عکس آرشیوی: تصویری از فعالان کارگری در تظاهرات روز جهانی کارگر. اول ماه مه ۲۰۱۹ عکس از GEORGES GOBET / AFP
جمعه ۱۱ اردیبهشت ۱۴۰۵
روز جهانی کارگر در حالی فرا رسید که به گفتهٔ فعالان سندیکاها و اتحادیههای کارگری، قدرت خرید کارگران متأثر از جنگ جاری در غرب آسیا شده و هزینههای زندگی آنان افزایش یافته است. کنفدراسیون اتحادیههای کارگری اروپا میگوید که کارگران حاضر به پرداخت «هزینههای جنگ» دونالد ترامپ در غرب آسیا نیستند. در آمریکا نیز فعالان مخالف سیاستهای دونالد ترامپ برای راهپیمایی و تحریم سیاستهای ترامپ برنامهریزی کردند.
فعالان در سراسر جهان روز جمعه اول ماه مه (۱۱ اردیبهشت) در حالی در راهپیمایی روز جهانی کارگر شرکت میکنند که برقراری صلح، افزایش مزدها، و بهبود شرایط کاری از خواستهای اصلی آنان است.
در همین حال، افزایش هزینههای زندگی مرتبط با درگیریهای غرب آسیا از موضوع اصلی تظاهرات روز جمعه است.
پیش از آغاز تظاهرات اول ماه مه، کنفدراسیون اتحادیههای کارگری اروپا که نمایندهٔ ۹۳ سازمان و سندیکا و اتحادیهٔ کارگری در ۴۱ کشور اروپایی است اعلام کرد که «کارگران از پرداخت هزینهٔ جنگ دونالد ترامپ در غرب آسیا خودداری میکنند. راهپیماییهای روز جمعه نشان میدهد که کارگران دست روی دست نخواهند گذاشت و شاهد نابودی شغل و استانداردهای زندگیشان نخواهند بود.»
در همین حال، خبرگزاری آسوشیتدپرس نیز گزارش داد که در آمریکا نیز فعالان مخالف سیاستهای رئیسجمهور دونالد ترامپ برای راهپیمایی و تحریم سیاستهای ترامپ برنامهریزی کردند.
افزایش قیمت انرژی و هزینههای زندگی
فیلیپین ازجمله کشورهایی است که از افزایش قیمت سوخت بهعلت جنگ جاری در غرب آسیا متأثر شده است. سازماندهندگان اعتراضها در مانیل، پایتخت فیلیپین، میگویند که در راهپیمایی روز جهانی کارگر جمعیت زیادی شرکت میکنند.
آنان به آسوشیتدپرس گفتهاند که «بهدلیل افزایش بیپیشینهٔ قیمت سوخت، فریاد بلندتری برای افزایش مزدها و حمایتهای اقتصادی مطرح خواهد شد.»
در اندونزی، پاکستان، و شماری از کشورهای دیگر نیز سندیکاها و اتحادیههای کارگری دربارهٔ تشدید فشارهای اقتصادی هشدار دادهاند.
تظاهرات در سراسر جهان
در روز جهانی کارگر امسال، اعتراضها از سئول گرفته تا جاکارتا، استانبول، و بیشتر پایتختهای اتحادیهٔ اروپا و نیز شهرهای سراسر آمریکا برنامهریزی شده است.
در فرانسه، اتحادیهها با شعار «نان، صلح، و آزادی» خواستار تظاهرات در پاریس و شهرهای دیگر شدهاند. این اتحادیهها نگرانیهای روزمرهٔ کارگران را به درگیریهای جاری در اوکراین و خاورمیانه ارتباط دادهاند.
در همین حال، امسال در فرانسه بحث داغی دربارهٔ تعطیلی اجباری اول ماه مه راه افتاده است. هرچند تعطیلات اول ماه مه محافظتشدهترین تعطیل عمومی در آن کشور است، اما گفتمانی پیرامون اینکه آیا باید به کارگران اجازهٔ کار در این روز داده شود نیز آغاز شده است.
پیشنهاد قبلی پارلمان برای گسترش کار در این روز با اعتراضهای جدّی اتحادیهها و سیاستمداران چپگرا روبهرو شده است. اتحادیههای کارگری در بیانیهای مشترک اعلام کردند که «به روز اول ماه مه دست نزنید.»
دولت نیز در رویارویی با این جنجال لایحهای را ارائه کرده که در آن به افرادی که در نانواییها و گلفروشیها کار میکنند اجازهٔ کار داده شده است. در فرانسه مرسوم است که در روز اول ماه مه بهعنوان نمادی از اقبال خوب، گل سوسن هدیه میدهند.
فراخوان تظاهراتهای خیابانی و تحریم در آمریکا
در آمریکا، هرچند روز کارگر تعطیل کشوری نیست، اما فعالان و اتحادیههای کارگری در سراسر آن کشور اعتراضهای خیابانی سازماندهی کردهاند.
ائتلاف گروههای فعال و اتحادیههای کارگری موسوم به «روز کارگر قوی» از مردم خواست که با عنوان «کارگران بر میلیاردرها برتری دارند» اعتراض کنند.
سازماندهندگان همچنان با ابراز مخالفت با سیاستهای ترامپ، هزاران برنامه را در روز جهانی کارگر در سراسر کشور فهرست کردهاند و بهدنبال خاموشی اقتصادی از راه «نه مدرسه، نه کار، نه خرید» هستند.
این خواستها شامل وضع مالیات بر ثروتمندان و پایان دادن به سرکوب مهاجرت در دولت ترامپ است.
پیشینهٔ روز جهانی کارگر
روز جهانی کارگر به بیش از یک قرن پیش و به دورهای محوری در تاریخ کارگری آمریکا بازمیگردد.
در دهه ۱۸۸۰، اتحادیهها از طریق اعتصابها و تظاهرات خواستار هشت ساعت کار در روز شدند. در ماه مه ۱۸۸۶، تجمعی در شیکاگو هدف یک انفجار مرگبار بمب قرار گرفت و پلیس نیز به آن با شلیک گلوله پاسخ داد. چندین فعال کارگری، که بیشتر آنها مهاجر بودند، به جرم توطئه و اتهامهای دیگر محکوم و چهار نفر نیز اعدام شدند.
اتحادیهها سپس اول ماه مه را بهعنوان روز بزرگداشت کارگران تعیین کردند. یک بنای یادبود نیز در میدان هِیمارکت شیکاگو با کتیبهای که روی آن نوشته شده است «تقدیم به همهٔ کارگران جهان» نصب شده است.