امیرحسین موسوی، زندانی محکوم به اعدام.
دوشنبه ۱۸ آبان ۱۴۰۵
ثریا طالبی، مادر امیرحسین موسوی (معروف به جیمز بی‌دین) فعال توئیتری که حکم اعدامش در شعبهٔ ۱۵ دادگاه انقلاب به ریاست قاضی صلواتی صادر شده، در گفتوگو با امتداد ضمن اشاره به وضع پروندهٔ فرزندش اظهار داشت: «امروز ۶۸۹ روز است که فرزندم به‌ناحق در زندان محبوس است. پسرم را در ۲۸ آذر ۱۴۰۳ در فرودگاه مهرآباد همراه با همسرش دستگیر کردند. او هنگام دستگیری مورد آزار و ضرب‌وشتم شدید قرار گرفته بود. تا چند روز از اینکه کجاست و چه اتفاقی برایش افتاده بی‌خبر بودیم. در روزهای سرد زمستانی، در اورژانس و کلانتری و همه‌جا دنبال امیرحسین گشتیم تا اینکه مطلع شدیم در بند ۲۰۹ زندان اوین است.»
خانم طالبی افزود: «در همان زمان، آقایی از آنجا با ما تماس می‌گرفت و می‌گفت: «من می‌دانم شما خانوادهٔ خوبی هستید و با بقیه فرق دارید. کمی تحمل کنید؛ پسرتان چند روزی مهمان ماست. کاری نکرده و حتماً به‌زودی آزادش می‌کنیم. فقط شما اطلاع‌رسانی نکنید و به‌جایی اطلاع ندهید!» پسرم را ۱۷۶ روز در انفرادی بند ۲۰۹ نگه داشتند و در این مدت مُدام به ما و او امید می‌دادند که قرار است به‌زودی آزادش کنند. حتی یک بار هم به ما اطلاع دادند که وثیقه حاضر کنیم، اما غافل از اینکه چه بلایی نبود که بر سر پسرم نیاورده باشند.»
« فرزندم را تهدید می‌کردند که توئیتر باید یک قربانی بدهد و چه کسی بهتر از تو! به پسرم می‌گفتند چیزی را که ما می‌خواهیم بگو تا همسرت را آزاد کنیم. پسرم می‌گفت «همسرم مریض است و نمی‌تواند در فضای بسته بماند»، اما آنها می‌گفتند «پس زودتر همکاری کن». هنگام بازجویی امیرحسین، دو بار شبنم را پشت در اتاق بازجویی آورده بودند. او گریه و زاری و التماس می‌کرده که «امیرحسین! هر کاری که می‌گویند بکن تا ما را آزاد کنند.» مُدام پسرم را تهدید می‌کردند.»
«در مدت شش ماه می‌گفتند اگر همکاری نکنی، پرونده‌ات را می‌دهیم دست قاضی صلواتی تا به تو حکم اعدام بدهد. اگر هم او حکم اعدام ندهد، تو را به بند شرارتی‌ها می‌فرستیم تا آنجا دخلت را بیاورند.»
خانم طالبی با اشاره به مدت بازداشت و شرایط نگهداری فرزندش افزود: «تا اینکه پس از شش ماه انفرادی و آزار و اذیت، همراه با این وعده که فیلم را برای آرشیو می‌خواهیم، او را مجبور کردند تا جلوی دوربین بنشیند و هر چیزی را که آنها می‌خواهند بگوید. ضبط فیلم مربوط به اردیبهشت‌ماه بود، اما کلمات را طوری تقطیع کردند که انگار جنگ ۱۲روزه را پسر من رقم زده است! در این فیلم به‌دروغ گفتند که وقتی هدف‌ها مورد حمله قرار می‌گرفتند، پسرم عکس می‌گرفت و با خوشحالی برای اسرائیل ارسال می‌کرد. غافل از اینکه فرزند من شش ماه قبل از جنگ در زندان بود. چطور می‌توانست چنین کاری کند؟ چطور توانستید این‌طور با زندگی یک جوان بازی کنید؟ ما هم از بیست‌وسی و هم از گزارشگر شکایت کردیم که با جان یک بچهٔ بی‌گناه بازی کردند، اما فایده‌ای نداشت و تا الآن به شکایت ما رسیدگی نکرده‌اند.»
او در ادامه با اشاره به ارجاع پروندهٔ فرزندش به قاضی صلواتی گفت: «خلاصهٔ پرونده را به قاضی صلواتی دادند. من چند روز مراجعه کردم تا با ایشان ملاقات کنم و بعد از چند روز موفق شدم برای چند دقیقه با ایشان دیدار کنم، اما اصلاً به حرف‌های من به‌عنوان مادر گوش ندادند و فقط برگه‌های اعتراف‌های اجباری را قبول داشتند. بعد از آن هم چند بار مراجعه کردم، اما اجازهٔ ملاقات ندادند.»
جلسهٔ اول، قاضی از پسرم سؤال‌هایی پرسیده و گفته بود: «حواست به جواب‌هایی که می‌دهی باشد. این جواب‌ها به درد من نمی‌خورد! اگر این‌طور بگویی، اتهام را عوض می‌کنم و به تو حکم اعدام می‌دهم.» اما امیرحسین گفته بود «من فقط واقعیت و آنچه اتفاق افتاده را می‌گویم.» او فقط فعال فضای مجازی بوده است.
او ادامه می‌دهد: «قاضی در طول یک سال و نیم سه جلسه پسرم را به دادگاه آورد. در جلسهٔ آخر، که کلاً بیشتر از ۱۰ دقیقه طول نکشید، اتهام‌ها را به محاربه و افساد فی‌الارض تغییر داد. همان‌جا هم تصمیم گرفت تفهیم اتهام کند و می‌خواست دفاع آخر را بگیرد، اما وکیل و پسرم گفتند «ما در حال حاضر آمادگی نداریم و اگر ممکن است، جلسهٔ دیگری برگزار کنید.» با این درخواست موافقت نکردند. بچهٔ من را با حال خراب به زندان برگرداندند و به او گفتند ظرف مدت پنج روز دفاع کتبی بنویسد و به دادگاه بفرستد.»
خانم طالبی می‌گوید: «سؤال من از دستگاه قضایی کشور اسلامی‌مان این است که آیا امیرالمؤمنین افراد را این‌طور محاکمه می‌کرد؟ در تمام سه جلسه، حتی چند دقیقه هم اجازهٔ دفاع به بچهٔ من ندادند. فرزندان کشورتان را با اتهام‌های آن‌قدر سنگینی که حکم اعدام دارد به موضوعی مرتبط کرده‌اید که بچه‌ای فقط در فضای مجازی به آن اعتراض کرده و پُست و استوری گذاشته است. لحظه‌ای فکر نکردید که این بچه و سایر بچه‌های سرزمین ما خانواده‌هایی دارند که تمام امیدشان به اینهاست؟ از قضات دیوان عالی تقاضا دارم به این پرونده طوری نگاه کنند که انگار پروندهٔ فرزند خودشان است. کاری کنند که فردا روز در پیشگاه خداوند و امیرالمؤمنین جوابی برای گفتن داشته باشند.»
«من یک مادرم، و از روزی که این حکم ناعادلانه را شنیدم ده سال پیر شده‌ام و دست‌هایم به لرزه افتاده است. امیدوارم هیچ مادری گرفتار این قضایا نشود و در کشور عزیزمان با صلح و آرامش، در کنار جوان‌های سرزمینمان، به خوشی زندگی کنیم.»
خانم ثریا طالبی در ادامه دربارهٔ نحوهٔ اطلاع پیدا کردن از صدور حکم فرزندش گفت: «چهارشنبهٔ هفته پیش، بدون اینکه اطلاع قبلی بدهند، می‌خواستند امیرحسین را به دادگاه- شعبهٔ ۱۵ به ریاست قاضی صلواتی- ببرند تا بدون حضور وکیل حکم اعدام را به او بدهند. متأسفانه او سرما خورده بود و نتوانست در آن جلسه حضور پیدا کند. مگر می‌شود شما یک نفر را ۷ صبح صدا کنید و بگویید که به دادگاه بیا تا حکم اعدامت را بدهیم؟ بعد از چند روز، وکیل مراجعه کرد و حکم را دریافت کرد.»
«در حال حاضر، ما هنوز اعتراضمان را ثبت نکرده‌ایم، اما در مهلت ۲۰روزهٔ قانونی اعتراض را ثبت می‌کنیم. پس از ثبت اعتراض، پرونده به دیوان‌عالی کشور می‌رود. من به‌عنوان یک مادر امیدوارم که آنجا منصفانه به پرونده نگاه کنند، اجازه بدهند بچه‌ام از خودش دفاع کند و واقعیت‌ها را ببینند.»
مادر امیرحسین موسوی با اشاره به دیدار دادستان تهران با فرزندش در دوران بازداشت افزود: «نوروز ۱۴۰۴ بود که فرزندم در انفرادی بند ۲۰۹ نگهداری می‌شد. آقای صالحی، دادستان تهران، به آنجا رفتند و با امیرحسین صحبت کردند. پسرم گفته بود: «من کاری نکرده‌ام، اما الآن بلاتکلیف مانده‌ام و نمی‌دانم چرا اینجا هستم و قرار است چه اتفاقی بیفتد.» آقای صالحی حتی به مسئولان مربوطه گفته بودند که کار این بچه را راه بیندازید و پرسیده بودند چرا او را اینجا نگه داشته‌اید. حتی به امیرحسین گفته بود که «پسرم! تو هم وقتی بیرون رفتی، قول بده تا به زندگی‌ات برسی.» من خودم هم یک بار نوبت گرفتم و پیش آقای صالحی رفتم و با معاون ایشان صحبت کردم. ایشان هم برگه‌ای دادند و نوشتند لطفاً به کار این بچه رسیدگی کنید، اما نمی‌دانم اصلاً اینها دنبال چه بودند و بر چه اساسی این بچه را قربانی کردند.»
خانم طالبی در پایان با اشاره به نحوهٔ برخورد قاضی با فرزندش در جلسات دادگاه تصریح کرد: «آقای صلواتی اصلاً اجازهٔ هیچ حرفی به این بچه ندادند. در جلسهٔ آخر، وقتی اتهام محاربه و افساد فی‌الارض را مطرح کردند، حال پسرم به‌شدت بد شد. وقتی از دادگاه بیرون آمد، نمی‌توانست راه برود. ما، به‌عنوان خانواده، جلوی دادگاه متوجه شدیم و با خودمان گفتیم خدایا، چه چیزی به این بچه گفته‌اند که چنین حالی پیدا کرده است؟ حتی اجازه نمی‌دادند وکیل در دادگاه کنار موکلش قرار بگیرد. در کجای یک دادگاه اسلامی قرار است چنین اتفاقی بیفتد؟»
از کانال تلگرام امتداد، یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵