سهشنبه ۲۶ اسفند ۱۴۰۴
«شبکهٔ کمک»، مجموعهای از نهادها و داوطلبان مدنی، با انتشار نامهای سرگشاده خطاب به تشکلهای مدنی بینالمللی، شبکههای صلحطلب، و سازمانهای ضدّجنگ خواستار همبستگی جهانی برای حمایت از غیرنظامیان در ایران و پیگیری تحقیقات مستقل دربارهٔ حملههای اخیر شد. این شبکه تأکید کرده است که تداوم حمله به زیرساختهای غیرنظامی پیامدهای انسانی و حقوقی گستردهای دارد.
این شبکه، که متشکل از نهادها و داوطلبان مدنی است، با تأکید بر دفاع از «زندگی، صلح، و کرامت انسانی» اعلام کرد که در روزها و هفتههای اخیر زیرساختهای غیرنظامی و حیاتی در ایران هدف مجموعهای از حملههای نظامی «آشکارا غیرقانونی» قرار گرفته است.
بهنقل از این نامه، تاکنون بیش از ۲۱٬۷۲۰ منطقهٔ غیرنظامی مورد حمله قرار گرفته و ۱۶۰ مرکز درمانی، ۶۹ مدرسه، ۱۶ مرکز هلالاحمر، و ۲۱ واحد امداد و نجات تخریب شدهاند یا بهشدت آسیب دیدهاند. در این نامه همچنین در مورد حملههای مکرر به نهادهای انتظامی و خدمات عمومی و تأثیر آن بر «ایمنی و ثبات اجتماعی» هشدار داده شده است.
فاجعهٔ مدرسه میناب؛ «زلزلهای بر وجدان جهانی»
شبکه کمک یکی از دردناکترین رویدادها را «فاجعهٔ انسانی مدرسهای در میناب» توصیف کرده است، رخدادی که بهگفتهٔ این شبکه، در جریان حملهٔ مستقیم به یک مرکز آموزشی، بیش از ۱۶۰ دانشآموز و معلم جانشان را از دست دادند.
در این نامه آمده است که این فاجعه «قلب ملت ایران و وجدان جهانی را به لرزه درآورد» و ضرورت اقدام فوری جامعه بینالمللی برای توقف خشونت علیه کودکان و غیرنظامیان را دوباره برجسته کرد.
شبکه کمک در این بیانیه تأکید کرده است که تداوم این حملهها علاوه بر تهدید مستقیم جان شهروندان، باعث نابودی دستاوردهای تاریخی، فرهنگی، و زیرساختی کشور شده و میتواند «مصادیقی از نقض آشکار قواعد حقوق بشردوستانه و ذیل جنایت جنگی و جنایت علیه بشریت» تلقی شود.
در این نامه تصریح شده است که «هیچ ملاحظهٔ امنیتی یا سیاسی» نمیتواند توجیهکنندهٔ حمله به غیرنظامیان، دانشآموزان و بیماران باشد.
شبکه کمک با اشاره به فعالیت کنشگران مدنی، داوطلبان، و سازمانهای مردمنهاد در ایران اعلام کرده است که این گروهها ضمن مخالفت با هر نوع جنگافروزی، در حال مستندسازی نتایج و پیامدهای حملههای نظامی برای حفظ حقیقت و پیگیری پاسخگویی عاملان هستند، اما بدون «همبستگی و حمایت جامعهٔ مدنی جهانی» این تلاشها به نتایج مؤثر نخواهد رسید.
این شبکه در پایان نامهاش مجموعهای از خواستها را از سازمانها و شبکههای صلح و عدالت اجتماعی در سطح بینالمللی مطرح کرده است، از جمله:
- ۰ اطلاعرسانی گسترده دربارهٔ ابعاد انسانی، حقوقی و زیستمحیطی حملههای اخیر
- ۰ درخواست تحقیقات مستقل بینالمللی دربارهٔ حمله به غیرنظامیان، بهویژه فاجعهٔ مدرسه میناب، و انتشار نتایج آن
- ۰ حمایت از نهادهای مدنی و مدافعان حقوق بشر در ایران از طریق پیوندها و همکاریهای بشردوستانه
- ۰ فشار بر دولتها و نهادهای بینالمللی برای پایبندی به اصول حقوق بینالملل از جمله تفکیک میان هدفهای نظامی و غیرنظامی، رعایت تناسب در بهکارگیری قوه قهریه، و تضمین سازوکارهای پاسخگویی
- ۰ تجدید تعهد جهانی به صلح پایدار مبتنی بر ترک خصومت، عدالت، کرامت انسانی، مخالفت با منطق جنگ و خشونت، و کمک به تسریع پایان تجاوز
در بخش پایانی این نامه آمده است که در چنین برههای، «سکوت و بیتفاوتی نه یک موضع، بلکه شکلی از مشارکت در رنج و ویرانی است.» شبکهٔ کمک ابراز امیدواری کرده است که اتحاد و صدای مشترک جامعهٔ مدنی جهانی بتواند مانع گسترش خشونت، حامی غیرنظامیان، پاسدار حقیقت، و تسهیلکنندهٔ مسیر صلح و عدالت باشد.
برگرفته از رادیو زمانه