مجتبی نجفی
پنجشنبه ۲۰ فروردین ۱۴۰۵
پهلوان رسول خادم، همان سوگوار قربانیان دی، همان که بسیار تلاش کرد رنج نادیده شدگان و خستگان در کورترین نقطه از خاک وطن دیده شود، این بار با همراهی جمعی از ورزشکاران همدرد کودکان قربانی موشک آمریکایی در میناب شد تا در سکوت بسیاری از سلبریتیها نشان دهد اصل ملیگرایی بر قاعدهٔ «حرمت به خون شهروند» ایرانی است و سوگوار قربانی دیماه سوگوار قربانی جنگ اسفند هم است و آنچه که زشت است «ملیگرایی گزینشی» است.
ملیگرای گزینشی عزادار بهحق کشتهشدهٔ دیماه است، اما در مورد کودک مینابی سکوت یا بیتوجهی میکند، همچنانکه بسیاری بر کشتهشدگان دیماه سوگواری نکردند، اما بر کشتههای جنگ صدای بلند دارند. ملیگرایی اصیل هر دو را پاس میدارد و نام هم قربانی جنگ و هم قربانی استبداد را یاد میکند تا اصل خشونت چه در قالب استبداد، چه در قالب جنگ، نفی و طرد شود. و اینجاست که باز هم گفتمان سرافراز «نه جنگ، نه دیکتاتوری، آری به صلح، دموکراسی و آزادی» سر برمیآورد و بر محوریت حقوق شهروندی تأکید میکند تا به استفادهکنندگان ابزاری از خون شهروند ایرانی یادآوری کند که جان انسان ابزار نیست، عدد نیست، وسیلهٔ تحقق آمال ایدئولوژیک یا عمل جراحی تو نیست. و این پندی است گرانبها نهفقط به اصحاب قدرت در ایران، که به میدانداران بخشی از اپوزیسیون، که هر جان یک جهان است، نه نردبان رسیدن به قدرت، و نه ابزار چسبیدن به قدرت.
برگرفته از کانال تلگرامی نویسنده