چهارشنبه ۲۸ آبان ۱۴۰۴
🔻با وجود ادعای وزیر علوم مبنی بر «بازگشت همه دانشجویان اخراجی»، واقعیت میدانی دانشگاهها چیز دیگری است. از ۱۴۰۱ تا ۱۴۰۳ بیش از ۵ هزار پرونده انضباطی علیه دانشجویان تشکیل شد؛ صدها نفر با احکام محرومیت، کسر سنوات، تبعید یا اخراج روبهرو شدند و بسیاری دیگر پروندههایشان بلاتکلیف ماند.
🔻دولت جدید نه احکام را لغو کرد، نه سنوات سوخته را بازگرداند؛ تنها برای بخشی از تعلیقیها «نامه بازگشت موقت» صادر شد، آنهم بدون رفع آثار حکم. نتیجه این سیاستِ نصفهنیمه:
۱) دانشجویان مجبورند هر ترم درخواست تمدید سنوات بدهند.
۲)هزینههای چندبرابری بپردازند
۳)همچنان خطر اخراج بالای سرشان باشد
🔻نمونه روشن این وضعیت، پرونده سپهر راثی در دانشگاه خواجهنصیر است. او پس از پایان محرومیت، به دلیل سوختن سنوات و عدم لغو حکم، دوباره با خطر اخراج روبهرو شد. مسئولان دانشگاه ابتدا موضوع را «سوءتفاهم» خواندند، سپس در اقدامی نمایشی، تمدید سنوات را «مساعدت» جلوه دادند؛ در حالی که درخواست اصلی—لغو اثر حکم—رد شده بود. همین الگو درباره دهها دانشجوی دیگر نیز تکرار شده است.
🔻در عمل، دولت پزشکیان و مدیران دانشگاهی با روایتسازی رسانهای، مسئله ساختاری سرکوب دانشجویان را به «بازگشت چند نفر» تقلیل دادهاند؛ بدون آنکه کوچکترین گامی برای جبران خسارتها، بازگرداندن سنوات، یا اصلاح روندهای غیرقانونی کمیتههای انضباطی بردارند.
🔻 امروز بسیاری از دانشجویان همچنان با آثار احکام غیرقانونی ۱۴۰۱ دستوپنجه نرم میکنند؛ هر ترم زیر سایه اخراج، هزینههای مازاد و بیپاسخگذاشتهشدن درخواستها.
حقیقت این است: هیچ احقاق حقی رخ نداده؛ تنها سرکوب، با چهرهای آراستهتر، ادامه یافته است.