محمد مالجو
محمد مالجو
چهارشنبه ۲۰ اسفند ۱۴۰۴
در چشمانداز سیاست امروز ایران، دو قطبِ بهظاهر آشتیناپذیر، یکی هستۀ سختِ جمهوری اسلامی و دیگری اردوگاه پادشاهیخواهان، چنان در نسبت با یکدیگر شکل گرفتهاند که گویی هر یک آینۀ دیگری است. نفرتی که این دو از هم مینمایانند واقعی است، اما کارکرد سیاسیشان، به طرزی متناقضنما، هر کدام به بقای دیگری نیرو میبخشد.
پادشاهیخواهان با اصرار بر براندازیِ تمامعیار و زبانی آکنده از کین و انتقام عملاً نزاع با جمهوری اسلامی را از سطح رقابت سیاسی به مرتبۀ جنگی وجودی ارتقا دادهاند، جنگی که در آن هیچ روزنهای برای اصلاح یا مصالحه یا گذار تدریجی باقی نمیماند.
در سوی دیگر، هستۀ اصلی قدرت [جمهوری اسلامی] نیز با استمرار همان خط رهبری پیشین و با بازتولید منطق امنیتی عملاً صحنۀ سیاست را چنان سامان میدهد که پادشاهیخواهی یگانۀ گفتمانی جلوه کرده است که نفرتی تمامعیار از نظام موجود را نمایندگی میکند. در نتیجه، طیفی از نیروهای اجتماعی و سیاسی که سرشار از خشم و انزجار از جمهوری اسلامیاند، اما افق سیاسی روشنی ندارند، بهتدریج در مدار همین گفتمان پهلویخواهانه جذب میشوند.
بدینترتیب، آنچه در ظاهر تقابلی آتشین مینماید، در ژرفای خود نوعی همزیستی متناقض است: دو قطبِ مخالف که با هیاهوی نفرت عملاً مرزهای یکدیگر را تثبیت میکنند و، با بازتولید متقابل، میدان سیاست ایران را در دوگانۀ تنگ و فرساینده محبوس نگاه میدارند.
از کانال تلگرام نویسنده