مهدی حسن، روزنامهنگار مستقل کنونی و همکار سابق الجزیره، گاردین، اماسانبیسی، و دیگر سرویسهای خبری.
مهدی حسن – روزنامهنگار
ترجمهٔ حبیب مهرزاد – اندیشهٔ نو
دوشنبه ۲۹ دی ۱۴۰۴
حتماً این اصطلاح را شنیدهاید: «راه رفتن و آدامس جویدن همزمان». کنایه از توانایی فکر کردن به چند چیز یا انجام دادن چند کار همزمان.
اما ما در رسانهها به اندازهٔ کافی این کار را نمیکنیم. در واقع، در عصر کنونیِ شبکههای اجتماعی آکنده از خشم و تیترهای برانگیزاننده و کلیکخور و به آبوآتش زدن برای سوار شدن بر موج الگوریتمها، فقط یا راه میرویم یا آدامس میجویم. اما همزمان هر دو کار را نمیکنیم. خیر، برای دقت و ظریفکاری، احتیاط، اختلافنظر و داشتن دو دیدگاه متفاوت دربارهٔ یک موضوع- همزمان- جایی نیست.
اما در مورد ایران، که اکنون یکی از بزرگترین موضوعهای خبری جهان است، میخواهم که بتوانیم هم راه برویم و هم آدامس بجویم، چون الآن بهخصوص خیلی از ایرانیان خارج از کشور هستند که میگویند دنیا باید کشتار معترضان ایرانی بهدست حکومت بیرحم ایران را محکوم کند.
و عدهٔ زیادی هم هستند، از جمله در چپها، که میگویند دنیا باید با دخالت اسرائیل و تلاشهای آمریکا برای تغییر رژیم در ایران مخالفت کند.
و حرف من این است که میتوانیم هر دو کار را کنیم.
به دوستانم در میان چپها میگویم: انکار قساوتی که علیه معترضان ایرانی رخ میدهد، که بسیاریشان غیرمسلح و خشونتپرهیزند، انکار اینکه صدها معترض، اگر نگوییم هزاران معترض، با شلیک تیر کشته شدهاند، مسخره است. نمیتوان گزارشهای شاهدان عینی از کشتارهای جمعی، نقص عضو، و شکنجه را نادیده گرفت. نمیتوان ویدئوهای تأییدشدهای را نادیده گرفت که از ایران میرسد و اجساد ردیفشده در بیمارستانها و سردخانهها را نشان میدهد. نمیتوان شواهدی را که عفو بینالملل جمعآوری کرده است نادیده گرفت که حاکی از آن است که نیروهای امنیتی ایران «بارها با تفنگ و ساچمههای فلزی به سر و تنهٔ معترضان غیرمسلح شلیک کردهاند». و اگر میخواهید سازمانهایی مانند عفو بینالملل را به بهانهٔ «سوگیری» کنار بگذارید، پس میان شما و دولت اسرائیل چه فرقی است؟ ببخشید، ولی نمیتوانید فقط گزارشهای حقوق بشریِ دلخواه خودتان را باور کنید.
و به دوستانم در میان ایرانیان خارج از کشور میگویم که شما هم نمیتوانید انتظار داشته باشید که بقیهٔ ما تلاشهای آشکار اسرائیل برای تحریک خشونت و تغییر رژیم در ایران را نادیده بگیریم که خود اسرائیلیها هم حتی پنهان نمیکنند. حساب فارسی موساد (FCI) در ۲۹ دسامبر [۸ دی] بهصراحت خطاب به معترضان ایران گفت: «ما با شماییم. نهفقط از راه دور و در حرف، بلکه در میدان.» و همین چند روز پیش هم یک خبرنگار برجستهٔ اسرائیلی در شبکهای طرفدار نتانیاهو گفت: «عوامل خارجی در حال مسلح کردن معترضان ایران با سلاح گرماند، برای همین هم صدها نفر از نیروهای رژیم کشته شدهاند. هر کسی آزاد است حدس بزند چه کسی پشت این ماجراست.» بله، حدس بزنید. شاید همان کشوری در خاورمیانه است که نفعی آشکار در این دارد که همسایگانش در جنگ داخلی بسوزند.
همچنین، نمیتوانید در این مقطع زمانی از ما انتظار داشته باشید که گذشتهٔ نفرتانگیز ایالات متحد آمریکا در تغییر رژیم در ایران بهدست سازمان سیا (CIA) را نادیده بگیریم که به سال ۱۹۵۳ [۱۳۳۲] و کودتا علیه نخستوزیر منتخب ایران محمد مصدق بازمیگردد. یا اینکه نقش سناتورهای جنگطلب آمریکایی را الآن نادیده بگیریم که پسرِ شاه [سابق] غیرمنتخب و بیرحمِ [ایران] را حمایت و برجسته میکنند. یا از ما انتظار داشته باشید که وانمود کنیم دولت ترامپ ذرهای به فکر مردم ایران است، همان دولت ترامپ که بارها پناهجویان ایرانی را با دستبند و غلوزنجیر به ایران بازگردانده، از جمله همین ماه گذشته.
پس برای من اهمیتی ندارد که این یا آن جماعت اوباش در فضای مجازی چه میگویند. در مورد ایران، من بابت «همزمان راه رفتن و آدامس جویدن»، بابت رعایت وجدان در همهجا و گفتن اینکه ایرانیان، مانند هر انسان دیگری در خاورمیانه، بیشک شایستهٔ آزادی و کرامت و دموکراسیاند، و بابت گفتن اینکه کشتار غیرنظامیان بیشک همیشه نادرست است، چه در غزه باشد، چه در ایران، عذرخواهی نمیکنم.
من بابت اینکه از نظر سیاسی نیز موضع یکسان و پیگیری دارم و میگویم که دولتهای آمریکا و اسرائیل نباید کاری به امور [داخلی] ایران داشته باشند، و بابت گفتن اینکه وقتی پای حفاظت از جان انسانهای بیگناه در خاورمیانه در میان باشد، این دولتها هیچ اعتباری ندارند، وقتی خودشان همین حالا همراه با هم دارند در غزه نسلکشی میکنند، عذرخواهی نمیکنم.
منبع: Zeteo