تصویر از Shutterstock
سهشنبه ۱۸ شهریور ۱۴۰۴
نیما حیدری – اندیشهٔ نو: به گزارش اتحادیهٔ جهانی اینداستریال، در آستانهٔ برگزاری هشتادمین مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک در ماه سپتامبر (شهریور-مهر) امسال، چند اتحادیهٔ صنفی کارگری به نمایندگی از بیش از ۲۰۰میلیون کارگر در سراسر جهان که در کنفدراسیون بینالمللی اتحادیههای کارگری (ITUC)، فدراسیونهای اتحادیههای جهانی (GUFs)، و کمیتهٔ مشورتی اتحادیههای کارگری در سازمان همکاری و توسعه (TUAC) متشکلاند از تعهد فزایندهٔ دولتها برای به رسمیت شناختن کشور فلسطین حمایت کامل کردند.
در بیانیهٔ این اتحادیههای کارگری آمده است: «ما از همه کشورها میخواهیم که برای دستیابی به فلسطین دموکراتیک و مستقل که در صلح عادلانه و پایدار در کنار اسرائیل در امنیت زندگی کند، همین گام حیاتی را بردارند.»
در ماه مه ۲۰۲۴، رهبران اتحادیههای جهانی متعدد به هیئتی پیوستند که به فلسطین رفت و اهمیتی تاریخی داشت. آنها در رامالله با اتحادیههای کارگری و شخصیتهای حکومت خودگردان فلسطین دیدار و گفتوگو کردند. پیام روشن بود: به رسمیت شناختن کشور فلسطین برای ساختن آیندهای مستقل و دموکراتیک و تضمین صلح و کرامت مردم فلسطین ضروری است.
در حال حاضر، ۱۴۷ کشور از ۱۹۳ کشور عضو سازمان ملل متحد کشور فلسطین را رسماً به رسمیت شناختهاند. «اتحادیههای جهانی از دولتهایی که برای به رسمیت شناختن کشور فلسطین در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۲۵ آماده میشوند قدردانی میکنند.»
به رسمیت شناختن کشور فلسطین بر حق مردم فلسطین برای تعیین سرنوشت خودشان تأکید دارد، قوانین بینالمللی را تقویت میکند، و به ایجاد شرایط برای مذاکرات واقعی بین دو طرف برابرحقوق کمک میکند. به رسمیت شناختن کشور فلسطین همچنین گامی در راه اصلاح نامتوازن بودن قدرت است که مادام که ادامه داشته باشد، اشغال غیرقانونی کرانهٔ باختری و غزه و بیثباتی را طولانیتر میکند.
به رسمیت شناختن کشور فلسطین فقط بهخاطر رعایت عدالت نیست، بلکه ضرورت است. دههها تأخیر در شناسایی کشور فلسطین فقط چرخهای از خشونت و ناامیدی به همراه داشته است. و امروز این کوتاهی به تلفات فاجعهبار، کشتار جمعی، و وخیمترین بحران انسانی منجر شده است که مردم فلسطین در دهههای اخیر با آن مواجه شدهاند، همانطور که کارشناسان سازمان ملل متحد هفتهٔ گذشته تأکید کردند. به رسمیت شناختن کشور فلسطین پیام قدرتمندی میفرستد مبنی بر اینکه جامعهٔ بینالمللی دیگر به تعویق انداختن بیپایان رعایت حقوق فلسطینیها را نخواهد پذیرفت. شناسایی کشور فلسطین شالودهای است که روند صلح واقعی را میتوان بر آن بنا کرد.
از دید جنبش اتحادیههای کارگری جهانی، این اصل روشن است: کارگران در همهجا حق دارند در آزادی، کرامت، و امنیت زندگی کنند. مردم فلسطین نیز شایستهٔ کمتر از این نیستند. به رسمیت شناختن کشور فلسطین را نباید پاداشی در پایان مذاکرات تلقی کرد. شناسایی کشور فلسطین عنصری اساسی برای تأمین و حفظ صلح عادلانه و پایدار است.
«ما از همهٔ دولتها میخواهیم که در سازمان ملل متحد به این اقدام متعهد شوند. به رسمیت شناختن کشور فلسطین بیان عینی ارادهٔ جامعهٔ بینالمللی برای حمایت از حقوق بشر، اطمینان از رعایت قطعنامههای شورای امنیت سازمان ملل متحد، و پیشرفت بهسوی فلسطینی آزاد، مستقل، و پایدار است. فقط بر این اساس است که اسرائیل امن و فلسطین مستقل میتوانند در کنار یکدیگر و در صلح زندگی کنند.»
امضاکنندگان: دیوید ادواردز، دبیرکل، بینالملل آموزش (EI). آتل هویی (Atle Høie)، دبیرکل، اتحادیهٔ جهانی اینداستریال (IndustriALL). لوک تراینگل، دبیرکل، کنفدراسیون بینالمللی اتحادیههای کارگری. کریستی هافمن، دبیرکل، اتحادیهٔ جهانی یونی (UNI). استیو کاتن، دبیرکل، فدراسیون بینالمللی کارگران حملونقل؛ آمبت یوسون، دبیرکل، بینالملل کارگران ساختمان و چوب. آدریانا پاز رامیرز، دبیرکل، فدراسیون بینالمللی کارگران خانگی. دانیل برتوسا، دبیرکل، بینالمللی خدمات دولتی. کریستیان براگاسون، دبیرکل، اتحادیهٔ بینالمللی مواد غذایی، کشاورزی، هتل، رستوران، پذیرایی، دخانیات و انجمنهای کارگری متحد. ورونیکا نیلسون، دبیرکل، کمیتهٔ مشورتی اتحادیههای کارگری سازمان همکاری اقتصادی و توسعه (OECD). آنتونی بلنگر، دبیرکل، فدراسیون بینالمللی روزنامهنگاران (IFJ).