کنفرانس دهسالانهٔ سازمان ملل متحد برای کمک به توسعه، ۳۰ ژوئن ۲۰۲۵ (۹ تیر ۱۴۰۴)، سویل، اسپانیا عکس: Christina Quicler/AFP
دوشنبه ۹ تیر ۱۴۰۴
دستکم پنجاه تن از رهبران جهانی و مقامهای ارشد دولتی کشورهای جهان در شهر سویل در اسپانیا گرد هم میآیند تا به دربارهٔ نگرانیهای جهانی، از جمله گرسنگی، تغییرات نامطلوب آبوهوایی، صلح، و مراقبتهای بهداشتی و پزشکی گفتوگو کنند و راهحلهایی پیدا کنند
امید مجد – اندیشهٔ نو: کنفرانس سازمان ملل متحد در مورد «تأمین مالی توسعه» در شهر سویل در جنوب اسپانیا روز دوشنبه ۹ تیر آغاز شد. در حالی که منابع مالی برای کمک به توسعهٔ کشورها بهعلت کاهش کمکهای مالی «آژانس آمریکایی توسعهٔ بینالمللی» (USAID) بسیار کاهش یافته است، انتظار میرود که کشورهای عضو در این نشست در مورد «نابرابری جهانی» بحث و گفتوگو کنند.
این کنفرانس که هر ده سال یک بار برگزار میشود از روز دوشنبه تا پنجشنبه برگزار میشود. هدف اصلی آن بررسی و تصمیمگیری دربارهٔ نگرانیهای مبرم جهانی از جمله گرسنگی، فقر، تغییرات زیانبار آبوهوایی، مراقبتهای بهداشتی و پزشکی، و صلح است.
به گزارش الجزیره، در این چهار روز دستکم پنجاه رهبر سیاسی جهان در این کنفرانس شرکت خواهند کرد، از جمله آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، اورسولا فون در لاین، رئیس کمیسیون اروپا، امانوئل مکرون، رئیسجمهور فرانسه، و ویلیام روتو، رئیسجمهور کنیا. همچنین، بیش از ۴۰۰۰ نمایندهٔ از شرکتها، جامعهٔ مدنی، و مؤسسات مالی نیز در چهارمین دورهٔ این کنفرانس شرکت میکنند.
اما مهمترین بازیگر این گروه- آمریکا- پس از تصمیم دونالد ترامپ به کاهش بودجه برای کمک به توسعه، اندکی پس از روی کار آمدنش در ژانویه، اعتنای زیادی به این کنفرانس ندارد. مارکو روبیو، وزیر امور خارجی آمریکا، در ماه مارس گفت که دولت ترامپ بیش از ۸۰درصد از کل برنامههای آژانس توسعهٔ بینالمللی آمریکا (USAID) را لغو کرده است.
علاوه بر این، آلمان و بریتانیا و فرانسه نیز برای جبران افزایش هزینههای نظامی که ترامپ بر اعضای ناتو تحمیل کرده است، قصد دارند بودجههای کمک به توسعه را کاهش دهند.
آکسفم (Oxfam)، گروه بینالمللی فعال در حوزهٔ نابرابری و فقر، میگوید که کاهش کمکهای توسعهیی اخیر بیشترین کاهش از سال ۱۹۶۰ تا کنون بوده است.
سازمان ملل متحد کمبود بودجهٔ کمکهای توسعهیی سالانه را چهار تریلیون دلار تخمین میزند.
«تعهد سویل»
برگزارکنندگان کنفرانس گفتهاند که تمرکز اصلی مذاکرات بر تأمین مالی برای ۱۷ هدف توسعهٔ پایدار سازمان ملل متحد (SDGs) است که در کنفرانس گذشته در سال ۲۰۱۵ (ده سال پیش) تصویب شد و پیشبینی میشود تا سال ۲۰۳۰ محقق شود.
اما بهعلت کاهش کمکهای کشورهای جهان برای توسعه، رسیدن به هدفهای توسعهٔ پایدار در پنج سال آینده، که شامل از بین بردن فقر و گرسنگی است، بعید یا دستکم بسیار دشوار به نظر میرسد.
در اوایل ماه ژوئن، مذاکراتی که در نیویورک (مقر سازمان ملل متحد) پیش از برگزاری این کنفرانس صورت گرفت به انتشار بیانیهٔ مشترکی منجر شد که قرار است در کنفرانس سویل امضا شود. در این بیانیه بر تعهد امضاکنندگان به تحقق هدفهای توسعهیی سازمان ملل متحد برای ارتقای برابری جنسیتی و اصلاح نهادهای مالی بینالمللی تأکید شده است.
چولا میلامبو، نمایندهٔ دائم زامبیا در سازمان ملل متحد، گفت که این سند نشان میدهد که جهان میتواند در راه دستیابی به هدفهای توسعهیی چالشهای مالی را از سر راه بردارد و «چندجانبهگرایی هنوز هم عملی و مؤثر است.»
با این حال، آکسفام این سند را محکوم کرده و گفته است که «منافع عدهای ثروتمند بر منافع دیگران ترجیح داده شده است.»
در جهانی که نظامیگری رو به افزایش است و خدمات عمومی و دولتی برای عامهٔ مردم رو به کاهش است، باید دید کنفرانسهایی از این دست تا چه حد میتوانند راه را برای کاهش شکاف توسعه میان کشورهای جهان باز کنند. کارایی و بُرّایی چنین نشستهایی را باید ارزیابی کرد و برای بهبود آن راههایی پیدا کرد.