رژنا بلوچ
دوشنبه ۷ مهر ۱۴۰۴
روز یکشنبه ۶ مهر ۱۴۰۴ شماری از دانشآموزان بلوچ فاقد شناسنامه با بخشنامهٔ جدید آموزش و پرورش از کلاس درس اخراج شدند.
این دانشآموزان با استعداد، که خواستار آیندهای روشن و درخشان برای خود و جامعه هستند، پس از اخراج و ترسیم آیندهٔ تاریک خود بغضشان ترکید و گریه کردند.
امروز کودکان بیشناسنامهٔ ما از رفتن به مدرسه محروم میشوند.
دیروز خواهران و برادران بیشناسنامهٔ ما به اردوگاهها فرستاده شدند.
بیماران بیشناسنامه در بیمارستان بهخاطر ناتوانی در تأمین هزینهها از درمان و ترخیص مناسب محروم میمانند.
اگر عزیزی از میان بیشناسنامهها جان ببازد، حتی جنازهاش را تحویل نمیدهند.
بیشناسنامهها ناچارند در سختترین کارها با کمترین مزد کار کنند و بسوزند و بسازند.
بچههای ما حتی اجازهٔ رفتوآمد آزادانه به شهرهای دیگر را ندارند.
این چه عدالتی است؟ این چه قانونی است که یک ملت را از ابتداییترین حقوق انسانیاش محروم میکند؟
ما، ملت بلوچ، حق داریم که فرزندانمان درس بخوانند، بیمارانمان درمان شوند، و کارگرانمان با عزت زندگی کنند.
شناسنامه یا بیشناسنامه، ما یک ملتیم و حقوقمان را از هیچکس گدایی نمیکنیم. این حقوق باید بهطور کامل و رسمی به دست آمده و به رسمیت شناخته شود.
کمپین فعالین بلوچ/ هفتم مهر ۱۴۰۴