ناصر آقاجری
یکشنبه ۲۱ تیر ۱۴۰۵
پیش از آغاز مراسم یکشنبه های اعتراضی گفت و گوی دوستانه ای در باره دو هفته پیش و در گیری که در میان باز نشسته ها در باره طرح شعار های سیاسی و برخی شعار های ناهنجار که افراد انتصابی رامورد چالش قرار می داد، صورت گرفت. یکی از خانم های بازنشسته پیشنهاد داد امروز در این مورد گفت و گو انجام شود تا چنین اختلافی به وجود نیاید. باز نشسته ی دیگری با تعجب می گفت: وقتی آقای رییس جمهور می گوید: ” من هیچ کاره ام، هرچه ” آقا” بفرماید”. حالا شما می آیید و یک مسئول درجه چندم انتصابی را به گونه ای مورد چالش و توهین قرار می دهید که گویی عامل همه گرفتاری ها موجود در کشور ایشان است، در حالی که او یک مزد بگیر گوش به فرمان، بیش نیست. یکی از باز نشسته ها پیشنهاد دادند باید چندنماینده انتخاب کنیم و پیش از برگزاری تظاهرات شعار ها و اختلاف ها حل کنیم و دوسه نفر مسئول جلسات تظاهرات باشند تا نظم را به وجود بیاورند. که در اظهار نظرها با طرح این واقعیت که مدیریت جلسات به دلیل مشخص شدن یک فرد و هدایت تظاهرات به وسیله ایشان بدون استثنا توسط پلیس دستگیر ومانند آقای گرامی مدتی زندان و . . . را باید تحمل کند، نا درست است. و تعین نماینده و نشست در خانه های بازنشستگان برای بررسی اختلافات هم تایید نشد به دلیل برخورد های پلیس که حتا آقای سیامک امینی که اینک به دلیل تشکیل نشست در خانه فرهنگ حاکمیت و با اجازه آنها، امکان گفت و گوی دوستانه ای به وجود آوردند در حال حاظر با محکومیت به چندین سال زندان آن هم با بیماری خود ایمنی و بدون دست¬رسی به پزشک، روزگار تلخی را می گذرانند. دیگری گفتند: ما همگی با این دست نوشته هایی که مقابل مردم می گیریم، تعدیل ساختاری مناسبات نئولیبرالی – امپریالیستی را که حاکمیت دیروز و امروز با پی¬گیری ادامه می دهند به جالش می گیریم و تا به حال هیچ بازنشسته ای به این شعار اعتراض نکرده است همه با سکوت این واقعیت را تایید کردند و ایشان ادامه دادند: معنای این شعار که راس حاکمیت با پی¬گیری دنبال می کند و جامعه را به لب پرتگاهی کشانده که مردم سازمان نیافته را به گونه خود به خودی به خیزش های خیابانی می کشاند و حاکمیت با سرکوب خونین صدای مردم را خفه می کند. ما با طرح این شعار در عمل این راس حاکمیت استبداد مطلقه را به چالش می گیریم، از این شعار سیاسی تر وجود دارد؟!
ما هر شعار تعدیل شده ای را مطرح کنیم باز یک شعار سیاسی است چون با طرح آن اعلام می کنیم حقوق بازنشسته ها و همه¬ی مردم به وسیله حاکمیت پایمال شده است. گفت و گوها بیشتر زمان تظاهرات را گرفت. پیشنهاد بعدی این بود که گفت و گو باید همین جا صورت بگیرد و هر بار یکی از بازنشسته ها به نوبت تظاهرات و شعار ها را اداره کند و دفعه بعد فرد دیگری این کار را انجام بدهد. بهترین شکل این است که هر بازنشسته یک شعار را مطرح کند تا پلیس نتواند به عنوان مدیریت تظاهرات کسی را دست¬گیر کند. با شعار کف خیابان به دست میاد حقمون، توسط یکی از عزیزان بازنشسته، گفت و گو به شعار دادن بدل گردید و سپس همگی به گونه¬ی یک صف کنار خیابان آزادی پلاکارد ها را مقابل خیل ماشین های گرفتار در ترافیک گرفته بودند و شعار ها را با صدای بلند تکرار می کردند. در ضمن تامین اجتماعی که با کمک پلیس و لباس شخصی ها و دوبین های فیلم برداری و عکس گرفتن از بازنشسته ها نتوانسته بود این جمع را متفرق کند، تنها صندلی عمومی که باز نشسته های آسیب دیده و بیمار از آن برای نشستن استفاده می کردند از آن¬جا برداشته بودند. مدیران انتصابی دولتی گوش به فرمانی که زندگی¬شان با سرمایه چندین نسل باز نشسته های کارگری تامین می شود. یکی از بازنشسته ها در پایان تظاهرات پیشنهاد داد ما مدافع صلح هستیم و در شعارهای ما باید شعار صلح گنجانده شود. و دیگری موضوع ” آزادی سیاسی حق مسلم ماست” را مطرح کرد که قانون اساسی که با کودتا تعدیل ساختاری به وسیله حاکمیت ندیده گرفته شده است باید در میان شعار های قرار بگیرد.
با امید به صلح و بهار آزادی تا ما بتوانیم اتحادیه و سندیکاهای صنفی و سیاسی خود را به وجود بیاوریم.