(تصویر افزودهٔ اندیشهٔ نو است.)
پیام گروه کوهنوردی-فرهنگی «چلچهمه» سنندج به مناسبت بازگشایی مدرسهها
دوشنبه ۳۱ شهریور ۱۴۰۴
ما، فرزندان کارگران و زحمتکشان و معلمان فراموششده، صدای اعتراض خود را علیه نظام آموزشیای که بهجای پرورش انسانهای آزاد و خلاق کارخانهای برای تولید انباشتگی بیفایدهٔ محفوظات و تبعیت کورکورانه ساخته است بلند میکنیم.
نظام آموزشی کنونی نهتنها ابزار توانمندسازی و رهایی نیست، بلکه زنجیر تازهای بر پای دانشآموزان و خانوادههای فرودست است. در کشوری که اکثریت مردم زیر فشار فقر، گرانی، بیکاری، و تبعیض دستوپا میزنند، مدرسه بهجای آنکه پناهگاه و نقطهٔ امید باشد به بازاری برای کالاییسازی دانش و بازتولید نابرابریهای طبقاتی تبدیل شده است.
دانشآموزان کارگری و تهیدست با کیفهای خالی و ذهنهای پُر از اضطراب راهی کلاسهایی میشوند که هیچ تناسبی با واقعیت زندگی و آیندهشان ندارد. آنان از ابتداییترین امکانات آموزشی، از کتاب و دفتر تا اینترنت و تجهیزات، محروماند.
خانوادههای کارگری با مزدهای ناچیز و معیشتی ویران مجبورند میان نان سفره و هزینهٔ تحصیل فرزندانشان یکی را انتخاب کنند.
معلمان، که شالودهٔ هر آموزش انسانی هستند، سالهاست در شرایط تحقیر، مزدهای ناچیز، و سرکوب، اخراج، انفصال، تبعید، تقلیل رتبه، مطالبات صنفی، با جان و دل در برابر این ساختار پوسیده ایستادهاند. اما آنان نیز در تنگنای مادی و امنیتی زنجیر بر گردن دارند که باید با پشتیبانی همهٔ آحاد جامعه جلوی این برخوردهای قهرآمیز با معلمان را، که نتیجهٔ آن بر آموزش و دانشآموزان تأثیر مستقیم میگذارد، بگیریم.
محتوای آموزش در مدارس تهی از زندگی و اندیشهٔ نقادانه است. دانشآموزان بهجای آموختن مهارتهای واقعی، علمی، خلاقیت، آزادی اندیشه، و مسئولیت اجتماعی در معرض بمباران محفوظات بیمعنا، تبعیض جنسیتی، سانسور، ایدئولوژیزدگی، و حذف تاریخ و هویت خود قرار دارند.
آموزش باید حق همگانی و رایگان باشد، نه کالایی برای خرید و فروش. باید فضای آزاد برای اندیشه، نقد، و گفتوگو باشد، نه زندان انضباط و سرکوب خلاقیت.
در این میان، نبود آموزش زبان مادری در مدارس هم میتواند پیامدهای منفی متعددی برای کودکان و جامعه داشته باشد. زبان مادری نخستین ابزار ارتباطی و هویتی فرد است و نادیده گرفتن آن در نظام آموزشی باعث تضعیف پیوند کودکان با فرهنگ و ریشههایشان میشود. این موضوع نهتنها مانع شکوفایی استعدادها و یادگیری عمیقتر میگردد، بلکه احساس بیعدالتی و فاصله با محیط آموزشی را نیز در میان دانشآموزان تقویت میکند. در واقع، آموزش زبان مادری در کنار زبان رسمی میتواند به رشد فکری، تقویت اعتماد به نفس، حفظ تنوع فرهنگی، و ایجاد همبستگی اجتماعی کمک کند، اما محرومیت از آن زمینهساز بیگانگی زبانی و فرهنگی خواهد بود.
دانشآموز باید دیده شود، نه بهعنوان ابزاری برای آمار و امتحان، بلکه بهمثابهٔ انسانی آزاد با نیازها و رؤیاهای واقعی.
مبارزه علیه فقر و نابرابری در دل آموزش است. مدرسهای که فقر خانوادهها را نادیده بگیرد خود به بازوی بازتولید فقر تبدیل میشود.
سکوت در برابر این بیعدالتی آموزشی سکوت در برابر مرگ اندیشه و آینده است. معلمان، دانشآموزان، و خانوادهها در کنار هم برای نظام آموزشی آزاد، برابر، و انسانی بایستند، نظامی که نه ابزار سلطه، بلکه سلاح رهایی باشد.
نقل از کانال تلگرام شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران