رضا شهابی
چهارشنبه ۱۸ شهریور ۱۴۰۵
تحصن اسماعیل بخشی فقط یک اعتراض کارگری نیست؛ دادخواهی تمام ما کارگرانی است که سالها زیر بار بیعدالتی خم شدهایم اما نشکستهایم. او مقابل شرکت نیشکر هفتتپه نشسته تا حق ابتداییاش را پس بگیرد: حق کار کردن، حق زنده ماندن با شرافت؛ و اعلام کرده تا رسیدن به این حق، از جای خود تکان نخواهد خورد. من بهعنوان یک راننده شرکت واحد و عضو سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، که سالهاست بهخاطر اعتراض صنفی از کار اخراج شدهام، سالهای طولانی زندان را تحمل کردم و امروز بدون حقوق و بیمه، با سختی و فشار زندگی میکنم، کنار اسماعیل بخشی ایستادهام.
اما درد ما فقط اخراج و بی حقوقی نیست. درد ما از جمله این است که کسانی که اختلاس کردند و پول بیت المال را غارت کردند، برای خود حاشیه امنیت ساختند و امروز آزادانه راه میروند. در مقابل، ما که فقط حقمان را خواستیم، اخراج، زندانی و ضرب و شتم شدیم. آن ها که جیب مردم را خالی کردند، صاحب قدرت و امنیت شدند. به این بی عدالتی و این وارونه شدن ارزش ها باید اعتراض کرد.
اسماعیل بخشی نه دزد است، نه اختلاسگر و نه سواستفاده چی. جرمش فقط این بود که گفته: «کارگر حق کار دارد». امروز تحصن او خطی است که کارگر نانخواه را از منفعت طلبان و سودجویانی که نان مردم را می خورند، جدا میکند.
من از تحصن اسماعیل بخشی حمایت میکنم و خواستار بازگشت فوری او به کار هستم. اخراج کارگر به خاطر سازماندهی و اعتراض صنفی، نه قانون است، نه اخلاق و نه انسانیت. این یک بی عدالتی آشکار است و باید پایان یابد.
باز گشت به کار حق اسماعیل است. حق همه کارگران اخراجی است و حق همه همکاران اخراجیام در شرکت واحد است.
چاره کارگران در سراسر کشور وحدت و تشکیلات مستقل است.
رضا شهابی
کارگر اخراجی
عضو سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
۱۸ شهریور ۱۴۰۵