارستان تأمین اجتماعی نوشت:
سلام،
در بیمارستانهای تأمین اجتماعی، مخصوصاً لبافی نژاد که مشغول هستیم، تعداد کمکپرستارها طی این سه سال از ۶۰ نفر رسیده به ۱۵ نفر و توی شیفتها هر کمکپرستار باید سه تا بخش رو کاور بکنه [پوشش بده] و حجم کار با توجه به آموزشی بودن بیمارستان بسیار زیاده و هرکدام از رزیدنتها یک اُردِر [دستور] سونوگرافی و سیتی اسکن و غیره مینویسه [برای] بیمارهایی که توان حرکت ندارن و گاه همراه هم ندارند، جوری که همکارها از شدت خستگی و کار زیاد همه دچار آسیب جسمی شدید شدند و مرتباً استعلاجی میشن.
چندین بار با سازمان تأمین اجتماعی صحبت کردیم و سه سال هست وعدهٔ نیروی جدید میدن و هیچ خبری نیست. مگه میشه یک نفر سه تا بخش رو کاور بکنه [پوشش بده]. تورو خدا به داد ما برسید.»
در هفتهها و ماههای گذشته خبرها و گزارشهایی از جمله دربارهٔ وضع کاری وخیم پرستاران، تعطیلی بخشهای بیمارستانی بهدلیل کمبود پرستار، بیرغبتی پرستاران برای کار با حقوقهای ناچیز، کمبود پرستار در بیمارستانهای کشور، فشار کار مضاعف در شرایط جنگی، و فشار بر جامعه پرستاری برای جلوگیری از اعتراض منتشر شده است. اما مشکل پرستاران با شرایط کار و استخدام (در شرکتهای پیمانکاری و واسطهٔ کاریابی) و فشار کار و مزد کم همچنان باقی است.
پیش از این، محمد شریفی مقدم، دبیرکل خانهٔ پرستار، دربارهٔ وضع بحرانی نیروی کار پرستاری گفته بود: «سازمان بهداشت جهانی میگوید اگر از نرخ کف و زیر حدّ استاندارد ۳ پرستار بهازای هر هزار نفر جمعیت کمتر باشد، با مرگومیر بیشتر بیماران مواجه خواهیم بود. این درحالی است که طی سالهای اخیر ما در این نرخ زیر استاندارد رکورد زدیم و بهازای هر هزار نفر جمعیت، کمتر از ۱٫۵ نفر پرستار داریم.»
«این یعنی حتی اگر پرستاران خود را در محیط بیمارستانی به آب و آتش هم بزنند، نمیتوانند حداقل استانداردهای سازمان جهانی بهداشت در خدمات پرستاری را تأمین کنند.»
هم در وزارت بهداشت و هم در سازمان تأمین اجتماعی، یکی از مشکلات بیمارستانهای خصوصی و هیئت امنایی فاصلهٔ نجومی دریافتی پرستاران با دیگر کادرهای درمان است.
فعالیت شرکتهای واسطهٔ کاریابی بهجای استخدام مستقیم نیز از دیگر مشکلات پرستاران کشور است. این شرکتها هم مزد کمتری میدهند، هم قراردادهای ناعادلانه و موقت با پرستاران میبندند، و هم اضافهکاری بیهوده از پرستاران میکشند.
دولت و وزارت بهداشت هم متأسفانه به این هشدارها توجهی نکرده است و به «گفتاردرمانی» و راهحلهای موقت و بسیار کماثر بسنده کرده است.