دوشنبه ۱۶ شهریور ۱۴۰۵
دانشگاه دولتی گلستان در گرگان خوابگاه دولتی ندارد. دانشجویان این دانشگاه برای تأمین مسکن ناچار به استفاده از خوابگاههای خودگرداناند، خوابگاههایی که هزینهٔ آنها در آستانهٔ سال تحصیلی جدید بیش از دوبرابر شده است.
شهریهٔ خوابگاههای دخترانه از حدود ۹میلیون تومان به ۱۸ تا ۲۰میلیون تومان رسیده، بدون آنکه کوچکترین بهبودی در کیفیت خدمات ایجاد شده باشد. این همان «عدالت آموزشی» است که جمهوری اسلامی از آن سخن میگوید.
دانشجویی که در دانشگاه دولتی پذیرفته میشود حق دارد انتظار داشته باشد که حداقل امکانات اولیهٔ تحصیل برایش فراهم باشد. اما آنچه در گلستان رخ میدهد نهفقط بیتوجهی به معیشت دانشجو، که فرصتزداییِ سیستماتیک از دانشجویان کمبضاعت است.
وقتی هزینهٔ خوابگاه از ۹ به ۲۰میلیون تومان میرسد، عملاً تحصیل به کالایی لوکس و طبقاتی تبدیل میشود که فقط عدهای خاص از پسِ آن برمیآیند. و این تنها یک گوشه از ماجراست.
ترم گذشته، با وجود مجازی بودن کلاسها و استفاده نکردن دانشجویان از خوابگاه، هزینهٔ کامل از آنها دریافت شده و هیچ تخفیف یا بازپرداختی صورت نگرفته است. یعنی دانشجو هم پول داده، هم از خوابگاه استفاده نکرده، و هم مسئولی پاسخگو نبوده است.
افزایش هزینهها بدون هیچگونه شفافیت، وابستگیِ معیشت دانشجو به تصمیمهای غیرشفافِ مسئولانِ دانشگاه، و بیاعتناییِ سیستماتیک به خواستهای دانشجویی همگی نشان از یک الگوی تکراری دارد: جمهوری اسلامی در تأمین نیازهای اولیهٔ دانشجویان نه تنها ناکارآمد، که بیمسئولیت عمل میکند.
دانشجویان گلستان میان سه راهیِ پرداخت هزینههای سنگین، تحمل شرایط نامناسب خوابگاه، یا انصراف از دانشگاه گیر کردهاند. این نتیجهٔ طبیعیِ سیاستهایی است که آموزش را به ابزاری برای بازتولیدِ شکاف طبقاتی تبدیل کرده است.
از کانال تلگرام سپیدار