دوشنبه ۵ مرداد ۱۴۰۵
کودکان محصول عشقاند؛ پرتوافشان عشق و مهر به زندگی انسانیاند؛ بنیان منسجم انسانیت در هستیاند؛ باید گیرندهٔ زیبایی، دوستی، لطافت احساسی، و عقل دیگریخواه باشند.
جنگاندیشی و آموزش آن، با مبنا قرار دادن یک «دیگری» که باید روابط خونینی با او برقرار کرد، تا توسط خشونت نظامی و ترویج تعصبهای ایدئولوژیک کودکی را تصاحب کند و در وی کینتوزی را جایگزین عشق سازد، ذاتی عقل فاشیستی است؛ این عقل همیشه جنایت آفریده است.
کودکان نه قربانی هستند نه دژخیم. حُقنه کردن حس قربانی و دژخیم بودن در ساحت عقل و احساس آنان جنایت علیه بشریت است.
کودکان مادهٔ سخت سنگرهای نظامی در جنگ و نوعی از ادوات جنگی نیستند که با عفونتهای فکری انسانکشی و خودویرانگری بر روی هم تلنبار شوند تا حقانیت برای حاکمان جنگخوی ایجاد کنند.
کودکان نباید به نام هیچ امر مقدس قدرت آفرینی سرسپاری و فرمانبری و حکومتپذیری و سلب زندگی از دیگری و فن جنایت و کشتن عواطف انسانی در خود و دیگری را بیاموزند.
کودکان دارایی قدرت نیستند تا در خدمت امیال جنگطلبانه خرج شوند.
شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران، ضمن محکوم کردن آموزش نظامی به کودکان در مدرسه و خیابان…، بر این باور است که کودکان شور حیاتاند، تضمین اکنون و آیندهٔ جهاناند. حق دانستن زندگی بدون خشونت، حق تحصیل عشق برای انسانیت، حق کسب آزادی برای خود و دیگری، حق خوشبختی، حق طرد انقیاد و طاعت، حق تعیین زیست جهان خود بدون جنگ، حق برخورداری از عمر طبیعی، سلامت روانی، بازی در میدان زیباییها، حق آفرینش خویش، صاحباختیار جهان خویشتن بودن بدون مداخلهٔ جنگاندیشان در جهان، حق بیزاری از دنیای جنگافروزان بزرگ و کوچک، و حق داشتن جهانی بدون خون و جنگ و شکنجه دارند.
هیچ اندیشه و تفکری نباید این حقوق انسانی را با بهانههای صلح و امنیت و سود از کودکان در سراسر جهان سلب کند.