دکتر نورایمان قهاری، روانشناس
یکشنبه ۵ بهمن ۱۴۰۴
یائل دنیلی روانشناس بالینی، پژوهشگر، و فعال بینالمللی در حوزهٔ رواندرمانی آسیبدیدگان فجایع جمعی مانند نسلکشی، شکنجه، جنگ، و بهویژه هولوکاست است. او تأکید میکند که زبانی که برای توصیف نسلکشی و جنایتهای جمعی به کار میرود دارای بار روانی و اخلاقی عمیقی است.
برای بازماندگان هولوکاست گفتن اینکه عزیزانشان «مُردهاند» حقیقت ماجرا را تحریف و محو میکند، زیرا آنها بهعمد، سازمانیافته، و با قصد قبلی به قتل رسیدند. استفاده از واژگان دقیق و صریح مانند «قتل» باعث میشود قربانیان محترم شمرده شوند، بیعدالتی به رسمیت شناخته شود، و اندوه بازماندگان تأیید گردد.
دنیلی معتقد است که استفاده از واژههای ملایم میتواند رنج را خاموش کند و انکار را تداوم بخشد، در حالی که نامیدن واقعیت بهدرستی برای التیام، یادبود، و عدالت امری حیاتی است.
به همین ترتیب، در مواجهه با کشتار مردم در دی ۱۴۰۴ در ایران نیز وظیفهٔ اخلاقی و انسانی ماست که حقیقت را بیپرده و صریح بیان کنیم؛ نه «جان باختن»، بلکه به قتل رسیدن بهدست حکومت حقیقت ماجراست. از منظر روانی و اخلاقی، و با هدف به رسمیت شناختن اندوه بازماندگان، ثبت حقیقت در حافظهٔ تاریخی، و پافشاری بر تحقق عدالت، بر ماست که برای محترم شمرده شدن جانهای از دسترفته بیعدالتی را بهدرستی و با واژگان دقیق نامگذاری کنیم.
برگرفته از کانال تلگرام نویسنده