دوشنبه ۱۹ آبان ۱۴۰۴
به گزارش خبرنگار پیام سندیکا، یکی از رهبران سندیکایی مستقر در پروژه های نفت و گاز در خصوص چگونگی گران شدن میوه و خالی شدن سفره های خانواده های کارگران از این کالای اساسی خانوار، چنین نگاشته است:
« در پروژه های نفت و گاز قبلن دسری به نام میوه به همراه غذا به کارگران داده می شد که به لطف پیمانکاران دغلباز دیگر داده نمی شود.
با دستمزدهایی که می گیریم واقعن خرید میوه برای خانواده برایمان امکان پذیر نیست و بسیاری از مواقع کارگران پروژه ای از حسرت خرید میوه برای خانواده پیش من لب به شکایت باز می کنند. این در حالیست که اگر بازرسان صنفی تره بار کار خود را به خوبی انجام دهند، گرانی میوه به این اندازه نیست.
قیمت میوه از روی شاخه درخت تا رسیدن به دست مصرف کننده، چندین بار افزایش بی مورد پیدا می کند.مافیای خرید میوه (سلف خرها)، غرفه داران، مغازه داران.
سلف خرها با خرید پیش از موقع میوه از باغداران درگیر با مشکلات، خرید ارزانی کرده و در انبارهای خود احتکار می کنند تا قیمت دلخواه آنان در بازار تثبیت شود. به این صورت که با وارد کردن میوه کم از درگاه عرضه با سود خیلی بالا، به دست غرفه داران و سپس مغازه داران برسد. به عنوان مثال یک کیلو پرتقال درجه یک که کمتر از کیلویی ۲۵ هزار تومان از باغ دار بینوا خریداری شده از سوی میداران و غرفه داران به مبلغ ۶۰ هزار تومان فروخته می شود و اینان هم با قیمتی نزدیک به ۸۵ هزار تومان به مغازه دار داده و مغازه دار هم تا جایی که دستش برسد میوه را گران می فروشد.
در میدان مرکزی تره بار اصفهان به خاطر موقعیت جغرافیایی و قرار گرفتن در مرکز نقشه ایران، که یکی از متعادل ترین میدان های تره بار ایران است، از دو ماه پیش تاکنون تعادل قیمت ها از دست غرفه داران و هم مغازه داران و در نتیجه مصرف کنندگان هم خارج شده است.
وارد کردن میوه به صورت قطره ای و کم به میدان ها، اهرم فشاری برای عرضه گران میوه در دست آنان شده است. بار میوه زیادی به اصفهان وارد شده است اما میدان داران اصفهانی ترجیح می دهند بار میوه وارد شده را نصف کرده و از ورود درست میوه به میدان جلوگیری کرده تا قیمت ها هر روز افزایش پیدا کند.
این چه رویه ای است که باید تنظیم بازار قیمت میوه به دست مافیایی باشد که تقاص آن را مغازه داران و مصرف کنندگان باید پس بدهند؟؟»
جوشکار پروژه ای
صالح
صالح جان،
یکی از ترفندهای سرمایهداری نئولیبرال این است که در همه جا بی قانونی رواج داشته باشد تا اعتراض زحمتکشان را مهار کند، چه در دستمزدهای کارگران و چه در مواد غذایی. بی دلیل نیست که تعاونی ها برچیده شدند تا دست این غارت گران برای چپاول دسترنج مزدبگیران باز باشد.
راه چاره در اتحاد و همبستگی و متشکل شدن در سندیکاهای کارگری است که می تواند آن سیلی سختی باشد که اینان را از معرکه اقتصاد و سیاست بیرون بیاندازد.