سهشنبه ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵
«عدالت واقعی در سولههای اعدام متولد نمیشود، بلکه در قلب بیدار، در آموزش، و در دادگاههای عادلانه شکوفا میشود».
در واپسین روزهای سال ۱۴۰۴ که مردم ایران خیزِ دگرگونیِ حکومت در تمامیت آن را برداشته بودند، حاکمیت دیکتاتوری با تحمیل کردن جنگ خارجی توانست در پوشش جنگ بهطور مقطعی دست به سرکوب گستردهٔ جامعه بزند، بهطوری که در سایهٔ جنگ ۲۳ زندانی سیاسی-امنیتی را از ابتدای سال ۱۴۰۵ تاکنون اعدام کرده است.
علاوه بر اعدام زندانیان، برای آزار و شکنجه دادن خانوادههای آنها، پیکر بسیاری از زندانیان سیاسی، از جمله ۶ عضو کارزار «سهشنبههای نه به اعدام»، وحید بنیعامریان، پویا قبادی، بابک علیپور، اکبر (شاهرخ) دانشورکار، محمد تقوی و ابوالحسن منتظر که چهل روز از اعدام آنها گذشته، تاکنون به خانوادههایشان تحویل داده نشده است. دو خواهر شاهرخ دانشورکار، اعظم و اکرم دانشورکار، نیز که برای پیگیری تحویل گرفتن پیکر برادرشان به پزشکی قانونی و دادگستری مراجعه کرده بودند روز ۲۹ فروردین ۱۴۰۵ بازداشت شدند و به مکان نامعلومی منتقل گردیدند. این روند غیرانسانی مصداق بارز ناپدیدسازی قهری است که در ماهها و سالهای پیش نیز سابقهٔ زیادی در این حکومت داشته است.
در ادامهٔ همین روند سرکوبگرانه، حاکمان ستمکار ولایت فقیه هفتهٔ گذشته سه زندانی سیاسی قیام دی ۱۴۰۴ به اسامی ابراهیم دولتآبادی، مهدی رسولی و محمدرضا میری را در زندان وکیل آباد مشهد به دار آویختند. ما پیشتر در بیانیه کارزار، سه شنبه ۱۵ اردیبهشت، همراه با ذکر اسامی چند تن دیگر در مورد اعدام این سه زندانی سیاسی هشدار داده بودیم.
روز گذشته نیز یک زندانی دیگر به نام عرفان شکورزاده به اتهام جاسوسی در زندان قزلحصار اعدام شد.
در حال حاضر بسیاری از زندانیان سیاسی، بهویژه بازداشتشدگان اخیر، در خطر جدّی اعدام قرار دارند که از جمله میتوان به امیرمحمد زارع، محمدرضا عبداللهپور در زندان قزلحصار و علی پیشهور زاده در زندان لاکان رشت و زندانیان سیاسی بلوچ ادهم نارویی، فرشید حسنزهی، حسین شاهوزهی، نسیمه اسلامزهی، و سلیمان شهبخش اشاره نمود که در یک روند دادرسی ناعادلانه و غیرشفاف محاکمه شدهاند.
طی روزهای گذشته دستکم ۱۰۰ نفر از بازداشتیهای قیام به بند ۳۷ واحد ۳ زندان قزلحصار منتقل شدهاند که با تراکم و کمبود امکانات اولیه زیستی مواجهاند که اکثر آنها نیز با اتهامهای سنگین روبهرو هستند و جانشان در معرض خطر جدّی قرار دارد.
طبق اعلام رسانههای حکومتی، حکومت مستبد و جنایتکار اموال دهها تن از شهروندان معترض را مصادر کرده و با این اشکال متنوع سرکوب و اعدامهای کمسابقه در پی ایجاد فضای رُعب و وحشت در جامعه است تا شاید چندی به بقای خودش بیفزاید. اما مقاومت و ایستادگی مردم و جوانان دلاور ایران در خیزشها و زندانها ثابت کرده که این حکومت محکوم به رفتن و آزادی و برابری بیش از همیشه نزدیک است.
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» نیز در همراهی با پایداری مردم شریف ایران تا لغو مجازات اعدام و آزادی ایران با تمام توان میایستد. این کارزار اکنون به نماد مقاومت تبدیل شدهاست.
هر روز از کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» روز زنده ماندن وجدان جمعی است، روزهایی که [این کارزار] سکوت مرگبار را میشکند تا فریاد «زندگی» را به گوش جهانیان برساند.
ما اعضای این کارزار باور داریم که عدالت واقعی در سولههای اعدام متولد نمیشود، بلکه در قلب بیدار، در آموزش، و در دادگاههای عادلانه شکوفا میشود.
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» سهشنبه ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵ در هفته صد و بیستم در ۵۶ زندان زیر در اعتصاب غذا میباشد:
زندان اوین (بندهای زنان و مردان)، زندان قزلحصار (واحدهای ۲و۳و ۴)، زندان مرکزی کرج، زندان فردیس کرج، زندان تهران بزرگ، زندان قرچک، زندان خورین ورامین، زندان چوبیندر قزوین، زندان اهر، زندان اراک، زندان لنگرود قم، زندان خرم آباد، زندان بروجرد، زندان یاسوج، زندان اسد آباد اصفهان، زندان دستگرد اصفهان، زندان شیبان اهواز، زندان سپیدار اهواز (بند زنان و مردان)، زندان نظام شیراز، زندان عادل آباد شیراز(بند زنان و مردان)، زندان فیروزآباد فارس، زندان دهدشت ، زندان زاهدان (بند زنان و مردان)، زندان برازجان، زندان رامهرمز، زندان بهبهان، زندان بم، زندان یزد(بند زنان و مردان)، زندان کهنوج، زندان طبس، زندان مرکزی بیرجند، زندان مشهد ،زندان گرگان، زندان سبزوار، زندان گنبدکاووس، زندان قائمشهر، زندان رشت (بند مردان و زنان)، زندان رودسر، زندان حویق تالش، زندان ازبرم لاهیجان، زندان دیزل آباد کرمانشاه، زندان اردبیل، زندان تبریز، زندان ارومیه، زندان سلماس، زندان خوی، زندان نقده، زندان میاندوآب، زندان مهاباد، زندان بوکان، زندان سقز، زندان بانه، زندان مریوان، زندان سنندج، زندان کامیاران و زندان ایلام
هفته صد و بیستم
سهشنبه ۲۲ اردیبهشت ۱۴۰۵