یکشنبه ۱۱ مرداد ۱۴۰۵
طرح دو نگاه متفاوت به جنگ، مسئولیت حکومت، تاثیر جنگ بر جامعه مدنی و تفکیک امر ملی و امر حاکمیتی.
علیرضا رجایی حمله آمریکا و اسرائیل را تجاوزی آشکار به خاک ایران و بزرگ‌ترین تهدید علیه تمامیت ارضی کشور توصیف کرد. او تأکید داشت که حتی اگر ابزار دفاعی در اختیار حکومت باشد، این موضوع اصل دفاع از کشور را بی‌اعتبار نمی‌کند و مخالفت با جنگ به معنای حمایت از حکومت نیست.
حسین قاضیان نیز با متجاوز دانستن آمریکا و اسرائیل، پرسش اصلی را چگونگی رسیدن ایران به وضعیت جنگی دانست.
او شعار «نه به جنگ، نه به جمهوری اسلامی» را بیشتر اعلام موضعی اخلاقی توصیف کرد که به‌تنهایی تغییری در واقعیت زندگی مردم ایجاد نمی‌کند.
در مقابل، رجایی تأکید کرد که حفظ موضع اخلاقی در جامعه‌ای استبدادی خود کنشی سیاسی است؛ به‌ویژه زمانی که فعالان مدنی برای امضای بیانیه یا اعتراض مسالمت‌آمیز زندانی می‌شوند. از نگاه او، همین صداها رشته اخلاقی و سیاسی جامعه را زنده نگه می‌دارند، حتی اگر اثر فوری و تعیین‌کننده‌ای نداشته باشند.