چهارشنبه ۸ مهر ۱۴۰۵
جعفر بخشی بینیاز نویسنده و روزنامهنگار، در یادداشتی که در کانالهای صنفی کادر درمان منتشر شده، هشدار میدهد که کمبود نیروی پرستار در بیمارستانهای تهران در وضعیت محرومیت ویژه است.
نویسنده در آغاز، از گزارشهای غیرواقعی برای مقاماتی پرده بر میدارد که علاقهای به شنیدن واقعیت ندارند:
▫️گزارشهای مکتوب جهت ارائه به بالا دستیها یک چیز میگوید و واقعیت یک چیز دیگر و عجیب است که بین این دو تفاوتی بسیار فاحش وجود دارد:
بیمارستانهای تهران بر خلاف گزارشهای رسمی و پر زرق و برق عالی جلوه داده میشود:
همه چیز سر جای خود قرار داده شده و پزشکان و پرستاران در کنار هم در مسیر خدمت به بیماران تلاشی شبانهروزی دارند اما در میدان عمل در پایتخت ما با پارادوکسی تکان دهنده و تاسفبار روبرو هستیم:
⚠️تجهیزات پیشرفته و بخشهای مجهز که به دلیل نبودِ انسان به آهنآلات بی مصرف در هالهای از گرد و غبار تبدیل شدهاند. افتتاح نشدن بخشهای جدید در بیمارستانهای مدرن در تهران نه نشانه کمبود بودجه که فریادِ ممتدِ کمبود نیروی انسانیست. فریادی که مدیریت شهری و بهداشت این روزها گوش خود را بر آن بستهاند و میلی به شنیدنش ندارند.
وی به گفتههای محمد شریفی مقدم ؛ دبیر کل خانه پرستار استناد میکند که «لایه زیرین این فاجعه را برملا کرده» که معیار تعداد پرستار به تخت یک کد معیار فریبنده و ناقص است: حقیقت اینجاست که نوع تخت و شدت مراقبتهای مورد نیاز ؛ نشان میدهد که تهران نه تنها کمبود نیرو دارد بلکه در وضعیت محرومیت ویژه هم قرار گرفته است، نکتهای که باور آن درباره پایتخت مرکز ثقل بودجه و قدرت برای بسیاری دشوار است.
نویسنده استدلال میکند:
▫️وقتی دانشگاه علوم پزشکی تهران برای استخدام ۱۵۰۰ پرستار فراخوان میدهد و کمتر از نیمی از ظرفیت با شکست مواجه میشود ؛ این یک شکستِ اداری نیست که این یک اعلام ورشکستگیِ اجتماعی ست. کسی که باید مراقب جان دیگران باشد؛ خود درگیر نبرد برای بقای شخصی ست.
▫️ باید با صراحت و بی پرده گفت که چه انتظاری داریم از پرستاری که در چرخه پیاپیِ دو شیفته و سه شیفته حتی جان خود را در گروِ خستگی مفرط و تحقیرِ اقتصادی قرار داده است؟ وقتی سیستم سلامت به جای حمایت از ستونهای اصلی خود ؛ اجازه میدهد بخشی از سودِ کارانهها و مبالغ سنگین درمان ؛ تنها در جیبهای برخی پزشکان و متخصصان ذخیره شود ؛ در واقع در حال فروپاشیِ اخلاقی قرار گرفته است. این ناعادلتیِ توزیع درآمد ؛ راه را برای فساد و زیر میزی باز کرده و پرستار را در حاشیه قرار داده است.
وی چنین بحرانی را یک جنایتِ مدیریت شده علیه سلامت عمومی میداند:
وقتی بخشهای مجهز بیمارستانها به دلیل نبود پرستار تعطیل میمانند، حقِ زندگیِ شهروندان به بازی گرفته شده است.
نویسنده هشدار میدهد:
▫️اگر ساختارِ توزیع درآمد در نظام سلامت اصلاح نشود و حقِ پرستار از میانِ فسادِ برخی رانت خواران و متخصصانِ غافل از اخلاقِ حرفهای استخراج نشود ؛ تهران با بیمارستانهایی روبهرو خواهد بود که تنها ساختمانهایی زیبا و خالی از حیات هستند.
@davtalaborg