دوشنبه ۶ بهمن ۱۴۰۴
یاد عزیزان از دسترفته گرامی باد.
نابود باد بندگی، زنده باد زندگی.
خواستِ ما بندگی نیست.
خواستِ ما زندگی است.
روزهای سختی را میگذرانیم. سایهٔ مرگ هنوز از سرمان کنار نرفته و جانهای بسیاری از ما گرفته شده است. به خودمان تسلیت میگوییم، برای جانهای از دسترفته، برای شیون مادران و پدران، برای خواهران و برادران بهتزدهای که در میان گلهای پرپرشده بهدنبال عزیزانشان میگردند.
دلهایمان گرفته، صداهایمان در بغض گم شده، و ناباورانه به آنچه رخ داده مینگریم. جانهای شیرینی که رفتند، باور کنید که زندگی حق ماست.
ما مخالف هر آن چیزی هستیم که خود را برتر از دیگران میداند،
مخالف بندگی،
مخالف فقر،
مخالف تبعیض،
مخالف نابرابری، ستم، و استثمار،
مخالف سرکوب، زندان و اعدام و اختناق،
مگر ما چه میخواهیم؟ داشتن آزادی و خواست رفاه عمومی و همگانی جرم است؟
مگر خواست بهداشت و درمان رایگان جرم است؟
مگر تحصیل رایگان و همگانی جرم است؟
مگر داشتن حق کار جرم است؟
مگر داشتن مسکنِ مناسب جرم است؟
آیا داشتن جامعهای که زن و مرد، در کنار هم و با هم، آزاد باشند و از حقوق برابر برخوردار شوند جرم است؟
آیا گفتنِ اینکه همهٔ ما انسان هستیم و نباید نعمتها و ثروتهای موجود در اختیار عدهای خاص قرار گیرد جرم است؟
آیا داشتن عقیده و اندیشه جرم است؟
ما حق داریم زندگی کنیم و هیچکس حق ندارد ما را بندهٔ خود کند.
یاد عزیزان از دسترفته گرامی باد.
نابود باد بندگی، زنده باد زندگی.
خواستِ ما بندگی نیست.
خواستِ ما زندگی است.