رضا خندان، فعال مدنی زندانی.
رضا خندان، فعال اجتماعی زندانی و همسر نسرین ستوده حقوقدان و فعال حقوق بشر، از درون زندان در اعتراض به قتلعام معترضان واکنش نشان داد. او نوشت:
ما همه بُهتزدهایم. این روزها در زندان توسط تنها روزنهٔ کوچک و محدودی که داریم از طریق تماس تلفنی با خانواده ذرهذره خبرهای هولناکی از قتلعام بسیار بسیار گستردهٔ مردم در خیابانهای شهرها و روستاهای کشور به گوشمان میرسد. تا به خود بیاییم و بزرگی و وسعت جنایات را درک و هضم کنیم، خبرهای هولناکتر و دهشتناکتری بر سرمان آوار میشود که قابل هضم نیستند. سانسور کامل و محدودیت کامل خبری موجب شده است همه کمکم به عمق فاجعه پی ببرند. با هر خبر جدید، شوک بزرگی به زندانیان وارد میشود.
اکنون هم که این یادداشت را مینویسم هنوز از ابعاد کامل جنایات رخ داده در اعتراضهای هفتههای اخیر خبر دقیقی نداریم. اما آنچه تا اینجا بهطور قطع مشخص شده است یکی از بیرحمانهترین، سهمگینترین، و خونبارترین کشتارها و سرکوبهای تاریخ اعتراضهای جهان در مدت کوتاهی بوده است. واژهها و کلمات بههیچعنوان گویای شدت و وسعت جنایت رخداده نیست. ما همه در بُهت و شوک عظیم ناشی از قتل وسیع و سیستماتیک در ایران هستیم.
در همدردی و همراهی با مجروحان ناشی از شلیک بیامان بر سر و صورت و چشمان مردمی هستیم که آسیبهای شدیدی دیدهاند. در بُهت از دست دادن نسلی هستیم که قرار بود آیندهٔ کشورمان را رقم بزنند. نسلی که هیچ امیدی به آینده نداشت. نسلی که تحقیر شده بود. نسلی که بهدنبال کرامت انسانی و یک زندگی معمولی بود.
جنایاتی که ظرف مدت کوتاهی رخ داد حتی بسیار فراتر از سرکوب اعتراضهایی بود که در حال انجام بود. این سرکوب نبود، بلکه تلاش برای خم کردن کمر ملت و برجا گذاشتن «زمین سوخته» بود که پیشتر وعده داده شده بود. ملتی که بهدنبال زندگی سعادتمند است.
ما و تمام شهروندان و فعالان حقوق بشر و وکلا باید خواستار تشکیل دادگاه ویژهٔ رسیدگی به جنایات علیه بشریت و تحقیق و رسیدگی و محاکمهٔ تمام کسانی باشیم که در این کشتار و سرکوب دست داشتهاند.
در آخر، همدردیام را با خانوادههایی که داغدار فرزندان و عزیزانشان هستند و هزاران هموطنی که آسیبهای جبران ناپذیری را متحمل شدهاند اعلام میکنم و برای مردم عزیزمان روزهای شکوهمند توأم با آزادی و کرامت انسانی آرزو میکنم.
رضا خندان
۵/بهمن/ ۱۴۰۴
زندان اوین