جمعه ۱۴ شهریور ۱۴۰۴
نرگس محمدی، فعال حقوق بشر و برندهٔ جایزه نوبل صلح، روز جمعه ۱۴ شهریور در یادداشتی در صفحهٔ اینستاگرام اعلام کرد که نامهای خطاب به مای ساتو، گزارشگر ویژهٔ حقوق بشر سازمان ملل متحد در امور ایران، نوشته است. در این نامه از سرکوب معلمان و فعالان صنفی در ایران، و بهویژه در کردستان، صحبت شده و این اقدام جمهوری اسلامی محکوم شده است.
متن این نامه چنین است:
گزارشگر محترم ویژه حقوق بشر سازمان ملل متحد
سرکار خانم مای ساتو
فعالیتهای صنفی معلمان پس از انقلاب ۵۷ و استقرار حکومت جمهوری اسلامی در همهٔ دورهها و دولتها تحت شدیدترین سرکوبها قرار داشته است.
اگر آغاز دورهٔ جدید فعالیتهای صنفی معلمان را، پس از سرکوبهای خونین دههٔ شصت و انسداد تمام مجراهای فضای کنشگری سیاسی و مدنی، اواخر دههٔ هفتاد در نظر بگیریم، اولین سرکوب گسترده نیز در همان سالها و در دولت اصلاحات اتفاق افتاد. سرکوبی که در همهٔ دولتهای پس از آن و در همین دولت اخیر، مسعود پزشکیان، هم ادامه یافته است.
اوج این سرکوبها در دولت رئیسی و بهویژه پس از جنبش «زن، زندگی، آزادی» اتفاق افتاد و صدها فعال صنفی معلمان بازداشت و روانهٔ زندانها شدند؛ به گفتهٔ یک مقام مسئول در آموزش و پرورش، بیش از سیصد معلم، فعال صنفی، و دانشجویان معلمی با احکام اخراج و انفصال مواجه شدند.
تداوم این سرکوبها در دولت پزشکیان، با صدور احکام سنگین اخراج، انفصال، و بازنشستگی اجباری شانزده معلم در شهرهای کردستان در هفتهٔ گذشته، نماد بارز خشونت مضاعف رژیم علیه مردم ایران، بهویژه مردم به حاشیه راندهشده در مناطقی مثل کردستان است. همچنین، این سرکوبها نشاندهندهٔ تلاش مداوم نظام برای نابود کردن صداهای مستقل آنهاست. حکومت جمهوری اسلامی همچنان با قساوتی بیرحمانه هر گونه تلاش صنفی، مدنی و سیاسی مستقل را سرکوب میکند و حتی کوچکترین نشانهٔ اعتراض مسالمتآمیز را با بدترین ابزارهای سرکوب و ارعاب پاسخ میدهد، بیآنکه هیچ حق و مشروعیتی برای صدای مردم به رسمیت بشناسد.
صدور این احکام انفصال، اخراج، تعلیق، و بازنشستگی اجباری و تبعید برای سمیه اخترشمار، مجید کریمی، غیاث نعمتی، کاوه محمدزاده، امید شاهمحمدی، هیوا قریشی، پرویز احسنی، جهانگیر بهمنی، نسرین کریمی، لیلا زارعی، سلیمان عبدی، لقمان اللهمرادی، صلاح حاجیمیرزایی، شهرام کریمی، لیلا سلیمی، و فیصل نوری در آستانهٔ سالگرد جنبش ژینا/مهسا نشان میدهد که جمهوری اسلامی بهشدت نگران خیزش دوبارهٔ مردم ایران برای تحقق خواستهای دمکراتیک و عدالتطلبانهشان است.
ضمن اعتراض شدید به تداوم سرکوب معلمان، از همهٔ نهادهای حقوق بشری و مجامع بینالمللی میخواهم که با اعلام همبستگی با معلمان و فعالان صنفی معلم و محکومیت برخوردهای امنیتی و قضایی، مانع از تداوم سرکوبهای در حال افزایش فعالان صنفی و اجتماعی در ایران شوند.
همچنین، بهصورت ویژه از سازمان یونسکو و سازمان جهانی کار درخواست میکنم که مانع از حضور مسئولان آموزش و پرورش و وزارت کار در اجلاسهای این دو سازمان جهانی شوند.
وظیفهٔ نهادهای بینالمللی و حقوق بشری است که جمهوری اسلامی را برای لغو احکام ظالمانه علیه همهٔ معلمان، بهویژه معلمان کردستان، تحت فشار قرار دهند.
نرگس محمدی
۱۴ شهریور ۱۴۰۴