دو هونگ ویت (نفر سوم از چپ)، سفیر ویتنام در سازمان ملل متحد، همراه با برخی از اعضای نمایندگی ویتنام در این سازمان، در کنار نمایندگان سوسالیستهای دموکرات آمریکا و «قدرت چپ ویتنام». عکس از New Liberator.
نوشتهٔ ژولیت اوچلی،* سازمانده جشن پنجاهمین سالگرد ایجاد جمهوری سوسیالیستی ویتنام واحد در نیویورک
ترجمهٔ آ. نعمتزاده
دوشنبه ۱۸ خرداد ۱۴۰۵
روز ۲۳ آوریل (۳ اردیبهشت ۱۴۰۵) در شهر نیویورک، دو هونگ ویت، نمایندهٔ ویتنام در سازمان ملل متحد، دوستان آمریکایی را از نتایج چهاردهمین کنگرهٔ حزب کمونیست (که هر پنج سال یک بار برگزار میشود) و اولین نشست شانزدهمین مجلس ملی آن کشور مطلع کرد. او همچنین به پرسشهای گوناگون دربارهٔ تحلیل ویتنام از رخدادهای جهانی اخیر و واکنش آن کشور به اوضاع کنونی جهان پاسخ داد.
ویتنام قصد دارد تا سال ۲۰۳۰، که صدمین سالگرد تأسیس حزب کمونیست است، از کشوری با درآمد متوسط رو به پایین به کشوری با درآمد متوسط رو به بالا با تولید ناخالص داخلی سرانه ۱۵٬۰۰۰ دلار تبدیل شود. این امر مستلزم گسترش و توسعهای فراتر از تولید فراوردههای کاربَر (بسیاری از لباسهای ما در آمریکا برچسب «ساخت ویتنام» دارد) به محصولات علمی و فنیتر همراه با انگیزههایی برای بخش خصوصی نوآورانه زیر نظارت و رهبری دولت خواهد بود. و کنگرهٔ حزب کمونیست متعهد شد که این کار را طوری انجام دهد که از محیط زیست محافظت شود، موضوعی که برای اولین بار تمرکز اصلی کنگره بود؛ زندگی کارگران و دسترسی همگان به کالاها، آموزش و مراقبتهای بهداشتی و درمانی بهبود یابد؛ و به تقویت حزب، مبارزه با فساد، و آموزش کادرهای حزبی برای پاسخگویی حداکثری به نیازهای عمومی ادامه داده شود.
پیشبرد این هدفها نیازمند مدیریت فشارهای متناقض فراوانی است. سفیر ویتنام در سازمان ملل متحد به چالش «ایجاد میدان بازی بهتر برای بخش خصوصی از نظر نرخ بهره و تضمینهای دیگر، بدون گسترش نابرابری درآمد» اشاره کرد. دلگرمکننده است که ویتنام در ۵۰ سال گذشته کارنامهٔ بهتری در این مورد نسبت به کشورهای دیگر داشته است. مراکز داده برای تولید فنی حداقل به افزایش ۱۲٪ در تولید برق نیاز دارد. بنابراین، برنامههایی برای افزایش استفاده از انرژیهای پایدار مانند خورشیدی و باد فراساحلی و همچنین انرژی هستهیی وجود دارد. گذار عادلانه به انرژی پایدار و سبز و رسیدن به کربن خنثی برای سال ۲۰۵۰ پیشبینی و برنامهریزی شده است. ویتنام در حال تغییر سمتگیری به استفاده از خودروهای برقی و ساختن زیرساختهای مورد نیاز ایستگاههای شارژ این خودروهاست. بنابراین، کسانی که اکنون در حوزهٔ انرژی آلوده مبتنی بر سوختهای فسیلی کار میکنند فرصتهایی برای بازآموزی در حوزههای دیگر خواهند داشت.
البته ویتنام هرگز فقط بر رفاه داخلی متمرکز نبوده است. کنگرهٔ چهاردهم حزب کمونیست بهصراحت بر موضوع ادغام در عرصهٔ بینالمللی و دیپلماسی همتراز با توجه به دفاع و امنیت ملی تأکید کرده است. و در واقع، همانطور که سفیر دو هونگ ویت اشاره کرد، «دیپلماسی و همبستگی بینالمللی جنبشهای مردمی در طول تاریخ ویتنام نقش حیاتی در دفاع از کشور و کسب استقلال ایفا کرده است.»
در پایان این جلسه، سفیر دو هونگ ویت به پرسشهای حاضران پاسخ داد. وقتی از او پرسیده شد که جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران چگونه بر ویتنام تأثیر گذاشته است، او گفت: «بدترین اثر تجاوز آمریکا و اسرائیل تضعیف نظم بینالمللی مبتنی بر قواعد و نقض توافقهایی مانند منشور سازمان ملل متحد است. این امر حاکمیت همهٔ کشورها را تهدید میکند و سابقهای برای تجاوز بیشتر ایجاد میکند.»
این جنگ، که پس از وضع تعرفههای گمرکی تنبیهی آمریکا در گرفته است، با ایجاد اختلال در تجارت یا مسدود کردن آن، بهویژه در عرصههای حیاتی انرژی و کود شیمیایی، به اقتصاد ویتنام نیز آسیب زده است. او افزود: «ویتنام نفت دارد، اما باید نفت تصفیهشده وارد کند؛ ما تلاش داریم قیمت را در داخل کشور کنترل کنیم تا به تولید و کارگران آسیبی نرسد.» کمبود سوخت جت نیز باعث شده است که بسیاری از پروازهای تجاری به ویتنام نیایند، چون نگران ایناند که نتوانند سوختگیری کنند و بازگردند.
یکی دیگر از شرکتکنندگان اشاره کرد که سفیر دو هونگ ویت قرار است ریاست یازدهمین کنفرانس بازبینی معاهدهٔ منع گسترش سلاحهای هستهیی (۲۳ آوریل تا ۲۲ مه) را بر عهده داشته باشد. نمایندهٔ ویتنام را ۱۹۱ کشور عضو (امضاکنندگان) این معاهده، با تأیید جنبش غیرمتعهدها، مأمور این کار کردند و تعهد مستمر ویتنام به چندجانبهگرایی، خلعسلاح هستهیی، و همکاری بینالمللی سازنده را به رسمیت شناختند.
سفیر ویتنام در سازمان ملل متحد تأکید کرد که ویتنام همچنین عمیقاً متعهد به گسترش همبستگی بینالمللی، بهویژه با کوبا است. «ما تجهیزات لازم برای چهار نیروگاه خورشیدی را به کوبا میفرستیم که میتوانند برق مورد نیاز ۸۰,۰۰۰ خانوار را تأمین کنند. ما به آنها کمک میکنیم که کشت برنج را در کوبا آغاز کنند، محصولی که شرایط کوبا برای تولید آن مناسب است. ما به یاد داریم که کوباییها چگونه به ما در ساختن بیمارستان دوستی کمک کردند، اولین هتل جدید پس از استقلال را ساختند، و گاوهای شیرده برایمان فرستادند.»
جامعهای مردممحور و زیستپذیر ممکن است
در بحبوحهٔ تجاوزهای فزایندهٔ آمریکا، خصومتهای بینالمللی، و طمع فزایندهٔ سرمایهداری، جمهوری سوسیالیستی ویتنام به ما نشان میدهد که ساختن جامعهای مردممحور و زیستپذیر در کشوری که از دل ویرانی و رنج گسترده بیرون میآید ممکن است. ویتنام برای حفظ و تضمین استقلالش دو قدرت بزرگ فرانسه و آمریکا را شکست داد. این دو قدرت بیشت از مجموع بمبهای تمام جبهههای جنگ جهانی دوم ویتنام را بمباران کردند و زمین و میلیونها نفر را با مواد علفکُش (عامل نارنجی) مسموم کردند. از آن زمان تا کنون ویتنام توانسته است به خودکفایی غذایی، بیش از ۹۰٪ باسوادی، و آموزش همگانی در مقاطع ابتدایی و متوسطه دست یابد و امید به زندگی (طول عمر متوسط) را به ۷۵ سال افزایش دهد.
با توجه به اینکه جنبشهای ما در جوامع، دانشگاهها، و محلهای کار آمریکا به پیوند سیاستهای ضدّانسانی در عرصههای داخلی و بینالمللی اذعان دارند، اهمیت حیاتی دارد که ما از حق ویتنام برای توسعهٔ داخلی مطابق نیاز خودش و مشارکت بیمانع در تجارت جهانی حمایت کنیم و با تلاشهای آن کشور برای صلح و همکاری جهانی همراه شویم.
منبع: نشریهٔ چپگرای آمریکایی The New Liberator