صادق کار
سهشنبه ۶ مرداد ۱۴۰۵
اعتراضهای مطالباتی بازنشستگان و کارگران بەرغم گستردگی و تداوم آنها همچنان از سوی دولت بیپاسخ میماند. دولتمردان بهجای دادن پاسخ مناسب، حتی هر از گاهی «تعدیل»های تازەای در حقوق آنها به وجود می آورند. این در حالی است کە شاهد رشد پُرشتاب و همەروزۀ هزینەهای زندگی و تورمی هستیم کە در آستانۀ تبدیل شدن بە اَبَرتورم است.
در کنار این وضع غیرقابل تحمل و تداوم، پرداخت مزدها و مستمری ناچیز کارگران با ماهها تعویق مواجە است. حتی عدۀ زیادی از کارفرمایان از پرداخت دو ماە مزد دوران جنگ و همچنین پرداخت سهم حق بیمۀ خودشان بە تأمین اجتماعی امتناع میورزند.
در یک کلام، بساط بیقانونی در مناسبات کارگری-کارفرمایی پهنتر از هر زمان دیگری است. دولت بهجای جلوگیری از این اجحافهای همەروزە، خودش با تغییر و تعدیل و ترجمان خودخواستۀ قوانین در این ستمگری روزبەروز فعالتر میشود. دولت سعی میکند با تعدیل مقررات تأمین اجتماعی و دزدیدن از حقوق بازنشستگان، غارتهای نجومیاش از صندوق تأمین اجتماعی را با کسر کردن از حقوق مستمریبگیران و پولی کردن خدمات پزشکی و دارویی جبران کند. بدین ترتیب، اعتراضهای کارگران و بازنشستگان هر هفتە تکرار میشود، اما بدون پاسخ میماند.
در تظاهرات هفتگی یکشنبه ۴ مرداد بازنشستگان تهران، بازنشستگان خودشان را بە مطالبات صرفاً معیشتی و صنفی محدود نکردند. آنها علیە اعدام و زندانی کردن کارگران و معلمان نیز شعار دادند و خواهان توقف اعدامها و آزادی زندانیان شدند. در رشت نیز بازنشستگان بار دیگر خواهان آزادی کارگران و معلمان زندانی و منع تعقیب آنان شدند.
طرح مطالبات آزادیخواهانە در کنار عدالتخواهانە و صلحخواهانە حرکت مثبتی است کە میتواند نقش حلقۀ پیوند میان فعالان سیاسی و صنفی و طرفداران صلح را تقویت کند و بە حرکتهای مشترک و مؤثر و فشار آوردن بە حکومت برای توجە بە همهٔ این مطالبات، و همچنین بە تقویت جنبشهای گوناگون- از جنبشهای آزادیخواهی و صلحطلبی تا مخالفت با اعدام و همراە شدن آنها با یکدیگر- مساعدت نماید.
از وبگاه به پیش