پنجشنبه ۱۴ خرداد ۱۴۰۵
شیوا عاملیراد، نمایندهٔ بینالمللی شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران، در نشست گروه اتحادیههای کارگری صد و چهاردهمین کنفرانس بینالمللی سازمان جهانی کار ضمن محکوم کردن جنگ، بر ضرورت دفاع از حقوق معلمان، کارگران، فعالان صنفی، و حقوق بنیادین مردم ایران تأکید کرد.
شیوا عاملیراد، امسال در «همایش جهانی کار» که به «پارلمان کار جهان» نیز معروف است به نمایندگی از شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران شرکت و در روز ۳ ژوئن (۱۳ خرداد) در این نشست سخنرانی کرد. متن صحبتهای او را به نقل از کانال تلگرام شورا در ادامه میخوانید.
من به نمایندگی از شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران سخن میگویم.
مایلم سخنانم را با این تأکید آغاز کنم که ما جنگ ایالات متحد آمریکا و اسرائیل علیه ایران را بهشدت محکوم میکنیم. این جنگ باید بهطور دائمی پایان یابد.
همچنین، لازم میدانم به نمایندگان حاضر در سازمان بینالمللی کار یادآوری کنم که بسیاری از فعالان صنفی و کارگری که باید امروز در این کنفرانس حضور میداشتند صرفاً بهدلیل دفاع از حقوق بنیادین کارگران در زندان به سر میبرند یا تحت پیگرد و فشار قرار دارند.
نمیتوان سرکوب فعالان صنفی و کنشگران جامعه مدنی در ایران را نادیده گرفت؛ مردم عادی، بهویژه کودکان و دانشآموزان، چه در جریان جنگ و چه در طول سالها سرکوب در ایران سنگینترین هزینهها را پرداختهاند.
در نخستین روز جنگ، بمباران آمریکا یک مدرسهٔ ابتدایی در میناب را هدف قرار داد که دستکم ۱۲۰ کودک در آن جان باختند. تا امروز هیچگونه پاسخگویی و مسئولیتی در قبال این فاجعه صورت نگرفته است. این جنگ در حالی آغاز شد که جامعه هنوز از پیامدهای سرکوب خشونتبار اعتراضها در اوایل سال جاری [میلادی] رهایی نیافته بود، سرکوبی که به کشته شدن ۲۵۰ کودک انجامید.
جنگ فقر و ناامنی و دشواریهای اقتصادی موجود را تشدید کرده است. حدود دومیلیون کارگر شغلشان را از دست دادهاند، وضعی که به گسترش کار کودکان، افزایش ترک تحصیل، و محرومیت شمار بیشتری از کودکان از حق آموزش منجر شده است.
این شورا با جنگ، مداخلهٔ نظامی، دیکتاتوری، و سرکوب، در هر شکل و از سوی هر طرف، مخالف است. تغییر دموکراتیک واقعی تنها از طریق سازمانیابی مستقل و کنش جمعیِ مردم، از دل جامعه و از پایین به بالا، امکانپذیر است
این شورا از نمایندگان حاضر در کنفرانس بینالمللی کار میخواهد موضعی روشن علیه جنگ و علیه همه شکلهای سرکوب داخلی اتخاذ کنند و از صلح، عدالت، آزادی، برابری، کرامت انسانی، و حقوق معلمان و کارگران دفاع نمایند.
صلح و عدالت از یکدیگر جداییناپذیرند. بدون آنها هیچ حمایت معناداری از کارگران، کودکان، و حقوق بنیادین بشر امکانپذیر نخواهد بود.
