پنجشنبه ۹ مهر ۱۴۰۵
همکاران عزیز،
ما سال‌هاست که با تلاش شبانه‌روزی چرخ‌های این شهر را می‌چرخانیم و زندگی روزمرهٔ شهروندان را ممکن می‌سازیم. اما آنچه نصیب ما شده بی‌عدالتی و تبعیض است. تورم هر روز سفره‌های ما را کوچک‌تر می‌کند، ولی مزدها همچنان ثابت مانده است. امکانات رفاهی، پزشکی، و انگیزشی برای مدیران و کارکنان دفترنشین فراهم است، اما ما که بار اصلی کار بر دوشمان است از این حقوق اولیه محروم مانده‌ایم.
تجربهٔ گذشته نشان داده است که هیچ تغییر مثبتی با پیام‌های پراکنده، لایک، و کامنت حاصل نمی‌شود. تنها راهِ دستیابی به حقوق انسانی و شرافتمندانه اتحاد و پیگیری جمعی از طریق تشکل مستقل خودمان سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه است. هر دستاوردی که در گذشته داشته‌ایم نتیجهٔ اعتراض و اعتصاب و همبستگی ما بوده است.
بیایید یک‌صدا و متحد مطالبات خودمان را پیگیری کنیم. سکوت و پراکندگی یعنی ادامهٔ تبعیض؛ اتحاد و همبستگی یعنی زندگی بهتر برای همهٔ ما.
*****
سپاس از پیام‌های همکاران گرامی.
مقابله با زیر پا گذاشتن حقوق کارگران در تمام بخش‌های شرکت نیازمند همگرایی و اتحاد همهٔ ما است.
چارهٔ کارگران وحدت و تشکیلات است.