جمعه ۱۷ بهمن ۱۴۰۴
به گزارش شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان، اتحادیه آموزش آلمان (GEW)، نامهای با عنوان «اعتراض فوری به کشتارهای گسترده، ناپدیدسازیهای قهری، و نقضهای نظاممند حقوق بشر در ایران» خطاب به سفیر فوقالعاده جمهوری اسلامی ایران در کشور آلمان نوشته است. این نامه در چارچوب همبستگی بینالمللی جنبش معلمان و در امتداد اقداماتی است که طی آن اتحادیههای آموزشی مختلف د ر سراسر جهان با ارسال نامه به سفیران و دیگر نمایندگان جمهوری اسلامی ایران به تشدید سرکوب، خشونت دولتی، و نقض سیستماتیک حقوق بشر، از جمله بازداشت و زندانیکردن معلمان و فعالان صنفی، اعتراض کرده و خواستار پاسخگویی شدهاند.
اتحادیه آموزش و علوم آلمان (GEW) تیمی قدرتمند متشکل از تقریبا ۲۸۰٬۰۰۰ نفر است که در حرفههای آموزشی و علمی در مدرسهها، مهدکودکها، دانشگاهها و دیگر مؤسسات آموزشی فعالیت میکنند.
متن این نامه چنین است:
عالیجناب،
اینجانب به نمایندگی از اتحادیهٔ آموزش آلمان (GEW) این نامه را برای ابراز خشم عمیق، محکومیت قاطع، و نگرانی جدّی خود از وضع فاجعهبار حقوق بشر در ایران به حضورتان مینویسم. آنچه امروز در جریان است سرکوبی سازمانیافته، بیوقفه، و خونین علیه مردمی است که برای مطالبهٔ زندگی، کرامت، و آزادی به خیابانها آمدهاند.
گزارشها و تصاویر محدودی که علیرغم قطع سراسری اینترنت منتشر شدهاند از خشونتی بیسابقه و آشکار پرده برمیدارند: پیکرهای بیجان شهروندان در خیابانها؛ خانوادههایی که در میان اجساد بهدنبال فرزندان، همسران، و عزیزانشان میگردند؛ و مردمی که تنها راه اطلاع از سرنوشت بستگانشان دیدن همین تصاویر است. این تصاویر رخدادهایی پراکنده نیستند، بلکه بازنمایی واقعیتی هستند که عامدانه پنهان شده است.
گزارشهای موثق نشان میدهد که مقامات ایرانی برای تحویل دادن پیکر جانباختگان از خانوادهها مبالغ هنگفتی مطالبه میکنند و حتی هزینهها را بر اساس تعداد گلولههایی که به بدن قربانیان شلیک شده محاسبه مینمایند. این اقدام نقض آشکار کرامت انسانی است و مرگ را به ابزاری برای سرکوب و اخاذی بدل میکند.
در چنین فضای سرکوبگری، عبدالله رضایی، عضو هیئت اجرایی شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران (CCITTA) و عضو هیئتمدیرهٔ انجمن صنفی معلمان هرسین، بازداشت شده است. همزمان، شمار زیادی از فعالان صنفی معلمان، از جمله رضا مسلمی و بسیاری دیگر در سراسر کشور صرفاً بهدلیل دفاع از حقوق معلمان و مطالبه عدالت اجتماعی بازداشت شدهاند.
همزمان، هزاران نفر بازداشت شدهاند؛ بسیاری از آنان تحت شکنجههای شدید و اعترافگیری اجباری قرار دارند که زمینهساز صدور احکام سنگین، از جمله اعدام، میشود. شمار بسیار زیادی از شهروندان ناپدید شدهاند؛ خانوادهها هیچ اطلاعی ندارند که عزیزانشان زندهاند، کشته شدهاند، یا در بازداشتگاههای مخفی نگهداری میشوند. این ناپدیدسازیهای قهری جنایتی سنگین است و مستلزم توجه فوری جامعه بینالمللی است.
در عین حال، مقامات یک قطع طولانیمدت و گستردهٔ اینترنت را اعمال کردهاند. مردم قادر به تماس با عزیزانشان نیستند، سرنوشت بازداشتشدگان و ناپدیدشدگان نامعلوم مانده، و جهان به اطلاعات موثق درباره وضعیت کشور دسترسی ندارد. این قطع اینترنت، همراه با تهدید به اعدام و شکنجه، ابزاری عامدانه برای ایجاد ترس مطلق، کنترل جمعیت، و پنهانسازی جنایتهای حکومتی است. در چنین شرایطی، سطح خشونت علیه مردم ایران بیسابقه و نظاممند است و نیازمند اقدام فوری بینالمللی است.
ما بهصراحت خواستار موارد زیر هستیم:
۱. بازگرداندن فوری و کامل دسترسی به اینترنت و ارتباطات.
۲. توقف فوری کشتارها، بازداشتهای خودسرانه، و شکنجه.
۳. آزادی فوری و بیقیدوشرط عبدالله رضایی، رضا مسلمی، و همهٔ معلمان، دانشجویان، کودکان، و فعالان صنفی بازداشتشده.
۴. پایان دادن به ناپدیدسازیهای قهری و اعلام شفاف سرنوشت همهٔ افراد مفقود.
۵. دسترسی ناظران مستقل بینالمللی حقوق بشر به بازداشتشدگان.
۶. تضمین کامل حقوق بنیادین بازداشتشدگان، از جمله دسترسی به وکیل، مراقبت پزشکی کافی، و ارتباط منظم با خانوادهها.
۷. لغو فوری همهٔ احکام اعدام و پایان دادن به همهٔ محاکمهای سیاسی و نمایشی علیه اعضای جامعه مدنی، از جمله دانشجویان، معلمان، و فعالان کارگری.
اتحادیه آموزش آلمان انتظار دارد مقامات ایرانی در قبال این موضوع فوری اقداماتی سریع و قاطع انجام دهند. در همین حال، ما وضع فعالان صنفی معلمان در جمهوری اسلامی ایران را از نزدیک دنبال خواهیم کرد.
با احترام،
مایکه فینرن
رئیس اتحادیه آموزش آلمان
نایبرئیس سازمان جهانی آموزش
رونوشت: وزارت امور خارجه آلمان
سازمان جهانی آموزش