Andisheh Nou

دکتررکن الدین خسروی پدر تئاتر ایران در مهاجرت درگذشت! – مجید بهشتی

دستم گرفتند

چشمم گشودند

راهم نمودند

آموزگاران.

استاد خسروي معلمِ بزرگ هنر و تئاتر ايران زمين، كار رشته، پيكار سرشته و نسجي از انديشه و عشق بود.

استاد دکتررکن الدین خسروی پس ازنبردي نفس گير با بيماري با شاگردان و دنيايش وداع گفت.‏

استاد رکن الدین خسروی، شخصیت بزرگی كه از او به عنوان پدر تئاتر دانشجویی ايران ياد مي شد ‏اما درعين حال خود بزرگ ترين افتخار زندگي اش را دیدار با دکتر مهدی فروغ و‏ تاسیس دانشکده هنرهای دراماتیک می دانست ، در شامگاه یکشنبه 26 دی ماه ‏در سن 87 سالگي پس ازنبردي نفس گير با بيماري با شاگردان و دنيايش وداع گفت. هر ‏چند كه نام اين استاد برجسته تئاتر ایران به پشتوانه دهها تئاتر حرفه ای و دانشجویی، و تئاتر ‏تلویزیونی، انتشار مقاله، کتاب و پژوهش های هنری درزمینه های تاتر و ادبیات نمایشی ‏و تاريخ ادبیات جاودانه خواهد ماند، اما اين جاودانگي موجب التيام كامل درد شاگردان و ‏هم قطارانش و جامعه هنری ایران نخواهد شد و فقدان حضور وي تا زماني كه تئاتر ایران ‏پا برجاست براي همه دانش پژوهشان هنر و ادبیات نمایشی محسوس خواهد بود.

درگذشت يكي ازبزرگ ترين کارگردان های بزرگ كشوركه مي توان وي را به عنوان پدر ‏تئاتر نوين ودانشجویی كشور دانست، ضايعه يي است اسفبار كه براي جامعه دانشجویی و ‏حرفه ای كشور، اساتيد، هنرمندان ، دانشجویان هنر غيرقابل جبران است. در شرایط حضور دكتررکن الدین ‏خسروی، با اشرافی كه بربازیگری وبازی سازی نوین و مدرن تاتر داشت، همواره شاهد ‏شکوفایی هنرتئاتر ایران بودیم.  وی با تسلط  اصول تکنیکی هنر بازیگری و قدرت خلاقیت را که ‏یکی از ابزار مهم هنر تئاتر محسوب می شود را دراختیاردانشجویان قرار می داد.   ‏همچون استادی كه مانندش درتئاترعلمی ودانشجویی و نوين کم داشته ايم، ضمن تعليم ‏هنر در مقام دفاع ازانسانیت وبا مردم بودن یکتا بود و هم درمقام تحليل مسائل روز سیاسی ‏و هنری نگاهي فاخر از جنسي متفاوت ارائه مي كرد.

استاد خسروی آزاده ای بود كه آزادگي ‏خیلی ازهنرمندان تئاتر را مديون او هستيم. مردی كه با رها شدن از قيود مقام های دولتی و ‏وابستگی به ماديات و خروج از منيت ها خود را درمسيري قرار داد كه امكان رهروي و ‏پيروي از الگوهاي علمي و عملي هنر تاتر را براي ديگران وعلاقه مندان فراهم آورد. ‏ایشان با كهولت سن و تالمات جسمي و روحي هيچگاه از ارزش هاي خود عقب ‏ننشست. نامي ماندگار نه صرفا از جهت نوشتارهاي وزين و ارزشمند هنری، بلكه ازحيث شخصيتي استوار كه درمسيرعدالت با گام هايي قوي و كوبنده گفت و نوشت وعمل ‏كرد. او به ما آموخت كه بر فرازهر قله يي كه باشي بايد ظرفيت بودن را بياموزي، براي ‏آموزش اين امر بايد ابتدا از منيت ها رها شوي، از تعلقات جدا شوي و هر لحظه بداني كه ‏راحل طريقي هستي كه نهايت آن نبودن است و وقتي از قيد هستي رها شدي بايد نامي در ‏خور به يادگار بگذاري كه آن راه نيز آموزنده باشد.

من خوشبختانه افتخار شاگردي ايشان ‏را داشتم واگر بخواهم از شناختي كه از شخصيت ايشان طي اين سال ها به دست آوردم ‏بگويم، فراي شخصيت علمي ودانشگاهي ايشان كه برهمگان محرز است، شخصيت و ‏خصايص اخلاقي و اخلاق و منش استادي ايشان بود. من افتخار شاگردي اش را داشتم بايد ‏بگويم خودشان را، همه چیز خود را ‏و هنرشان را وقف شاگردان خود كرده بودند.

‎ ‎به اموردانشجویی اشراف داشتند و اینكه دانشجو هنگام ورود به دانشگاه همچون ‏نهالي مي ماند كه از علم و هنردانشگاه و اساتيد خود تغذيه مي كند تا رشد و نمو پيدا كند و ‏آن چيزي كه يك استاد را ممتاز مي كند، توجه و وقف خود در جهت پرورش و تعالي ‏يافتن اين نو نهال جوينده هنر است. دكترخسروی مظهر يك استاد نمونه بودند كه خود را ‏ وقف پرورش و تربيت شاگردان خود كردند و بحق شاگرد خلف استادي ‏همچون زنده یاد دكتر فروغ بودند که همواره تلاش مي كردند كه شاگردان شان نمونه باشند ‏واين تلاش ايشان فقط محدود به دوران پيش ازفارغ التحصيلي شاگردان شان نمي شد و بايد شهادت بدهم طي ايامي كه ایشان درکنار مهدی فروغ که رياست دانشكده هنرهای ‏دراماتیک تهران را برعهده داشتند استاد خسروی به عنوان دست راست رییس دانشکده در کار اجرایی یکی از مهمترین ها بودند . شاهد بودم که همچنان تا اخرین لحظات درمسير ‏تعالي هنر تئاتر ایرانی و دانشجویی درجهت راهیابی به سطوح بالای هنری کوشا بودند. یادشان گرامی باد!

این متن بر اساس مطلب منتشره از هنرمند پرکار، آقای مجید بهشتی، در صفحه فیسبوک سینما و تئاتر ‏تنظیم شده است.

بخش نظر بسته میباشد.

Comments are closed.