شنبه ۱۰ مرداد ۱۴۰۵
کانال شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران خبر داد: روز شنبه، ۱۰ مرداد ۱۴۰۵، جانمحمد احمدی، پیشکسوت فرهنگی و رئیس انجمن صنفی معلمان نورآباد ممسنی، پس از ۳۲ روز بازداشت، با تودیع وثیقه از زندان نورآباد ممسنی آزاد شد.
با این همه: گزارش مرکز اسناد حقوق بشر در ایران در آخرین گزارش خود درباره وضعیت معلمان در بازه زمانی اعتراضات دی ماه تا ۶ مردادماه، اعلام کرده که دستکم ۶۰ معلم و فعال صنفی که با بازداشت، محاکمه یا زندانی شدهاند.
نویسندگان گزارش با مستندسازی موارد بازداشت، احضار، محاکمه، صدور حکم و زندانی شدن معلمان در استانهای مختلف تأکید میکنند که این موارد پراکنده نیستند، بلکه در نقاط مختلف کشور رخ دادهاند. گزارش همچنین تصریح میکند که آمار ارائهشده حداقلی است و احتمال میدهد شمار واقعی موارد بیشتر باشد، زیرا بسیاری از پروندهها هرگز رسانهای نمیشوند.
اما مهمترین ویژگی گزارش شاید این باشد که در کنار نام بردن از فهرست بلندی از نامها و شیوه دستگیری برخی از آنان، مجموعهای از پروندههای مشابه را در کنار هم قرار میدهد تا به یک الگوی کلی دست یابد:
فشار بر معلمان و فعالان صنفی محدود به یک شهر یا یک تشکل خاص نیست. به همین دلیل، پیام اصلی گزارش بیش از آنکه بر سرنوشت افراد مشخص متمرکز باشد، بر گستردگی جغرافیایی و استمرار برخوردها با فعالان صنفی معلمان استوار است.
در پایان نیز گزارش این اقدامات را مغایر با حق آزادی تشکل، آزادی بیان و سایر تعهدات حقوق بشری جمهوری اسلامی ایران ارزیابی میکند.
در این گزارش تاکید شده که «در مورد برخوردهای حکومتی با معلمان، سازوکارهای مشخصی در سطح بینالمللی وجود دارد؛ از سازمان بینالمللی کار (ILO) و یونسکو گرفته تا سازوکارهای ویژه سازمان ملل. این نهادها باید در واکنش به این کارزار خشونتبار و مجرمانهی آزار و سرکوب معلمان، سکوت نکنند و وارد عمل شوند.»
در این گزارش از نهاد صنفی آموزش بینالملل (Education International) و اتحادیههای معلمان در سراسر جهان خواسته شده که با راهاندازی کارزارهای همبستگی و حمایت، خواستار آزادی فوری و بیقیدوشرط معلمان زندانی در ایران شوند.
با این همه، معلوم نیست که آیا نام این سازمانها تنها در این گزارش رسانهای قید شده و یا این سازمان پیگیریها و مکاتبههایی با این سازمانهای صنفی و مرجع را نیز در دستور کار قرار داده است. چیزی که مهم است، سازمانهای بینالمللی نمیتوانند در برابر گزارشهای مستند و منسجم، سکوت خود را ادامه بدهند و پیش از این هم، در برهههایی همسویی خود را با معلمان ایران دستکم به صورت حداقلی نشان دادهند.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران نیز با انتشار بیانیهای احکام صادرشده علیه فعالان صنفی را محکوم کرده و خواستار لغو احکام زندان، آزادی فوری معلمان زندانی، پایان پروندهسازی امنیتی و به رسمیت شناختن حق فعالیت صنفی و آزادی بیان معلمان شده است.