از شمار دو چشم یک تن کم
وز شمار خرد هزاران بیش
خبر کوتاه بود حمید علیدوستی به دلیل ابتلا به سرطان در ۷۱ سالگی در گذشت.
حمید علیدوستی از زمره ورزشکارانی بود که در تیم فوتبال با اخلاق و با شخصیت «باشگاه هما» بالید و به اوج رسید. در سالهایی که فوتبالیست ها تلاش می کردند به یکی از دو تیم قدرتمند فوتبال بپیوندند تا از رانت های ایجاد شده توسط دست های پنهان و پیدا برای آینده خود سود جویند، علیدوستی اخلاق و حفظ منش انسانی را برگزید.
باشگاه ورزشی هما از آن دسته باشگاه هایی بود که چه در زمان شاه و چه بعد از انقلاب از آلودگی های رایج برکنار ماند و ورزشکارانی تربیت کرد که دارای چنین منشی بودند که علیدوستی یکی از دهها ورزشکار تربیت شده آن سیستم بود.
علیدوستی برخلاف بسیاری از پرآوازه ترین فوتبالیست ها نه عنوان «سلطان» گرفت نه «شهریار» فوتبال شد و نه «جادوگر». او حمید علیدوستی ماند.
در دوران ورزشی اش هم به دنبال پول اندوزی در هر شرایطی، شهرت و بستن قراردادهای ورزشی-اقتصادی نبود. به همین خاطر هم در دبی و ترکیه شرکت، خانه و املاک نداشت و نخواست داشته باشد. در رای گیری برای مافیا های عرصه سیاست و ورزش هیچ تلاشی نکرد.
فرزندش همانند فرزند «سلطان» هرگز به کلاهبرداری شهره نشد که هیچ یکی از زنان مبارز و هنرپیشه ای با اخلاق و دارای گرایش مردمی شد.
«جادوگر» نشد که خواهان بمباران کشورش شود و چنگ به صورت کشورش کشد، بلکه در ایران ماند و غم استقلال و آزادی کشور را داشت.
«شهریار» نبود که به خاطر املاک و شرکت هایش در دبی از اظهار نظر در مورد حمله تجاوزکارانه به کشورش سکوت اختیار کند.
آزاده ای بود همچون پهلوان تختی که از قدرت نهراسید و و به قدرت سر خم نکرد.
برای فوتبال دوستان مهاجمی بی همتا و انسانی به یاد ماندنی بود.
برای شاگردانش نه تنها مربی فوتبال که مربی زندگی بود. پدرانه آنان را راهنمایی می کرد و از هر کوششی در قبال شاگردانش فرو گذار نبود.
تاریخ قاضی بسیار بی رحمی است. امروز شاید بتوان به زور پول چهره ای قابل قبول از خود ارایه داد اما چه بسیار خانواده ورزشکارانی که امروز در مقابل تاریخ خجل هستند.
یاد حمید علیدوستی در ورزش ایران خواهد ماند.
ضمن تسلیت به خانواده محترم علیدوستی، فقدان چنین انسانی را در ورزش کشور ضایعه ای سخت می دانیم.
سندیکای کارگران فلزکارمکانیک ایران
۱۱ آبان ۱۴۰۵