چهارشنبه ۱۱ شهریور ۱۴۰۵
🔵نیویورکتایمز نوشته مشکل نیروی دریایی آمریکا در خاورمیانه دیگر صرفاً به ذخایر موشکی باقیمانده یا خطر حملات ایران محدود نمیشود، بلکه مسئله اصلی، توانایی حفظ حضور حدود ۲۰ فروند کشتی جنگی و ۲۰ هزار ملوان و تفنگدار دریایی در منطقه، بدون برخورداری از یک شبکه نزدیک و امن برای تأمین تدارکات است.
🔵نابودی پایگاه لجستیکی آمریکا در بحرین و بستهشدن بنادر نزدیک، نیروی دریایی آمریکا را وادار کرده برای تأمین نیازهای خود به «دیهگو گارسیا» و سنگاپور متکی شود و بهطور مکرر عملیات سوخترسانی و تأمین تدارکات در دریا انجام دهد.
🔵با توجه به اینکه آمریکا ۱۱ ناو هواپیمابر دارد و چهار فروند از آنها در این جنگ به کار گرفته شدهاند، و همچنین با توجه به اینکه برخی استقرارها تا ۹ ماه بدون پهلوگیری منظم در بنادر ادامه یافتهاند، تداوم این حضور دریایی به یکی از محدودیتهای راهبردی اصلی برای ادامه جنگ در چنین مقیاسی تبدیل شده است.
🔵نیروی دریایی آمریکا که در منطقه مستقر است، هر هفته به بیش از ۴۲۰ هزار وعده غذا و حدود ۸ میلیون گالن سوخت نیاز دارد. هواپیماها و بالگردهای مستقر روی هر ناو هواپیمابر نیز حدود ۲ میلیون گالن سوخت در هفته مصرف میکنند؛ هرچند خود ناوهای هواپیمابر با انرژی هستهای کار میکنند.
🔵ایران تنها به حمله به تأسیسات نظامی اکتفا نکرد، بلکه در روز نخست جنگ، ۲۸ فوریه، یک پایگاه لجستیکی حیاتی نیروی دریایی آمریکا در بحرین را منهدم کرد. این پایگاه مرکز نزدیک و مهمی برای ذخیره و انتقال سوخت، غذا، قطعات یدکی و سایر تجهیزات و تدارکات بود.
🔵سایر بنادر منطقه که توانایی پذیرش ناوهای هواپیمابر یا کشتیهای تدارکاتی را داشتند نیز عملاً از دسترس خارج شدند،زیرا در برد موشکهای بالستیک و پهپادهای ایران قرار دارند. در نتیجه، نیروی دریایی آمریکا عملاً شبکه تأمین نزدیک خود را که طی دههها فعالیت در خلیج فارس ایجاد کرده بود، از دست داده است.
🔵کشتیهای تدارکاتی ناچار شدهاند به سمت دیهگو گارسیا در اقیانوس هند حرکت کنند؛ مسافتی حدود ۲۲۰۰ مایل در یک مسیر، تا سوخت، غذا و قطعات یدکی دریافت کنند و سپس به کشتیهای مستقر در دریای عرب و دریای عمان بازگردند.
🔵گزینه بعدی سنگاپور است که حدود ۳۷۰۰ مایل فاصله دارد و دسترسی به آن نیز مستلزم عبور از تنگه شلوغ مالاکاست. به این ترتیب، از دست رفتن بحرین باعث شده عمق لجستیکی آمریکا از خلیج فارس به مرکز اقیانوس هند یا جنوبشرق آسیا منتقل شود.
🔵به دلیل نبود بنادر نزدیک، نیروی دریایی آمریکا اکنون مجبور است هر پنج یا ۶ روز یکبار عملیات سوخترسانی و تأمین تدارکات در دریا انجام دهد.
🔵در جریان این عملیات، کشتی جنگی و کشتی تدارکاتی برای ساعتها در کنار یکدیگر و در فاصلهای حدود ۱۵۰ فوت حرکت میکنند و باید با وجود امواج، جریانهای دریایی و باد، سرعت و مسیر خود را کاملاً هماهنگ نگه دارند.
🔵ملوانان ابتدا با استفاده از تفنگ، یک طناب اولیه را میان دو کشتی برقرار میکنند. سپس کابلهای فولادی و شیلنگهای سوخت منتقل میشوند و از طریق آنها محمولههای غذا، مهمات و قطعات یدکی جابهجا میشود. همزمان، بالگردها نیز محمولهها و نامهها را با استفاده از تورهای معلق در زیر خود منتقل میکنند.
🔵این عملیات همزمان دو کشتی را در معرض خطر قرار میدهد و آنها را برای ساعتها مجبور به حرکت در مسیری قابل پیشبینی و محدود میکند. بنابراین، عملیات تأمین تدارکات خود به یک نقطه ضعف قابل رصد یا هدفگیری تبدیل شده است، نه صرفاً یک هزینه اضافی.
🔵ناو هواپیمابر آبراهام لینکلن بیشتر دوره استقرار خود را که به ۹ ماه رسید، بدون بازدید از بنادر سپری کرد. در شرایط عادی، یک ناو هواپیمابر تقریباً ماهی یک بار وارد بندر میشود تا خدمه بتوانند استراحت کنند.
🔵لینکلن تنها پس از آنکه جرج واشنگتن در ۲۰ اوت جایگزین آن شد، حرکت خود را به سمت پایگاهش در سندیگو آغاز کرد.
🔵باز ماندن زمان استقرار کشتیها به این معناست که آنها دیگر طبق یک چرخه مشخص و از پیش تعیینشده به پایگاه بازنمیگردند، بلکه تنها زمانی عقب کشیده یا جایگزین میشوند که رئیسجمهور و وزیر دفاع چنین تصمیمی بگیرند. این مسئله چرخه تعمیر و نگهداری ناوگان و استراحت خدمه را مستقیماً به تصمیمات سیاسی درباره جنگ گره میزند.
🔵نیروی دریایی آمریکا در حال حاضر حدود ۲۰ فروند کشتی جنگی و ۲۰ هزار ملوان و تفنگدار دریایی را در خاورمیانه نگه داشته است؛ استقراری نامحدود که با محاصره بنادر ایران مرتبط است.
@Revayat_Jahan
@MostafaTajzadeh