سهند ایرانمهر
یکشنبه ۱۷ آبان ۱۴۰۵
رضا پهلوی، که از حملهٔ نظامی به ایران حمایت می‌کرد و گفته از این بابت شرمسار نیست، «جایزهٔ آزادی ۲۰۲۶» بنیاد فریدریش ناومان آلمان را دریافت کرد، البته به نمایندگی از همان مردم ایران که روی سرشان بمب ریخته شد.
از قضا ترامپ، بمب‌اندازِ ماجرا هم می‌گفت: «مستحق جایزهٔ صلح نوبل هستم». اما خُب یحتمل چون بمب‌ها را سر هم‌وطنانش نریخت و نذر ایران و ۹ مملکت دیگر کرده بود، خیلی به درد جایزه گرفتن به نمایندگی از ملتش نمی‌خورد!
یادی هم کنیم از مرحوم محمدعلی‌شاه، که او هم برای حفظ تاج‌وتخت چشم امید به مداخلهٔ نظامی روسیه دوخت و قزاق و توپ روسی را به جان مجلس و مشروطه‌خواهان انداخت.
حقا که اگر به قول عبید در «مذهب مختار» قواعد وارونه باشد و ملاک آزادی استمداد از قوای بیگانه و ویران کردن سرزمین خود با بمباران اجنبی و به قول فردوسی «تاج بر سر نهادن با به کشتن دادن ایرانیان»*، مرحوم مغفور ممدلی‌شاه، صاحبقران، هم از نامزدهای مستعد دریافت این جایزه بود، مُنتها نه به نمایندگی از ملت ایران، چون نمایندگی ملت آدابی دارد!
توپ و گلوله و قزاق روسی که کافی نیست؛ باید بمب از نوع مادر باشد و موشک از طایفهٔ تاماهاک تا بشود به نام آزادی بر سر مردم آوار کرد و بعد هم به نمایندگی از همان مردم جایزه گرفت.
القصه که برعکس نهند نام زنگی کافور.
*مبادا چنین هرگز آیین من
سزا نیست این کار در دین من
که ایرانیان را به کُشتن دهم
خود اندر جهان تاج بر سر نهم!