دوشنبه ۲۵ اسفند ۱۴۰۴
کنشگران سیاسی و مدنی ایرانی در بیانیهای مشترک اعلام کردند در شرایط جنگی کنونی، «مقاومت در برابر تجاوز خارجی و حفظ جان شهروندان» باید در اولویت قرار گیرد.
گروهی متشکل از ۶۱ کنشگر سیاسی و مدنی ایرانی با انتشار بیانیهای مشترک دربارهٔ پیامدهای جنگ و تحولات سیاسی کشور اعلام کردند که در شرایط جنگی کنونی، اولویت اصلی باید مقابله با تجاوز خارجی و جلوگیری از آسیب دیدن بیشتر مردم و زیرساختهای کشور باشد.
در این بیانیه، که به امضای چهرههایی چون کاظم کردوانی، محسن کدیور، بهروز خلیق، محمدرضا نیکفر، محسن نامجو، و منصوره شجاعی رسیده است، تأکید شده است که با گذشت بیش از دو هفته از حملهٔ نظامی آمریکا و اسرائیل، پیامدهای مخرب جنگ برای مردم ایران آشکار شده است.
متن کامل بیانیه به شرح زیر است:
مردم ستمدیدهٔ ایران،
با گذشت بیش از دو هفته از تجاوز نظامی دولتهای آمریکا و اسرائیل به کشورمان پیامدهای مرگآور و ویرانگر جنگ برای ملت و میهن روشن شده، پردهٔ رسوایی نجات از طریق ارتشهای خارجی بهصورت کامل افتاده است. به مقصود خود برای پیروزی سریع نرسیدهاند و اینک دو خط موازی را پی گرفتهاند: «تسریع امر تخریب زیرساختهای کشور و تضعیف موقعیت راهبردی ایران» و «فراهم کردن امکانهای آشوب در شهرها». پسر شاه سابق جزو وسائل آشوبگری و آسیبزنی به مردم است.
ما امضاکنندگان، که همگی از مخالفان جمهوری اسلامی بوده و سالها برای تغییر این حکومت خودکامه، واپسگرا، ضدتوسعه، و مردمستیز مبارزه کردهایم، معتقدیم خیابان از آن مردم باید باشد، اما در شرایط جنگی و هنگامی که میهن ما مورد تجاوز نظامی کشورهای بیگانه قرار گرفته، فعلاً مقاومت در برابر تجاوز خارجی و حفظ جان شهروندان و ثبات و امنیت کشور اولویت دارد. ما از آن دسته از نیروهای مردد مشفقانه میخواهیم که به اولویتهای کشور در این مقطع حساس توجه کنند. به نظر ما باید پای میهن ایستاد و اجازه نداد تا تبدیل به زمین سوخته شود. همچنین، باید مراقب بود که متجاوزان میهن نتوانند با غبارآلود کردن فضا و فریبکاری عدهای از شهروندان ایرانی را بازیچهٔ مقاصد خود کنند. به نظر ما، شایسته است تا با توجه به موازین ملی و انسانی در برابر نقشههای طراحیشدهٔ داخلی و خارجی برای کشاندن ایران به جنگ داخلی هوشیار بود.
ایران میهن ما است، سرزمین مادری و پدری که به ما ارث رسیده و ما موظفیم که در حفظ خودمختاری ملی و هویت مستقل کلیت و ترکیب تاریخی غنابخش مردمان آن کوشیده و آن را تحویل نسلهای بعدی بدهیم. نسلهای مختلف اقوام ایرانی در طول تاریخ کهن پای دفاع از خاک و سرزمین خود محکم و استوار ایستادهاند.
ما بر این باوریم که تنها شهروندان ایرانی حق مشارکت در تعیین امور سیاسی آن را دارند. سعادت و شکوفایی ایران و تحقق مطالبات تاریخی ملت از مسیر سیاسی و مدنی میگذرد، نه نظامیگری و مداخلهٔ خارجی دولتهای بیگانهای که حتی دغدغهٔ شهروندان کشورهای خودشان را ندارند. پایان جمهوری اسلامی باید به دست مردمان ایران و از طریق سیاست رقم بخورد. ما چنین توانی را در جنبش اعتراضی مردم ایران میبینیم که ضرورت دارد تا در ادامهٔ دستاوردهای جنبش انقلابی «زن، زندگی، آزادی» جریان پیدا کند.
میدانیم و میدانید که جمهوریاسلامی یکی از جنایتکارترین حکومتهای کنونی دنیا است. این حکومت نهتنها با تصورات خاماندیشانهٔ موجود در فراخوانهای عدهای در خارج از کشور به درگیریهای خیابانی نهتنها صحنه را ترک نمیکند، بلکه از شرایط جنگی بهرهبرداری خواهد کرد تا حاضران در اعتراضهای خیابانی را تحت عنوان «عامل دشمن» بیرحمانهتر از قبل مورد برخوردهای مرگبار قرار دهد. در عین حال، ما به مقامات سیاسی، نظامی، و امنیتی جمهوری اسلامی هشدار میدهیم که تحت هیچ شرایطی حق شلیک به معترضان خشونتپرهیز و سرکوب آنها را ندارند و اگر چنین اتفاقی بیفتد، بهمنزلهٔ جنایت دیگری خواهد بود که در کارنامهٔ سیاه آنها ثبت خواهد شد و دیر یا زود زمان پاسخگوییشان فراخواهد رسید.
اکنون اولویت آن است که این جنگ ویرانگر هرچه زودتر تمام شود و صلحی پایدار به دست آید. گذار از جمهوری اسلامی به دموکراسی، سکولاریسم، حاکمیت ملی، توسعهٔ پایدار، رفاه همگانی، و عدالت باید با جدیّت بعد از جنگ و اطمینان از حفظ موجودیت سرزمینی ایران و استقلال کشور پی گرفته شود. حضور در خیابان و کنشگری اعتراضی قواعد و تکنیکها و قانونمندیهای خودش را دارد که باید حسابشده و با رعایت موازنهٔ قوا به کار گرفته شود. بهرهمندی از حمایتهای بینالمللی هم اصول خودش را دارد که متفاوت با تبدیل شدن به ابزار دست نیروهای خارجی است.
بعد از پایان جنگ و خنثی شدن نقشهٔ تبدیل کردن مردم ایران به پیادهنظام ارتشهای خارجی، ضرورت دارد که مسئولیت دو دسته از نیروهای جنگطلب را گوشزد کرد. نخست جنگطلبان در حکومت که با حمایت از سیاست خارجی تهاجمی و ضد منافع ملی و خطاهای محاسبه کشور را بهسمت رویاروییهای خطرناک نظامی بردند، و نیز کسانی که از سر خشم راه نبرده به تفکر سنجیده و آن گروههای وابستهای که مشوق حملهٔ نظامی به کشور شدند.
زنده باد ایران
زنده باد آزادی
زنده باد ملت متحد و متکثر ایران
فهرست امضاکنندگان به ترتیب حروف الفبا
الف-(١۶-١) هادی آقازری، یاشار ابراهیمزاده، احسان ابری، مهرداد احسانی پور، آزاده اخلاقی، محسن ارانی، کمال ارس، کورش استکی، روزبه اسکندری، دانیال اصغرنیا، حسن اعتمادی، رشید افخمی، علی افشاری، مریم افشاری، امید اقدمی و پویا ایفایی
ب– (٢٠-١٧) رحیم باجغلی، عطیه بختیار، هانیه بختیار و سعید برزگر
پ– (٢١) میثاق پارسا
ت– (٢٢) علی تارخ
ج– (٢٣) محمود جعفری
ح– (٢۵-٢۴) اشکان حکمتخواه و زینب حمیدی
خ– (٢٧-٢۶) اسماعیل خطایی و بهروز خلیق
د- (٢٨) محسن دهقان
ر– (٣٠-٢٩) فواد رجبپورو رضا روزیخواه
س– (٣٣-٣١) بهروز ستوده، حمید سرمدی و صفا سلطان قرایی
ش– (٣٨-٣۴) صادق شجاعی، منصوره شجاعی، ساسان شرفی، احمد شریفی و صالح شمس
ط– (٣٩) ساهره طریفی
ع-(۴٢-۴٠) حمید عصار، رضا علیپور و مجید عینیان
ف– (۴۵-۴٣) علی فاتحی، فرید فرهنگ و کیوان فروزان
ک– (۴٧-۴۶) محسن کدیور و کاظم کردوانی
گ– (۴٨) رضا گوهرزاد
ل– (۴٩) مزدک لیماکشی
م– (۵۴-۵٠) فرشید مجاور حسینی، ولنتاین مقدم، شاهین مقرب، جواد ملکانی، مهران میرفخرائی
ن– (۵٨-۵۵) محسن نامجو، آرسن نظریان، مهرداد نمازی و محمدرضا نیکفر
ه– (۵٩) نادر هاشمی
و– (۶٠) حمیده وفاکیش
ی– (۶١) آرش یوسفی