بهمن دارالشفایی
پنجشنبه ۲۵ تیر ۱۴۰۵
جنگ دوباره شروع شده و فکر میکنم الآن دیگر بر بیشتر مردم روشن شده که از این جنگ اوضاع بهتری برای مردم ایران در نمیآید (نه که قبلش اوضاع خوبی داشتیم یا بدون جنگ چشمانداز بهتر شدن اوضاعمان وجود داشت).
من میفهمیدم که چرا عدهٔ زیادی از مردم (و طبعاً جمعی از اطرافیان خودم) در زمستان گذشته خواهان جنگ بودند. همهمان مستأصل بودیم و عدهای فکر میکردند شاید عاملی خارجی بتواند این مصیبت را تمام کند. خیلیهایشان میفهمیدند و میگفتند که آمریکا و اسرائیل دلشان برای ما نسوخته، ولی در این لحظهٔ تاریخی منافعشان با منافع ما همسو شده و دخالتشان به نفع ما خواهد بود.
با اینکه من، مثل خیلیهای دیگر، از اول این حرف را قبول نداشتم و جنگ را هم مصیبتی میدانستم که به مصیبتهای دیگرمان اضافه خواهد شد، اما استیصال این هموطنان را درک میکردم و هیچوقت فکر نکردم آنها بیوطن، وطنفروش، سنگدل، و چیزهایی از این دست هستند (البته که آدم پست و ضدانسان هم بین موافقان جنگ هست، مثل هر گروه دیگر).
حالا که نتایج جنگ قبلی را تا حدود زیادی دیدهایم، آنهم جنگی که روزهای اولش کاملاً شبیه به سناریوهای پیشنهادی طرفداران جنگ جلو رفت، میشود امید داشت که دستکم تا مدتی و دستکم بین بخش زیادی از مردم امید به دخالت نظامی خارجی برای بهتر شدن وضع زندگی ما در داخل بریده یا کم شود.
این جنگ بین کسانی است که هیچکدامشان درد مردم ایران را ندارند و منافع مردم ایران برایشان ارزشی ندارد و نزدیک به محال است که خیری از آن به مردم برسد. امیدوارم زودتر، به هر شکل ممکن، سایهٔ این جنگ از سر تکتک شهرها و روستاهای ایران کم شود و فرصت کنیم زخمهایی را که چه در جنگ و چه در دیماه و چه در مصیبتهای دیگر به تن خودمان و بقیهٔ مردم خورده ترمیم کنیم.
از کانال تلگرام نویسنده