سه شنبه ۹ تیر ۱۴۰۵
در پی انتشار خبرهایی درباره تغییرات اساسی در خدمات تغذیه دانشجویی، شوراهای صنفی ۳۴ دانشگاه کشور با انتشار بیانیهای مشترک نسبت به اجرای طرح جدید تغذیه از مهر ۱۴۰۵ ابراز نگرانی کردند.
بر اساس آنچه در جلسه ۱ تیرماه ۱۴۰۵ با حضور برخی معاونان دانشجویی و دبیران شوراهای صنفی در سازمان امور دانشجویان مطرح شده، قرار است سلفهای مرکزی دانشگاهها بهتدریج از چرخه خدمات خارج شوند و یارانه تغذیه بهصورت اعتبار مستقیم به دانشجو اختصاص یابد تا دانشجویان غذای خود را از رستورانها و مراکز طرف قرارداد تهیه کنند.
در این نشست، هرچند مقامات معاونت دانشجویی، ابتدا این طرح را با عنوانهایی مانند ارتقای کرامت دانشجویی توجیه کردند، اما به گفته حاضران، در ادامه تأکید شد که این تصمیم با هدف مدیریت بودجه در سطح کلان اتخاذ شده و امکان تغییر کلیات آن وجود ندارد. با این حال، هیچگونه مستندات رسمی، پیشنویس اجرایی یا پیوست کارشناسی نیز در اختیار نمایندگان دانشجویان قرار نگرفت.
شوراهای صنفی در این بیانیه، مهمترین نگرانیهای خود را چنین عنوان کردهاند: عدم تناسب اعتبار تخصیصی با هزینههای واقعی و نبود سازوکار روشن برای مهار اثرات تورم، محدودیت دسترسی به پیمانکاران و مراکز طرف قرارداد بهویژه در شهرهای کوچکتر، نبود زیرساختهای لازم و تفاوت امکانات رفاهی میان دانشگاهها، مغایرت احتمالی طرح با تعهدات رفاهی اعلامشده در دفترچه سنجش، و تهدید عدالت آموزشی و تشدید شکاف طبقاتی در دانشگاهها.
اجرای چنین طرحی در شرایطی که تورم مواد غذایی به طور مداوم در حال افزایش است، به معنای انتقال مستقیم بخش بزرگی از هزینه تغذیه به دانشجویان است. در نبود هرگونه سازوکار شفاف برای افزایش اعتبار متناسب با تورم، ارزش واقعی این یارانه به سرعت کاهش پیدا میکند و دانشجویان ناچار خواهند شد سهم بیشتری از هزینه غذا را از جیب خود پرداخت کنند. در چنین وضعیتی، دانشجویان به ویژه در شهرهای کوچک و دانشگاههایی که دسترسی محدودی به مراکز طرف قرارداد دارند، بیش از دیگران تحت فشار قرار میگیرند و حتی ممکن است تامین یک وعده غذای مناسب به دغدغه روزانه آنها تبدیل شود.
این تصمیم فقط یک تغییر در شیوه توزیع غذا نیست. این ادامه همان سیاستی است که در سالهای اخیر پیاده شده و به بهانه مدیریت بودجه، خدمات رفاهی در همه زمینهها حذف شده و از شهروندان گرفته شده است. زمانی که مسئله تخصیص بودجه به انجمنهای وابسته به حکومت در داخل دانشگاه مطرح میشود، دانشگاه بابت مدیریت بودجه هیچگونه نگرانی ندارد و بودجههای کلانی به این نهادها داده میشود. اما وقتی نوبت به ابتداییترین حقوق دانشجو ازجمله خدمات رفاهی میرسد، ناگهان بهانه مدیریت بودجه نمایان میشود.
مساله مدیریت بودجه تنها بهانه است و هدف حذف تدریجی تمامی خدمات رفاهی دانشجویان است. مسیری که در نهایت دانشگاه را به نهادی تبدیل میکند که حتی ابتداییترین حقوق رفاهی را نیز به توان مالی افراد واگذار میکند؛ حقوقی که برای به دست آوردن آنها تلاشهای بسیاری شده است.
منبع: @anjmotahed