شنبه ۲۰ تیر ۱۴۰۵
سالها از روزهایی که کارگران گروه ملی فولاداهواز برای احقاق حقوق خود در گرما و سرما تجمع میکردند میگذرد، اما متأسفانه امروز نیز بسیاری از مشکلات، همان چهره قدیمی را حفظ کردهاند. گویی زمان در این شرکت متوقف شده است. همان نگرانیها، همان وعدهها، همان انتظارها و همان فشارهایی که هر ماه بر دوش کارگران سنگینی میکند.
سؤال اساسی اینجاست که چرا باید پرداخت حقوق و رسیدگی به مطالبات کارگران، همیشه به اعتراض، تجمع و فشار گره بخورد؟ چرا تا زمانی که صدای کارگران بلند نشود، مسئولان بانک یا نمایندگان آن در شرکت احساس مسئولیت نمیکنند؟ آیا معیشت هزاران خانواده نباید پیش از هر موضوع دیگری در اولویت باشد؟
کارگران گروه ملی چیزی فراتر از حقوق قانونی خود نمیخواهند. آنان تنها انتظار دارند دستمزدی که برای آن زحمت کشیدهاند، بدون تأخیر پرداخت شود و هر ماه با اضطراب و نگرانی چشمانتظار تصمیم مسئولان نباشند. زندگی یک کارگر را نمیتوان با وعده اداره کرد؛ اجاره خانه، هزینه درمان، تحصیل فرزندان و مخارج روزمره، منتظر تشکیل جلسه و صدور بخشنامه نمیماند.
جناب آقای شریف، شما حدود یک سال و نیم است که از نزدیک با شرایط شرکت، مشکلات تولید، وضعیت مالی و مطالبات کارگران آشنا هستید. طبیعی است که کارگران انتظار داشته باشند در این مدت، دستکم بخشی از مشکلات مزمن شرکت برطرف شده باشد. مدیریت تنها به برگزاری جلسات، تهیه گزارش و بیان وعدهها محدود نمیشود. معیار موفقیت، نتیجهای است که در زندگی کارگران و وضعیت شرکت دیده شود.
جناب آقای شریف اگر روند گذشته ادامه پیدا کند و ایده ی پادگانی کردن کارخانه که بسیار قدیمی شده و تجربه تلخی را به مدیران عاملهای قدیم داده و مطالبات قانونی کارگران همچنان به تأخیر بیفتد، طبیعی است که آنان برای رساندن صدای خود از مسیرهای مختلف قانونی و مسالمتآمیز استفاده کنند
امید است مسئولان شرکت و نهادهای مسئول، این بار پیش از آنکه کارگران ناچار به اعتراض وتجمع شوند، با تصمیمهای عملی و مؤثر، به این چرخه فرسایشی پایان دهند. زیرا امنیت شغلی، پرداخت بهموقع حقوق و احترام به کارگر، پایههای اصلی هر مجموعه موفق و تولیدمحور است.
کارگران گروه ملی فولاد اهواز
شنبه ۲۰ تیر ۱۴۰۵