چهارشنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۵
از ۹ اسفند ۱۴۰۴ تا امروز ۳۰ اردیبهشت ۱۴۰۵، ۸۲ روز امکان راهاندازی پلتفرمهای سندیکا حتی بهطور موقت را نداشتیم.
جنگی ویرانگر زندگی و مبارزهٔ ما کارگران را بهطور همهجانبهای بر هم زد: از بمبارانهای شبانهروزی توسط آمریکا و اسرائیل، که برای همه روشن کرد «نقطهزنی»، «کمک نظامی»، و «مداخلات بشردوستانه» فریبی شرمآور و مخرب بیش نبود، تا حضور نیروهای سرکوبگر نظامی و بسیجی در سر هر گذر، ترس و نگرانی و اضطراب همگانی هم از بمباران و هم از سرکوب شدید امنیتی، و تا گرانی سرسامآور و قطع غیرقابلقبول اینترنت توسط حکومت، که کار و زندگی میلیونها انسان را مختل کرد و امکان ارتباطگیری و ابراز وجود علنی را از اکثریت مطلق مردم و نیز تشکلهای مستقل از جمله سندیکای ما گرفت.
سندیکا سالها علیه جنگ، سیاستهای جنگطلبانه، و تحریمهای اقتصادی که طبقهٔ کارگر را فقیرتر و محرومتر و صاحبان قدرت و ثروت را پُرتوانتر و مجهزتر نمود هشدار داده بود. ما چه در ماههای پیش از جنگ اخیر و چه در جریان جنگ ۱۲روزه بارها تأکید کرده بودیم که قربانیان اصلی جنگ نه صاحبان قدرت، بلکه کارگران و تودههای محروم و ستمدیده هستند. در همین راستا، با قاطعیت حملههای نظامی آمریکا و اسرائیل به جغرافیای ایران، کشتار مردم، و وارد آمدن خسارات شدید به زیرساختها، کارخانهها، منازل مسکونی، بیمارستانها، و مدرسهها را محکوم میکنیم.
بهدنبال خیزش دیماه [۱۴۰۴] اعلام کردیم که کشتار جمعی و اعدامهای امروز در جامعهٔ گسترده، آگاه، و متکثر ایران نهتنها قادر به مهار کردن اعتراضها و نارضایتیهای عمیق اجتماعی نخواهد بود، بلکه بر دامنهٔ خشم عمومی خواهد افزود. تأکید کردیم که تداوم مبارزهٔ طبقاتی و جنبشهای اجتماعی حقطلب، آزادیخواه، و برابریطلب تنها راه رهایی ما کارگران و مردم زحمتکش و ستمدیدهٔ ایران است، و نه دخالت نظامی آمریکا و اسرائیل یا دیگر دولتهای قدرتطلب خارجی و نیروهای وابسته و حامی آنها.
این جنگ نهتنها هزاران انسان بیگناه را به کام مرگ کشاند، بلکه منازل مسکونی، بیمارستانها، مدرسهها، و زیرساختها، از جمله صنایع حیاتی کشور را هدف قرار داد، بهطوری که میلیونها شغل بهطور مستقیم و غیرمستقیم از بین رفت یا بیش از پیش بیثبات و بیتأمین گشت. ضرباتی که این جنگ بهخصوص به طبقهٔ کارگر، مردم محروم ایران، جنبشهای ما، و امکان سازمانیابی ما زده است بهراحتی جبرانپذیر نیست، اما مبارزهٔ جنبشهای حقطلب را متوقف نخواهد کرد.
سرمایهداری حاکم و سرمایهداری جهانی کوچکترین ارزشی برای جان و آیندهٔ ما قائل نیستند. اگر هم امروز خواهان خاتمهٔ این جنگ امپریالیستی و ویرانگر شدهاند صرفاً از زاویهٔ منافع درازمدت خودشان، فشار افکار عمومی، بالا رفتن شدید بهای نفت و گاز, کمیابی اقلام دیگر، و خطر رکود اقتصادی جهانی است، و نه سرنوشت بیش از ۹۰میلیون مردم ساکن ایران و میلیونها انسان در منطقه که قربانی این جنگ و فضای میلیتاریستی و سرکوبگرانه شدهاند.
شروع جنگ اخیر همچنین بهانهای برای جمهوری اسلامی شد تا بسیاری از زندانیان سیاسی در بهاصطلاح محاکمههایی کوتاه و حتی فراتر از ضوابط و قوانین خودشان اعدام شوند، بهطوری که دهها تن در مدتزمانی کوتاه به دار آویخته شدند و هزاران نفر به دلایل واهی بازداشت گردیدند که در نتیجهٔ آن خفقان حاکم بر کشور شتاب بهمراتب بیشتری گرفت.
این جنگ و هرگونه سیاست جنگطلبانه باید فوری و کاملاً متوقف شود؛ تهدیدهای آمریکا و اسرائیل برای از سرگیری حملههای نظامی به ایران باید پایان یابد؛ سرکوب و اعدام توسط جمهوری اسلامی به بهانهٔ شرایط جنگی باید متوقف گردد؛ بحران معیشت، گرانی سرسامآور، و بیکاری میلیونیِ ناشی از جنگ باید با تأمین فوری، رایگان، یا ارزانِ مایحتاج اساسی مردم مهار شود؛ اینترنت طبقاتی باید منحل گردد. دسترسی کامل به اینترنت آزاد حق مسلم ما کارگران و مردم زحمتکش کشور است.
دسترسی محدود کنونی ما به اینترنت جهت رساندن صدا و گزارشهایمان در وضعیتی بهشدت شکننده قرار دارد و امکان تداوم آن کاملاً مبهم و نامشخص است. بنابراین، ما از همین فرصت استفاده میکنیم و به همکاران زحمتکشمان در اتوبوسرانی تهران و خطوط حملونقل سراسر کشور، به تمامی کارگران، معلمان، کادرهای پزشکی، بازنشستگان، زنان، دانشجویان، دانشآموزان، کودکان، و همهٔ انسانها و جنبشهایی که این جنگ ویرانگر زندگی و مبارزهشان را مختل کرد و به خطر انداخت درود میفرستیم. همچنین، یاد و خاطرهٔ تمامی غیرنظامیانی را که در این جنگ کشته و زخمی شدند، از جمله فرزندان عزیزمان در میناب را گرامی میداریم؛ آنها همگی عزیز ما هستند.
طبقهٔ کارگر جهانی را فرا میخوانیم تا کماکان با قاطعیت علیه جنگ بایستد و در دفاع از حق تعیین سرنوشت طبقهٔ کارگر و مردم ستمدیدهٔ ایران و منطقه همبستگی طبقاتیاش را بیش از پیش تقویت کند.
نه به جنگ و نه به سیاستهای جنگطلبانه
نه به سرکوب و استبداد
به امید برقراری صلح و عدالت در ایران و سراسر جهان
چارهٔ کارگران و زحمتکشان وحدت و تشکیلات است
برگرفته از اینستاگرام سندیکای واحد