خوزه آنتونیو کاست (چپ) و آگوستو پینوشه، دیکتاتور پیشین شیلی. عکس از X/ @AnibalGarzon
نویسنده: فُلکِر هرمسدُرف، در روزنامهٔ یونگه وِلت (Junge Welt، دنیای جوان) آلمان
مترجم: سیمین بهزاد
شنبه ۲۹ آذر ۱۴۰۴
نتیجهٔ انتخابات [ریاستجمهوری اخیر شیلی] پیامد سرخوردگی بسیاری از شیلیاییها از سیاستهای اصلاحطلبانهٔ بوریچ نیز است، کسی که چهار سال پیش بر موج جنبش اعتراضی علیه الگوی نولیبرالی به قدرت رسیده بود. اما این سوسیالدموکرات پس از انتخابش مبارزهٔ ضرور برای حقوق کارگران و عدالت اجتماعی را قربانی «سیاست میانهرو» کرد و بدینترتیب کارگران و طبقهٔ متوسطِ به حاشیه راندهشده را به دامان راست افراطی سوق داد.
پس از انتخاب خوزه آنتونیو کاست، هوادار آشکار پینوشه، بهعنوان رئیسجمهور آیندهٔ شیلی، در واشنگتن، تلآویو، و بوئنوسآیرس چوبپنبههای بطریهای شامپاین به هوا پرید. کاست با کسب بیش از ۵۸درصد آرا در برابر ۴۱درصد برای نامزد مترقی ژانت خارا قرار است در ۱۱ مارس رسماً زمام امور را به دست گیرد. به این ترتیب او نیز به صف سیاستمداران افراطی راستگرایی پیوست که در آمریکای لاتین در حال پیشرویاند.
پیش از انتخابات، براندون جاد، سفیر ایالات متحد آمریکا، در مورد روی کار آمدن دولتی که با منافع آمریکا همسو نباشد هشدار داده بود. اما طولی نکشید که روز یکشنبه مارکو روبیو، وزیر امور خارجهٔ آمریکا، نوشت که اکنون مشتاق همکاری است «تا امنیت در منطقه تقویت شود». خاویر میلی، رئیسجمهور آرژانتین، نیز اعلام کرد که «بهاتفاق خودمان را از یوغ سرکوبگر سوسیالیسم قرن بیست و یکم رها خواهیم کرد.» و روزنامهٔ جروزالم پُست از اینکه کاست، با وجود آنکه پسر یکی از مقامهای پیشین نازی است، جایگزین دولت گابریل بوریچ میشود استقبال کرد، دولتی که به گفتهٔ این روزنامه «منتقد پُرسروصدای» دولت نتانیاهو بوده است. پیروزی کاست گامی دیگر در جهت تحکیم نیروهای نوفاشیستی است، نیروهایی که در عرصهٔ داخلی حقوق شهروندی را تهدید میکنند و در عرصهٔ ژئوپولیتیکی از جنگهای صلیبی امپریالیستی دولت ترامپ حمایت میکنند.
نتیجهٔ این انتخابات پیامد سرخوردگی بسیاری از شیلیاییها از سیاستهای اصلاحطلبانهٔ بوریچ نیز است، کسی که چهار سال پیش بر موج جنبش اعتراضی علیه الگوی نولیبرالی به قدرت رسیده بود. اما این سوسیالدموکرات پس از انتخابش مبارزهٔ ضرور برای حقوق کارگران و عدالت اجتماعی را قربانی «سیاست میانهرو» کرد و بدینترتیب کارگران و طبقهٔ متوسطِ به حاشیه راندهشده را به دامان راست افراطی سوق داد. در آمریکای لاتین او خودش را از دولتهای ضدّامپریالیستی کوبا و ونزوئلا و نیکاراگوئه دور نگه داشت. ژانت خارا، وزیر کار سابق در کابینهٔ بوریچ، اکنون بهای این رویکرد را پرداخت. اینکه آیا چپ میتواند از این شکست کمر راست کند یا نه، با توجه به اینکه خارا اکنون ظاهراً در مورد عضویتش در حزب کمونیست در حال بازاندیشیست، جای تردید دارد.
برگرفته از سایت صدای مردم